Το ήθος της «αμνησίας» - Φαιακία

Το ήθος της «αμνησίας»

Χτές «γιορ­τά­σα­με» την 47η
επέ­τειο της «εθνο­σω­τη­ρί­ου» και ανα­λο­γι­ζό­μα­στε –μετα­ξύ άλλων- ότι υπάρχουν
νοσταλ­γοί του παρά­φρο­να ιδε­ο­φυ­γι­κού, που οι ομι­λί­ες του περί ιατρικών
επεμ­βά­σε­ων, γύψου και χει­ρουρ­γεί­ων απο­τε­λού­σαν για πολύ και­ρό πετυχημένα
γελω­το­ποιά ανέκδοτα…
Εχει όμως ο και­ρός γυρί­σμα­τα και
στο τόπο, που «ανθί­ζουν» πολ­λών ειδών γαϊ­δου­ρά­γκα­θα ανα­φύ­ο­νται και «νοσταλ­γοί» της
21ης του Απρί­λη και- το χει­ρό­τε­ρο- νέοι, που δεν έζη­σαν, που δεν
πιστεύ­ουν τα γεγο­νό­τα αλλά κατα­πί­νουν προ­θυ­μό­τα­τα κάθε είδους ανθυγιεινή
ιδε­ο­λο­γι­κή και ιστο­ρι­κή τρο­φή… Αυτή, λοι­πόν η επι­λε­κτι­κή αμνη­σία, προ­σφέ­ρει την
ευκο­λία της δια­στρέ­βλω­σης, την δυνα­τό­τη­τα «κάθαρ­σης» και ανα­βά­πτι­σης των ενόχων
στην κολυμ­βή­θρα του (ανή­θι­κού μας) Σιλωάμ…
Το τρα­γι­κό­τε­ρο, όμως δεν είναι αυτό
που συμ­βαί­νει στο χώρο της ακρο­δε­ξιάς… Όχι, για­τί είναι ασή­μα­ντο… Απλά γιατί
είναι λίγο πολύ λογι­κά, πολι­τι­κά και ηθι­κά ανα­με­νό­με­νο… Εκεί­νο, που δημιουρ­γεί τεράστια
ανη­συ­χία είναι η δυνα­τό­τη­τα διά­φο­ρων σαλ­τι­μπά­γκων, όχι μόνον να κρού­ουν την πόρτα
προ­ο­δευ­τι­κών (με και χωρίς εισα­γω­γι­κά) κομ­μα­τι­κών φορέ­ων, σχη­μα­τι­σμών και
παρα­τά­ξε­ων αλλά με απί­στευ­τη ευκο­λία να καβα­λά­νε κομ­μα­τι­κά αξιώ­μα­τα (σε επίπεδο
νομού π.χ.) να κατα­λαμ­βά­νουν κομ­μα­τι­κές καρέ­κλες και να διεκ­δι­κούν δημοτικές
και δημό­σιες εκλέ­ξι­μες θέσεις (Δημάρ­χων π.χ.).
Πέρα­σε βέβαια μία 30ετία από
τότε, που είχαν ΕΚΟΥΣΙΩΣ (η υπο­γράμ­μι­ση είναι μέτρο σημα­ντι­κό­τη­τας) αναλάβει
τον ρόλο των «δρε­πα­νο­φό­ρων αρμά­των» αυταρ­χι­κών καθο­δη­γη­τι­κών μηχα­νι­σμών… Τότε,
που έστη­ναν ίντρι­γκες, χάλ­κευαν κατη­γο­ρί­ες και παγί­δευαν άξιους και έντι­μους συναγωνιστές
τους…
Πέρα­σε επί­σης μία 30ετία περί­που από
τότε που μαγεί­ρευαν παρα­τα­ξια­κές συνερ­γα­σί­ες και προ­σω­πι­κές τους συμ­με­το­χές προς
ίδιον όφε­λος, αφού αξιο­ποιού­σαν την διοι­κη­τι­κή θέση σε δημο­τι­κό οργα­νι­σμό, για
τον διο­ρι­σμό εξό­χως συγ­γε­νι­κού προσώπου…
Πέρα­σαν επί­σης αρκε­τά χρό­νια από
τότε, που εν μια νυκτί (κυριο­λε­κτι­κά), μετα­τρά­πη­καν από «κέρ­βε­ρους της ορθοδοξίας»
σε «ευαγ­γε­λι­στές της ανα­νέ­ω­σης»… Εκμε­ταλ­λεύ­τη­καν μάλι­στα την δεδομένη
οργα­νω­τι­κή χαλα­ρό­τη­τα του χώρου για να μετα­πη­δούν κατά το δοκούν από την α’ στην
β’ δημο­τι­κή παρά­τα­ξη έστω και αντί­θε­τα από την βού­λη­ση του κομ­μα­τι­κού φορέα
στον οποί­ον ανή­καν… Τον έγρα­φαν δηλα­δή στα …παλιό­τε­ρα των υπο­δη­μά­των τους, όταν
…η περί­στα­σις το απαι­τού­σε… Γεν­νώ­νται βέβαια κάποια ερω­τη­μα­τι­κά για τον ίδιο
τον φορέα αλλά αυτό είναι άλλο θέμα… 
Και μετά, όταν ο κομ­μα­τι­κός τους φορέας
έμοια­ζε «ψωρά­λο­γο» για τις δικές τους επι­διώ­ξεις, τον έφτυ­σαν κανο­νι­κά και τον
άφη­σαν να βολοδέρνει…
Εχει όμως ο και­ρός γυρί­σμα­τα και
τα μεγά­λα ταλέ­ντα του οπορ­του­νι­σμού δεν άφη­σαν την ευκαι­ρία των εκλο­γών του
2012… Αρπα­ξαν τη ντου­ντού­κα και έδω­σαν …το μεγά­λο παρόν στην ανακοίνωση
των  θριαμ­βευ­τι­κών απο­τε­λε­σμά­των του
νομού… Το κόμ­μα, ως στορ­γι­κός πατήρ του ασώ­του άνοι­ξε την φιλό­ξε­νη και τυφλή,
όπως φαί­νε­ται, αγκα­λιά του… Ετσι, ορί­ζε­ται η νέα στρο­φή προς την …θριαμ­βευ­τι­κή τους
πορεία, που συν­δυά­ζε­ται με συνε­χή κατά­λη­ψη οχυρών. 
Οι πρω­τα­γω­νι­στές της ενδεικτικής
ιστο­ρί­ας που παρα­θέ­σα­με δεν πάσχουν βέβαια από αμνη­σία… Γνω­ρί­ζουν και θυμούνται
καλά τον στό­χο τους, την προ­σέγ­γι­ση του οποί­ου υπη­ρε­τούν πάνω από κάθε είδους
πολι­τι­κό, συναι­σθη­μα­τι­κό ή ηθι­κό φραγμό… 
Όμως, στην ουσία οι πραγματικοί
ένο­χοι είμα­στε εμείς, οι ανο­χές, οι εγκρί­σεις μας, η «μακρο­θυ­μία» μας, που κρύβονται
πίσω από μία ακραί­ως γελοία και απο­λύ­τως συνέ­νο­χη «ξεθω­ρια­σμέ­νη από τον χρόνο»
μνή­μη μας.… Είμα­στε κατά την περι­γρα­φή του Βολφ Μπίρμαν:
ο παροι­μιώ­δης μέσος ανθρωπάκος,
κέρ­δος ποτέ μα από παθήματα
χορτάτος,
που συνη­θί­ζει στην κάθε βρωμιά,
αρκεί να έχει γεμά­το τον ντορ­βά…  
(Ο ντορ­βάς δεν είναι κατα­νά­γκη η
κατσα­ρό­λα του καθη­με­ρι­νού μας μαγει­ρέ­μα­τος… Μπο­ρεί και να αφο­ρά τις ανασφάλειές
μας και τις μωρο­φι­λο­δο­ξί­ες μας)… 
Ψωφά­με, λοι­πόν, να ακού­σου­με «πει­στι­κές»
εξη­γή­σεις… Γι αυτό και οι ατσί­δες, που μας δου­λεύ­ουν έχουν ετοι­μά­σει από και­ρό τις
δικαιο­λο­γί­ες τους όσο φτω­χές και αστεί­ες κι αν είναι… Δεν ήταν αυτοί π.χ. ένοχοι
των κομ­μα­τι­κών πογκρόμ αλλά η «καθο­δή­γη­ση»… Λες και δεν είναι ίδιο κάθε αυταρχικού
μηχα­νι­σμού να επι­λέ­γει κολα­ού­ζους με κατάλ­λη­λες προ­σω­πι­κό­τη­τες ώστε να πλειοδοτούν
σε ανη­θι­κό­τη­τα… Λες και οι ίντρι­γκες, οι απά­τες, οι σπι­λώ­σεις και οι
