Τα “Αγια” ΣΔΙΤ ξαναπροβάλλουν…

Ο νεο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμός και η οικο­νο­μία της αγο­ράς βρί­σκο­νται μπρο­στά σε μεγά­λες δομι­κές αντι­φά­σεις, τις οποί­ες προ­σπα­θούν να επι­λύ­σουν. Την ραγδαία αύξη­ση της παρα­γω­γι­κό­τη­τας καρ­πώ­νε­ται εξ ολο­κλή­ρου από το κεφά­λαιο μέσα από τις “πατέ­ντες” και άλλους μηχα­νι­σμούς. Έτσι οδη­γού­μα­στε σε μεγά­λη μεί­ω­ση του αριθ­μού των εργα­ζο­μέ­νων που απαι­τού­νται. Αυτό οδη­γεί αφ' ενός σε αύξη­ση της ανερ­γί­ας, αλλά κυρί­ως από κεφα­λαιο­κρα­τι­κής από­ψε­ως, σε συμπί­ε­ση του ποσο­στού κέρ­δους. Η διέ­ξο­δος για την δια­τή­ρη­ση των κερ­δών είναι η συρ­ρί­κνω­ση μέχρις εξα­φα­νί­σε­ως του κόστους εργα­σί­ας. Η Δημό­σια Υγεία και η Δημό­σια Παι­δεία συνι­στούν την μεγα­λύ­τε­ρη έμμε­ση δαπά­νη για την ανα­πα­ρα­γω­γή και συντή­ρη­ση της εργα­σί­ας για αυτό και είναι στο στό­χα­στρο κάθε νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρης κυβέρ­νη­σης. Στην χώρα μας η άμε­ση κλο­πή και αρπα­γή του δημό­σιου χρή­μα­τος, των φόρων και των ασφα­λι­στι­κών εισφο­ρών, είναι η μεγα­λύ­τε­ρη πηγή εσό­δων για τους ντό­πιους κεφα­λαιο­κρά­τες, οι οποί­οι ουδέ­πο­τε συνέ­στη­σαν παρα­γω­γι­κή εθνι­κή αστι­κή τάξη, αλλά εκτός από καθα­ρά ξενο­κί­νη­τοι τοπο­τη­ρη­τές της εξου­σί­ας, ήταν έμπο­ροι και μετα­πρά­τες, κομπρα­δό­ροι όπως προ­σφυώς είχαν χαρα­κτη­ρι­στεί από το ΚΚΕ του μεσο­πο­λέ­μου και του Ν.Ζαχαριάδη.