Εγραψε ο Πελέ για τον Μαραντόνα…

Το σημεί­ω­μα του Πελέ
για τον Μαρα­ντό­να είναι πολύ ανθρώ­πι­νο, για­τί πιά­νει το ζήτη­μα του ανταγωνισμού,
που πολ­λές φορές ξεφεύ­γει υπο­βι­βά­ζο­ντας τις διαν­θρώ­πι­νες σχέ­σεις και
επι­κοι­νω­νί­ες…  Το παρα­θέ­του­με, όπως το
διαβάσαμε:

Έχουν περά­σει επτά
μέρες από τότε που έφυ­γες. Πολ­λοί άνθρω­ποι αγά­πη­σαν να μας συγκρί­νουν σε όλη
τους τη ζωή. Ήσουν μια ιδιο­φυ­ΐα που μάγε­ψε τον κόσμο. Ένας μάγος με την μπάλα
στα πόδια. Ένας πραγ­μα­τι­κός θρύ­λος. Αλλά πάνω απ’ όλα, για μένα, θα είσαι πάντα
ένας υπέ­ρο­χος φίλος, με μεγα­λύ­τε­ρη καρδιά.

 Σήμε­ρα, ξέρω ότι ο
κόσμος θα ήταν πολύ καλύ­τε­ρος αν μπο­ρού­σα­με να συγκρι­νό­μα­στε λιγό­τε­ρο μεταξύ
μας και να θαυ­μά­ζου­με ο ένας τον άλλον περισ­σό­τε­ρο. Με αυτό εννοώ ότι είσαι
ασύγκριτος.

Η πορεία σου
σημα­δεύ­τη­κε από την ειλι­κρί­νεια. Πάντα δήλω­νες τις αγά­πες σου στους τέσσερις
ανέ­μους. Και με αυτόν τον ιδιαί­τε­ρο τρό­πο σου, να διδά­ξεις ότι πρέ­πει να
αγα­πά­με και να λέμε “σ αγα­πώ” πολύ πιο συχνά. Ο χαμός σου με έκα­νε να
γρά­ψω: Σ’ αγα­πώ Ντιέ­γκο. Κάτι που δεν είχα προ­λά­βει να στο πω.

 Φίλε μου, σε ευχα­ρι­στώ πολύ για όλο το ταξίδι
μας. Μια μέρα στον παρά­δει­σο θα παί­ξου­με μαζί στην ίδια ομά­δα. Και θα είναι η
πρώ­τη φορά που θα σηκώ­σω τα χέρια στον αέρα όχι για να πανη­γυ­ρί­σω ένα γκολ,
αλλά επει­δή θα μπο­ρώ να σε αγκαλιάσω…