συκο­φα­ντί­ες δεν είναι ανη­θι­κό­τη­τα αλλά πολι­τι­κό παι­γνί­δι… Λες και δεν είναι
ίδιο των κολα­ού­ζων να πλειο­δο­τούν για να εξα­σφα­λί­ζουν τον έπαι­νο των καθοδηγητών
και την θεσού­λα τους στον μηχα­νι­σμό… Λες και δεν πλειο­δό­τη­σαν με συγκεκριμένες
πρά­ξεις και πρα­κτι­κές οι ίδιοι… Εμείς λοι­πόν την κατα­πί­νου­με την κάμη­λο, όχι
για­τί δεν την ανα­γνω­ρί­σα­με ως κάμη­λο αλλά για­τί μας βολεύει… 
Εξ άλλου …σιγά το πρά­μα για έναν διορισμό
οικεί­ου προ­σώ­που… Και ποιός δεν το έκα­νε από τους εκά­στο­τε και οπουδήποτε
εξου­σιά­ζο­ντες
, είμα­στε έτοι­μοι να ανα­φω­νή­σου­με… Την τρώ­με κι’ αυτή την φόλα με
ελά­χι­στη δυσπε­ψία… Τώρα, …πόσο έχει να κάνει με προ­ο­δευ­τι­κό­τη­τα, με αριστεροσύνη,
με ριζο­σπα­στι­κό­τη­τα αυτό το δημό­σιο ήθος είναι ένα ζήτη­μα αλλά δεν χάθη­κε ο
κόσμος… Είπα­με, το έχου­με χωνέ­ψει ικα­νο­ποι­η­τι­κά… Αύριο μπο­ρεί κάπου και κάπως
να βολευ­τού­με και εμείς ή και κάποιος δικός μας… 
Μα και τα πηδη­μα­τά­κια από κομματική
και παρα­τα­ξια­κή «κανά­ρα σε κανά­ρα» είμα­στε πανέ­τοι­μοι να δικαιο­λο­γή­σου­με, ακόμη
και να επαι­νέ­σου­με… Ως δείγ­μα … ανοι­χτού μυα­λού ξεχνώ­ντας ή προσποιούμενοι
άγνοια ότι πρό­κει­ται για «ανοι­χτές», χαλα­ρές δηλα­δή συνει­δή­σεις, σύμ­φω­να με τις
οποί­ες η εναλ­λα­γή κομ­μα­τι­κής στέ­γης είναι επι­λο­γή του κατάλ­λη­λου κάθε φορά
εργα­λεί­ου  προς …ιδί­αν επιτυχίαν… 
Μα και την μακρό­χρο­νη απουσία
κατά τα πέτρι­να χρό­νια του κομ­μα­τι­κού φορέα την ξεπερ­νά­με πανεύ­κο­λα ως ένα
είδος αγρα­νά­παυ­σης του πολεμιστή… 
Και κάποιες επι­φυ­λά­ξεις κι αν είχαμε
τις ξεπερ­νά­με και αυτές βρε παι­δί μου, όταν υπάρ­ξει ένα …δικαιό­τε­ρο μοί­ρα­σμα… Όταν
κάτι τσι­μπή­σου­με και εμείς από την βορά των ορνέων… 
Ετσι, λοι­πόν, απαλ­λαγ­μέ­νοι από
κακές ανα­μνή­σεις, από αρνη­τι­κές σκέ­ψεις, με θετι­κή ενέρ­γεια (sic) είμα­στε έτοι­μοι να οδη­γή­σου­με τον
τόπο σε ριζι­κές, ριζο­σπα­στι­κές, και­νο­τό­μες και επα­να­στα­τι­κές ρήξεις με το
παρελ­θόν… Για να ξανα­θυ­μη­θού­με τον Βολφ Μπίρ­μαν μαζί και εμείς με τους «ποι­η­τές»…
Κι οι ποι­η­τές με χέρι υγρό,
υμνού­νε της πατρί­δας τον χαμό,
κάνουν με θέρ­μη τα στοιχειά
στιχάκια,
με τους σοφούς του κρά­τους τα
‘χου­νε πλακάκια,
σαν χέλια γλοιώ­δι­κα έχουν
πουληθεί…
Τους έχω σιχαθεί!!!

Και καλή μας νύχτα…

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted