Τα φώτα ανάβουν με ανθρωποθυσίες, όπως πάντα…

Τι είναι ισχυ­ρό­τε­ρο; Ο πόνος για την απώ­λεια ενός νέου με την
ζωή ολό­κλη­ρη μπρο­στά του για λογα­ρια­σμό του και για λογα­ρια­σμό μας ή η οργή για
τους Μαυ­ρο­για­λού­ρους και τους καρε­κλο­κέ­νταυ­ρους, που μετα­θέ­τουν τις ευθύνες
μετα­ξύ αλλή­λων για τον εγκλη­μα­τι­κό σκο­τά­δι στον εθνι­κό δρό­μο… Σε δρό­μο της Κέρκυρας
το ατύ­χη­μα… Πανελ­λα­δι­κή η εμβέ­λεια αιτί­ων και συνε­πειών…  

Φυσι­κά, τελι­κά κανείς δεν θα φταί­ει… Μέχρι το επό­με­νο παρόμοιο
δυστύ­χη­μα, που και πάλι κανείς δεν θα φταί­ει, αν δεν στεί­λου­με τους αρμό­διους …σπί­τι
τους… 

Γρά­φει σχε­τι­κά ο φίλ­τα­τος Νίκος Μητσιά­λης  και παρα­θέ­του­με…

Τα φώτα ανά­βουν με ανθρω­πο­θυ­σί­ες, όπως πάντα…

Πάντως ακό­μα ένα
δεκα­τε­τρά­χρο­νο παλ­λη­κα­ρά­κι χάθη­κε μέσα στο συνε­χές σκο­τά­δι των αρμοδίων
παρα­γό­ντων, το ίδιο σκο­τά­δι που «πήρε» από τη ζωή και το κορι­τσά­κι στην Εθνική
Λευ­κίμ­μης (Βρυώ­νη)…

Είναι ένας δρό­μος σφρα­γι­σμέ­νος με πολύ θάνα­το αυτός του
προ­χθε­σι­νού τρο­χαί­ου, από τότε που οι φοβε­ροί εγκέ­φα­λοι κατα­σκεύ­α­σαν υπόγεια
διά­βα­ση-δεξα­με­νή, η οποία δε λει­τούρ­γη­σε ποτέ και ξεχά­στη­κε την επο­μέ­νη των
εγκαι­νί­ων της! Δρό­μος καρ­μα­νιό­λα που απο­κλεί­στη­κε συχνά, πυκνά από οργισμένους
κατοί­κους, που κήδε­ψαν νεκρούς τους από τρο­χαία συμ­βά­ντα. Και τότε, μετά τις
νεκρώ­σι­μες ακο­λου­θί­ες, ακο­λου­θού­σαν πάλι συσκέ­ψεις αρμο­δί­ων με προ­φά­σεις και
απο­φά­σεις. Μάταια. Οι κηδεί­ες συνεχίστηκαν. 

Δρό­μοι περι­φε­ρεια­κοί σε όλο το μήκος και το πλά­τος του νησιού
μας, πνιγ­μέ­νοι στα βάτα, στις καλα­μιές, στα σκί­να και σε κάθε είδους αυτοφυή
ποι­κι­λό­μορ­φη βλά­στη­ση. Ένα οργιώ­δες κατα­πρά­σι­νο παρα­πέ­τα­σμα,  που έχει κρύ­ψει και την όποια οδι­κή πινακίδα
στέ­κει ακό­μα όρθια. Και το πλέ­ον επι­κίν­δυ­νο, έχει περιο­ρί­σει σημα­ντι­κά το πλάτος
του οδο­στρώ­μα­τος και αυτό κυρί­ως σ’ από­το­μες στρο­φές! Δασω­μέ­νοι δρό­μοι ταχείας
κυκλο­φο­ρί­ας, που περι­μέ­νουν υπο­τί­θε­ται να καλω­σο­ρί­σουν και την καλοκαιριάτικη
λόγω του­ρι­σμού αυξη­μέ­νη κυκλο­φο­ρία… 
Οσο­νού­πω, να νιώ­θεις σίγου­ρος, μετά από ανα­ρίθ­μη­τες επα­να­λαμ­βα­νό­με­νες  συσκέ­ψεις, θα βρουν κατα­στρο­φέα και επάρκεια
καυ­σί­μων, προ­κει­μέ­νου ξελο­γκιά­σουν τις αου­το­στρά­τες και τα παρα­κλά­δια τους! 

Νύχτα αφέγ­γα­ρη κι αφώ­τι­στη και στο παρα­λια­κό πεζο­δρό­μιο της
Γαρί­τσας-Ανε­μο­μύ­λου, εκεί ακρι­βώς που στα­μά­τη­σε το έργο ανα­κα­τα­σκευ­ής στη
δια­σταύ­ρω­ση «Δεσύλ­λα», σ’ αυτό το σημείο που αρχί­ζουν οι αλλεπάλληλες
δολο­φο­νι­κές παγί­δες με τις τερά­στιες τρύ­πες του καταρ­ρέ­ο­ντος παλιού
πλα­κό­στρω­του. Μερί­μνη­σαν ακό­μα μια φορά για την ασφά­λειά μας  οι αρμό­διοι, άγνω­στο όμως ποιοι,  μια που ο παρα­λια­κός από ιδιο­κτη­σία του ΟΛΚΕ
πέρα­σε στο δήμο αλλά το έργο το έχει μάλ­λον η Περιφέρεια! 

Έτσι, μετά από αυτή τη σκυ­τα­λο­δρο­μία αρμο­διο­τή­των, ποιος να
γνω­ρί­ζει τον φορέα που έμπη­ξε τις δολο­φο­νι­κές «προ­στα­τευ­τι­κές»
μαυ­ρο­σκου­ρια­σμέ­νες μπε­τό­βερ­γες (!) γύρω από τις τρύ­πες… Μέσα στο σκό­τος και
στο έρε­βος που επι­κρα­τεί στο χώρο αυτό, στέ­κουν αυτές λοξά σαν λόγχες
απει­λη­τι­κές, περι­μέ­νο­ντας τον όποιο άτυ­χο… Να είσα­στε σίγου­ροι ότι και πάλι
σε ευρεία σύσκε­ψη αρμο­δί­ων θα απο­φα­σι­σθεί όπως πάντα, να τοπο­θε­τη­θούν αξιόπιστα
μόνι­μα προ­στα­τευ­τι­κά φράγ­μα­τα και φωτά­κια ασφα­λεί­ας,  για την προ­στα­σία των περιπατητών… 

Ευτυ­χώς που κρα­τού­σε ομπρέ­λα η κυρά Ντά­ντα κι έτσι τα απάσβεστα
δεν της έπε­σαν στο κεφά­λι. Αν όμως ήταν κερα­μί­δια, πέφτο­ντας από τόσο ψηλά, η
ομπρέ­λα δεν θα την έσω­ζε! Αυτό συνέ­βη, όταν εκεί­νη περ­νού­σε από το στε­νό για να
βγει στη Πλα­τεία Δημαρ­χεί­ου, κάτω από το πολυώ­ρο­φο ερεί­πιο στη καρ­διά της πόλης
μας! Ερεί­πιο που  άρχι­σε από και­ρό να
«μαδά­ει» ρίχνο­ντας κερα­μι­δο­χά­λι­κα! Για την ώρα τα «πίπτο­ντα ροβι­νά­τσα» τα
συγκρα­τούν τα προ­στα­τευ­τι­κά σανι­δώ­μα­τα, που και αυτά όμως ξεχα­σμέ­να από χρόνια
σαπί­ζουν βοη­θού­με­να από την ανε­με­λιά των αρμο­δί­ων… έτοι­μα να υποχωρήσουν
προ­σε­χώς από το βάρος «πλίν­θων και κερά­μων ατά­κτως ερρι­μέ­νων…» Ελπί­δα μας να
συνέλ­θει όπως πάντα το σώμα των… αρμο­δί­ων, πριν τα κερα­μί­δια ανοί­γουν κεφάλια
ανύ­πο­πτων περαστικών!

Παρό­μοιο μνη­μείο εγκα­τά­λει­ψης είναι κι εκεί­νο το υποστυλωμένο
πολυώ­ρο­φο που βρί­σκε­ται στα αρι­στε­ρά όπως ανε­βαί­νου­με στο Πλα­τύ Καντούνι! 

Τηρεί­ται λοι­πόν απο­στά­σεις, για­τί ο «κορο­νο­ϊ­ός» των ετοιμόρροπων
κτι­ρί­ων και των σβη­σμέ­νων λαμ­πτή­ρων, καρα­δο­κεί επι­κίν­δυ­να… Ειδι­κά τώρα, που
λόγω κλι­μα­τι­κής αλλα­γής η συμπε­ρι­φο­ρά των αερί­ων μαζών έχει αλλά­ξει ολοσχερώς
δημιουρ­γώ­ντας ανε­μο­στρό­βι­λους που παρα­σύ­ρουν κερα­μο­σκε­πές, ρίχνουν αυτοκίνητα
στη θάλασ­σα και βγά­ζουν σκά­φη στη στεριά! 

Κι όλοι αυτοί οι αρμο­δί­ως ανευ­θυ­νο­ϋ­πεύ­θυ­νοι όπως πάντα,  θα ψάχνουν να βρουν για το ποιος τελι­κά ήταν
ο κυρί­ως υπεύ­θυ­νος για το έγκλη­μα! Και όπως πάντα τα «ίχνη» θα χάνο­νται στο
δαι­δα­λώ­δες της γρα­φειο­κρα­τί­ας και το «σκο­τά­δι» θα παρα­μέ­νει όπως πάντα και θα
περι­μέ­νει στο οδό­στρω­μα να συνα­ντή­σει, όπως πάντα και το επό­με­νο θύμα του…