ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ - Φαιακία

απόψεις

ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Παρασκευή 11 Νοεμβρίου 2022
Μίλτος Βασιλείου
Πριν περί­που ένα 20μερο πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε στην Κέρ­κυ­ρα, με πρω­το­βου­λία του ιστό­το­που ISKRA εκδή­λω­ση με θέμα: ΑΡΙΣΤΕΡΑ, ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ… Ειση­γη­τές ο γνω­στός Πανα­γιώ­της Λαφα­ζά­νης και ο Θόδω­ρος Αζού­δης μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ… Συντο­νι­στής ο υπο­γρα­φό­με­νος… Η εκδή­λω­ση ήταν εξαι­ρε­τι­κά επι­τυ­χη­μέ­νη -κατά την υπο­κει­με­νι­κή μας κρί­ση πάντο­τε- τόσο για τον πολύ μεγά­λο αριθ­μό συμ­με­τε­χό­ντων, όσο και κυρί­ως για το πλή­θος και την ποιό­τη­τα των παρεμ­βά­σε­ων… Τα λέμε αυτά, σήμε­ρα, που το μεσο­λα­βή­σαν 20μερο απο­σβέ­νει τις παρέλ­ξεις της αμε­σό­τη­τας και αφή­νει πιο ψύχραι­μες εντυ­πώ­σεις και κρίσεις… 
Από αυτή τη συνά­ντη­ση σας εκθέ­του­με την εισή­γη­σή μας, στα πλαί­σια του συντο­νι­σμού της εκδήλωσης…

ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ
ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ
Φίλες και
φίλοι
Η πρω­το­βου­λία της ISKRA για την οργά­νω­ση της αποψινής
συνά­ντη­σης-συζή­τη­σης είναι απο­λύ­τως νομο­τε­λής στον χαρα­κτή­ρα του γνωστού
ιστό­το­που, ως χώρου κατά­θε­σης της αγω­νί­ας, και του προ­βλη­μα­τι­σμού πολ­λών ανθρώπων,
κομ­μα­τι­κά ενταγ­μέ­νων ή μη, που υπε­ρα­σπί­ζο­νται την αρι­στε­ρά και εξ αυτού ενδιαφέρονται
για την ανατροπή…
 Αντα­μώ­νο­ντας, λοι­πόν την
αρι­στε­ρά με την ανα­τρο­πή αφή­σα­με απέ­ξω την κεντρο­α­ρι­στε­ρά… Μάλ­λον όμως δεν την
αδι­κού­με αφού η κεντρο­α­ρι­στε­ρή προ­σή­λω­ση στα συστη­μι­κά δεδο­μέ­να έφτα­σε μέχρι
την απο­φα­σι­στι­κή στή­ρι­ξη των απε­χθέ­στε­ρων δει­νών για τον τόπο και τον λαό… Τα
μνη­μό­νια, οι απο­λύ­σεις, η ανερ­γία, ο αφα­νι­σμός μισθών και συντά­ξε­ων, η μαζική
εκπτώ­χευ­ση, η εκποί­η­ση του εθνι­κού πλού­του μία νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρη δηλα­δή καταιγίδα
χωρίς προη­γού­με­νο, έχουν σε «ιδε­ο­λο­γι­κό» επί­πε­δο ένα και μόνο, ισχνό βέβαια
φύλ­λο συκής, τη κεντροαριστερά…
O όρος, λοι­πόν: κεντρο­α­ρι­στε­ρά, εμπε­ριέ­χει
δύο συστα­τι­κά εκ των οποί­ων το ένα: αρι­στε­ρά, είναι πολύ αμφί­βο­λο αν έχει
εννοιο­λο­γι­κή αντι­στοι­χία στα ανα­φε­ρό­με­να σχή­μα­τα, που απο­τε­λούν τον χώρο… Η
συχνή ευμε­νέ­στα­τη χρή­ση του όρου, του χώρου και των εκπρο­σώ­πων του από τα
κυρί­αρ­χα ΜΜΕ και άλλους συστη­μι­κούς πυλώ­νες δεν είναι αθώα. Στο­χεύ­ει πολύ μακριά
 στην συνέ­χι­ση -με όποιο μαν­δύα- ενός μακρόπνοου
σχε­δί­ου εξανδραποδισμού… 

Οταν μάλι­στα, η αντί­θε­ση στην κυριαρ­χού­σα νεοφιλελεύθερη
καπι­τα­λι­στι­κή πολι­τι­κή δεν εκφρά­ζε­ται με όρους μαζι­κού κινή­μα­τος, όπως τώρα
δυστυ­χώς, τότε η κεντρο­α­ρι­στε­ρά έχει ρόλο… Ολοι οι αγρο­το­φι­λι­κής ονομασίας
σχη­μα­τι­σμοί της –Ελιά, Ποτά­μι, σοδειά, ακού­σα­με τώρα τελευ­ταία ως πρόταση
μετα­σχη­μα­τι­σμού της ΔΗΜΑΡ- θα στη­ρι­χτούν παντιο­τρό­πως… Σαν δυνά­μεις ανάσχεσης
ή/και νόθευσης… 

Ό,τι, λοι­πόν, περι­γρά­φει την κεντρο­α­ρι­στε­ρά προσ­δί­δει ευθύνες
για έργο δύσκο­λο και σημα­ντι­κό στην αρι­στε­ρά… Η οποία -μετα­ξύ άλλων- καλείται
να δια­τη­ρεί ανοι­χτά ιδε­ο­λο­γι­κά μέτω­πα ζύμω­σης για ολο­κλη­ρω­μέ­νη απο­κά­λυ­ψη θέσεων
και ρόλου της κεντρο­α­ρι­στε­ράς… Ξεφεύ­γο­ντας, όμως  ριζι­κά από την υβρε­ο­λο­γία και  την στε­ρε­ο­τυ­πία … Η επα­νά­λη­ψη μοτί­βων στείρας,
και εμπα­θούς αντι­πα­ρά­θε­σης δεν συνι­στούν πολι­τι­κή κρι­τι­κή… Και ασφα­λώς, δεν
ασφα­λώς την ενη­μέ­ρω­ση, την επα­γρύ­πνη­ση, τη συσπεί­ρω­ση και την ενερ­γο­ποί­η­ση του
λαού σε σχή­μα­τα πάλης και αντίστασης… 
Η κατά Γκράμ­σι ηγε­μο­νία των θέσε­ων και της ιδε­ο­λο­γί­ας, όπως
με μεγά­λη ενάρ­γεια περιέ­γρα­ψε και ανά­λυ­σε και πρό­σφα­τα στο βιβλίο του ο συντοπίτης
Γιώρ­γος Ρούσ­σης: Από την κρί­ση στην επανάσταση
είναι καθή­κον πρώ­της γραμ­μής για την αρι­στε­ρά του σήμε­ρα… Εργο δύσκολο,
δυσχε­ρέ­στα­το αν κανείς ανα­λο­γι­σθεί, ότι:
-Κατά τα τελευ­ταία χρό­νια εξέ­λι­πε στη χώρα αλλά και σε
διε­θνι­κό επί­πε­δο η κουλ­τού­ρα των αρι­στε­ρών μετώ­πων… Αντί­θε­τα και μετά από
κάποιες οδυ­νη­ρές εμπει­ρί­ες, κυριάρ­χη­σε η λογι­κή του ερμη­τι­κού κλει­σί­μα­τος, ως
τεχνι­κής επι­βί­ω­σης με συνε­χή τόνω­ση της καθα­ρό­τη­τας. Ετσι, σχή­μα­τα, μακριά από
την δοκι­μα­σία της ανοι­χτής δια­πά­λης ιδε­ών και ενερ­γειών, χάνουν την ζωντάνια
τους χάνουν και την ίδιο τον Μαρ­ξι­κό τους χαρα­κτή­ρα, που επι­τάσ­σει τον ζωντα­νό διάλογο
και όχι τον μονό­λο­γο του πει­θα­να­γκα­σμού ή της περιφρόνησης.
-Κάτω από αυτούς τους όρους, η αιφ­νί­δια άνο­δος της επιρροής
της αρι­στε­ράς την βρή­κε ουσια­στι­κά απρο­ε­τοί­μα­στη και επιρ­ρε­πή προς διαφόρων
τύπων στρε­βλώ­σεις… Υπήρ­ξαν π.χ. περι­πτώ­σεις σαλ­τι­πά­γκων του παρελ­θό­ντος, που
βρή­καν κατάλ­λη­λο όχη­μα εφίπ­πευ­σης προς ίδιον όφε­λος.. Όπως είχαν μάθει από
παλιά… Κάνο­ντας τερα­το­γε­νε­τι­κή χρή­ση των ανα­γκών μαζι­κο­ποί­η­σης και ποντάροντας
σε ένα γενι­κευ­μέ­νο κλί­μα ηθι­κής αμνη­σί­ας… Στο παρελ­θόν οι αυταρ­χι­κοί κομματικοί
μηχα­νι­σμοί καθά­ρι­ζαν με δια­γρα­φές… Σήμε­ρα κάποιοι και κατά κωμι­κο­τρα­γι­κό τρό­πο οι
ίδιοι, ορα­μα­τί­ζο­νται και επι­διώ­κουν την νόθευ­ση με μαζι­κές εγγρα­φές και την
νομι­μο­ποί­η­σή τους με ετυ­μη­γο­ρί­ες βάσης… H υπό­θε­ση της ανα­τρο­πής θα είναι και θα
κρι­θεί κυρί­αρ­χα και σαν υπό­θε­ση ανα­τρο­πής του τρέ­χο­ντος μέσου πολιτικού
ήθους. Ο ρεα­λι­σμός, που δήθεν επι­βάλ­λει τον συμ­βι­βα­σμό με αυτό το ήθος του
υπέρ­τα­του ατο­μι­κι­σμού είναι η πρώ­της γραμ­μής παγί­δα για ανα­τρο­πή της ανατροπής…
Και χρό­νος έσται ο κρίνων… 
Η αρι­στε­ρά, οφεί­λει να αντι­κρύ­σει με πίστη, θάρ­ρος και
αισιο­δο­ξία την κοι­νω­νία και τον άνθρω­πο… Τον Μικρό, τον Μέγα … Ξεκι­νώ­ντας τις
ανα­λύ­σεις από την συγκε­κρι­μέ­νη πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, οφεί­λει να εμπνευ­σθεί και να
σχε­διά­σει ένα μακρύ τακτι­κό δρό­μο, που θα συσπει­ρώ­νει, θα εμπνέ­ει, θα
ενερ­γο­ποιεί. θα μπο­ρεί να ακού­ει, να σκέ­φτε­ται και να προ­τεί­νει… θα ακουμπήσει
και τα πιο τολ­μη­ρά, τα πιο ασε­βή ερω­τή­μα­τα, θεω­ρώ­ντας ότι οι αιώ­νιες και
παρα­δε­δεγ­μέ­νες αλή­θειες έχουν να κάνουν με θρη­σκειό­μορ­φους σχη­μα­τι­σμούς και
μετα­φυ­σι­κό κοινό… 
Η υπό­θε­ση της ανα­τρο­πής ακου­μπά­ει πάνω στο πάντρε­μα της
καθη­με­ρι­νής τακτι­κής με το μεγά­λο όρα­μα της κοι­νω­νι­κής απε­λευ­θέ­ρω­σης. Η σημε­ρι­νή αρι­στε­ρά οφεί­λει να
υπερ­βεί τους τακτι­κι­σμούς, που μετα­τρά­πη­καν σε ευκαι­ρια­κό­τη­τες και απώλεια
στό­χου και ορά­μα­τος… Αλλά ταυ­τό­χρο­να οφεί­λει να δένει την καθη­με­ρι­νό­τη­τα, τους
αγώ­νες γι’ αυτή  και τις κατα­κτή­σεις από
αυτούς με το όρα­μα…  Όχι, ασφα­λώς, σαν
γρα­πτή εντο­λή-συντα­γή. Η πολι­τι­κή μας αγω­γή, θα υλο­ποιεί­ται μέσα από πολλά
μέτω­πα μαζι­κών κινη­μά­των σε επί­πε­δο κοι­νω­νί­ας, περι­βάλ­λο­ντος και πολι­τι­σμού… Ετσι,
θα προ­κύ­πτουν συνε­χώς συνει­δη­το­ποιού­με­νοι πολί­τες, που θα αρνού­νται όλο και
περισ­σό­τε­ρο την περι­θο­ριο­ποί­η­σή τους, τον εξαν­δρα­πο­δι­σμό τους, τον κοινωνικό
τους ή/και τον βιο­λο­γι­κό τους αφανισμό… 
Σε μία
τέτοια μετω­πι­κή και κινη­μα­τι­κή ανά­πτυ­ξη, η αρι­στε­ρά μπο­ρεί και πρέ­πει να βάλει
τα μεγά­λα ζητή­μα­τα, τα λησμο­νη­μέ­να κάτω από την χολέ­ρα και τον πανι­κό της
μαζι­κής ανερ­γί­ας και φτω­χο­ποί­η­σης. Για παρά­δειγ­μα, της προ­στα­σί­ας του φυσικού
και τεχνι­κού περι­βάλ­λο­ντος σε όφε­λος των πολ­λών και όχι των επεν­δυ­τών… Ένα άλλο
παρά­δειγ­μα: το δικαί­ω­μα στον ελεύ­θε­ρο χρό­νο, που η ίδια η ανθρω­πό­τη­τα  κατέ­κτη­σε με τον μόχθο και το αίμα
εκα­τομ­μυ­ρί­ων εις τους αιώ­νες… Δηλα­δή: λιγό­τε­ρη δου­λειά, περισσότερες
απο­δο­χές…  Αυτό, που μοιά­ζει με
αναρ­χι­κό αστείο βρί­σκε­ται στις πραγ­μα­τι­κές δυνα­τό­τη­τες των παρα­γω­γι­κών δυνάμεων
του σήμε­ρα, αν βέβαια, αλλά­ξουν οι σχέ­σεις παρα­γω­γής και κυρί­ως ο βαθμός
συνει­δη­το­ποί­η­σης και ενερ­γο­ποί­η­σης των πολι­τών… Για την κοι­νω­νία των πολ­λών, τουλάχιστον.
Και με ρεα­λι­στι­κό μας όρα­μα την κοι­νω­νία των ποιητών…
Post Views: 4
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted