Ο καπετάνιος, ο ύπαρχος και ο ναύκληρος της διπλανής πόρτας - Φαιακία

με θλίψη με οργή

Ο καπετάνιος, ο ύπαρχος και ο ναύκληρος της διπλανής πόρτας

Παρασκευή 8 Σεπτεμβρίου 2023
Μίλτος Βασιλείου

Οσο περ­νά­νε οι ώρες και αυξά­νο­νται οι απο­κα­λύ­ψεις τόσο
κανο­νι­κά πρέ­πει να ανε­βαί­νει το αίμα μας στο κεφά­λι για αυτήν την προχωρημένη
κτηνωδία…

Όχι από περι­θω­ρια­κούς και ξέμπαρ­κους… Όχι από ρεμάλια
και παρα­πε­τα­μέ­νους… Όχι από …’αναρ­χι­κούς’ και ‘τρο­μο­κρά­τες’…

Δεν έχου­με την …τιμή να τους γνω­ρί­ζου­με προ­σω­πι­κά αλλά
…εκ της θέσε­ως συμπε­ραί­νου­με, πως έχου­με να κάνου­με με κοι­νούς συμπο­λί­τες μας…
Σαν και αυτούς που συνα­γε­λα­ζό­μα­στε στην καθη­με­ρι­νό­τη­τά μας… Στα ψώνια, στην
αγο­ρά, στην πλα­τεία, στην παρα­λία, στην βόλ­τα, στην ταβέρνα…

Οι μέσοι καθη­με­ρι­νοί πολί­τες, όπως περιγράφονται
λογί­ως… Ο παροι­μιώ­δης μέσος ανθρω­πά­κος, που έλε­γε ο ανή­συ­χος στην νιότη
του Βολφ Μπίρμαν. 

Πάντα με τέτοιους συνα­γε­λα­ζό­μα­στε θέλο­ντας και μη…
Φαί­νε­ται, όμως, πως τελευ­ταία τα πράγ­μα­τα στρι­μώ­χνο­νται, γίνο­νται δύσκολα… 

Δεν ανα­λαμ­βά­νου­με να βάλου­με το χέρι στην φωτιά αλλά  σύμ­φω­να με πολ­λές δημό­σιες μαρ­τυ­ρί­ες πολλών
επι­βα­τών των παρευ­ρι­σκό­με­νων πλοί­ων και -κυρί­ως- από το απί­στευ­το βίντεο της
απύθ­με­νης και ελε­ει­νής απαν­θρω­πιάς, οι κύριοι αυτοί:

-εμπό­δι­σαν έναν πολί­τη να περά­σει στο πλοίο αφού είχε
ήδη πατή­σει στο κατα­πέλ­τη… το έσπρω­ξαν τρείς φορές έξω εκ των οποί­ων η
τελευ­ταία ήταν και η μοιραία.

-Με την πρά­ξη αυτή έδει­ξαν ότι γρά­φουν στ’ αρ@@@@@
τους τους ναυ­τι­κούς κανο­νι­σμούς και -πάρα πολύ περισ­σό­τε­ρο- την αξία της
ανθρώ­πι­νης ζωής. Δεν υπάρ­χει γι’ αυτούς! Δεν έχει κανέ­να νόη­μα. Δεν μετράει
περισ­σό­τε­ρο από ένα απο­τσί­γα­ρο ή μία χαρτοπετσέτα…

-Δεν συμπε­ρι­φέρ­θη­καν έτσι ούτε εν βρα­σμώ ούτε κατά
λάθος ούτε εν αγνοία… Δεν χρειά­ζο­νται βέβαια ναυ­τι­κές γνώ­σεις για να είσαι σίγου­ρος, πως από την τρο­μα­χτι­κή δίνη των
μηχα­νών του καρα­βιού δεν γλυ­τώ­νει άνθρωπος…

-Οταν έχει …κατορ­θώ­σει όλη η κομπα­νία να υλοποιήσει
τον άθλο της, δηλα­δή έχει ρίξει τον 36χρονο στην θάλασ­σα και το κορ­μί του
περι­φέ­ρε­ται στους ρυθ­μούς της περι­δί­νη­σης και χτυ­πιέ­ται δώθε κεί­θε, ο καπετάνιος
βάζει μπρο­στά… Αντε επι­τέ­λους, για­τί αργήσαμε!!!

-Ζητά­ει και συγ­γνώ­μη από τα μεγά­φω­να (τι ευγένεια!)
για την καθυ­στέ­ρη­ση, που δεν οφεί­λε­ται σε υπαι­τιό­τη­τα του πλη­ρώ­μα­τος του
σκά­φους… Ισα-ισα, που το πλή­ρω­μα έδω­σε τον αγώ­να τον καλό για την ευτα­ξία στο
πλοίο και την εύρυθ­μη πραγ­μα­το­ποί­η­ση του δρο­μο­λο­γί­ου, θα συμπλη­ρώ­να­με εμείς…

Ο 36χρονος δεν δολο­φο­νή­θη­κε για­τί ήταν εχθρός ή
μετα­νά­στης ή λαθρε­πι­βά­της ή κάτι άλλο… Απλά καθυ­στε­ρού­σε την ανα­χώ­ρη­ση του
πλοί­ου και αυτό την έσπα­σε πολύ του καπε­τά­νιου του ύπαρ­χου και του ναύκληρου…

Όταν ξεμπέρ­δε­ψαν, λοι­πόν με αυτό τον ασήμαντο
παρά­γο­ντα καθυ­στέ­ρη­σης, το πλοίο ξεκόλ­λη­σε, ο καπε­τά­νιος κλει­δώ­θη­κε και δεν
επέ­τρε­ψε σε κάτι ανό­η­τους επι­βά­τες, που ήθε­λαν να στα­μα­τή­σει και να περιμαζέψει
το ήδη νεκρό σώμα του 36 χρο­νου. Ποιος ξέρει πόση ώρα θα έχα­νε αν έκα­νε κάτι
τέτοιο…

Να λοι­πόν, που αυτό το δυνα­μι­κό μίας υπέρτατης
κακο­ή­θειας, βρί­σκε­ται ανά­με­σά μας… Γεμί­ζει καθη­με­ρι­νά τα αστυ­νο­μι­κά δελ­τία με
ενέρ­γειες ευφά­ντα­στης κτη­νω­δί­ας στρε­φό­με­νο ενα­ντί­ον ανθρώ­πων και άλλων ειδών
της πανίδας.

Θα πεί­τε, ίσως, πως το συμ­βάν ήταν ακραίο και δεν
είναι σωστό να γενι­κεύ­ου­με από τα ακραία… Να επι­ση­μά­νου­με πάντως πως υπάρχει
όλη η ιστο­ρι­κή επι­βε­βαί­ω­ση, ότι το ακραίο του σήμε­ρα είναι κοι­νό­τυ­πο του αύριο…
Δέστε π.χ. πόσο εξοι­κιω­θή­κα­με με τους κου­μπο­ρο­φό­ρους μπά­τσους στις ΗΠΑ, που
μπαμ και κάτω καθα­ρί­ζου­νε τους κ@@@νέγρους… Μία παρό­μοια πλη­ρο­φο­ρία μετρά­ει όσο
παλιά η είδη­ση στην τελευ­ταία σελί­δα εφη­με­ρί­δας, πως …κεραυ­νός εφό­νευ­σε δύο αιγο­πρό­βα­τα…

Αυτό το α-ήθες
δυνα­μι­κό, που προ­φα­νέ­στα­τα πια αυξά­νε­ται, δεν είναι γονι­δια­κά δια­φο­ρε­τι­κό από
το υπό­λοι­πο είδος… Δεν είναι ενσυ­νεί­δη­τα κακό στο μεγα­λύ­τε­ρο μέρος του… Είναι φυσι­κά κακό!!! Είναι χωρίς ηθι­κή (amoral). Όχι ανή­θι­κο (immoral). Λει­τουρ­γεί με βάση εξαρ­τη­μέ­να αντανακλαστικά
υπέρ­τα­του ατο­μι­κι­σμού, που του έχουν εμφυ­σή­σει έως μυε­λού οστέ­ων ΟΛΟΙ οι
παρά­γο­ντες συστη­μι­κής κοι­νω­νι­κής δια­παι­δα­γώ­γη­σης, (σχο­λείο, παρέ­ες, οικογένεια,
δου­λειά κ.λ.π.). 

Η καθη­με­ρι­νό­τη­τά του έχει υπερ­βεί τα …δεσμά της ‘ηθι­κής’ και
κινεί­ται μόνον στην σφαί­ρα του ωφε­λι­μι­σμού, όπως το σύστη­μα του διδά­σκει αλλά
και του επι­βάλ­λει για να επι­βιώ­νει και πολύ περισ­σό­τε­ρο για να είναι
πετυ­χη­μέ­νος με ότι μπο­ρεί να ονει­ρεύ­ε­ται (σπι­τά­ρες, σκα­φά­ρες, αυτοκινητάρες,
γκο­με­νά­ρες και ό,τι σε …άρες).

Αυτός είναι ο …μέσος καθη­με­ρι­νός πολί­της… Ο παροι­μιώ­δης
μέσος ανθρω­πά­κος… Ο συστη­μι­κός
άνθρω­πος!!! Γνή­σιο δημιούρ­γη­μα του καπι­τα­λι­σμού. Με όλα τα χαρα­κτη­ρι­στι­κά, που
το σύστη­μα του έχει εμφυ­τεύ­σει για να το υπη­ρε­τεί καλύ­τε­ρα… Με κώδι­κα αξιών που
έχει υπερ­βεί τις κοι­νω­νι­κές δεσμεύ­σεις και κινεί­ται στην σφαί­ρα της μη-ηθικής…
Που στον θάλα­μο υπο­δο­χής της, ένα βήμα πριν, έχει αυτή την πολυπρόσωπη,
κακο­μοί­ρα, σιχα­μέ­νη και βαθύ­τα­τα ωφε­λι­μι­στι­κή και υπέρ­τα­τα ατο­μι­κί­στι­κη μικρο-αστική
ηθική…

Αυτήν την πλα­νεύ­τρα με την τρο­μα­χτι­κή διεισδυτικότητα
και σε άλλους ταξι­κούς χώρους… Ετσι ώστε το σύστη­μα να υπη­ρε­τεί­ται πανταχόθεν…
Ακό­μη και στο όνο­μα της δήθεν ανα­τρο­πής του…

Είναι δύσκο­λοι οι και­ροί, που περ­νά­με… Ας ρίξου­με και
μία ανά­γνω­ση στον ‘Ρινό­κε­ρο’ του Ιονέ­σκο… Ένα θεα­τρι­κό ποί­η­μα στην ανθρωπιά
ακό­μη και με όρους από­λυ­της μονα­χι­κό­τη­τας ή και μοναξιάς…

‘Παί­ζο­ντας’ άμυ­να για όσο χρειά­ζε­ται μπο­ρού­με να ελπί­ζου­με στην αντεπίθεση.

Αυτά!

 

  

Post Views: 5
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted