Λόγια για να περιγράψουν το ζευγάρι, που κακοποιούσε έως θανάτου το τρίχρονο αγγελούδι δεν υπάρχουν… Ασφαλώς η ψυχιατρική έχει τον λόγο… Αλλά όχι μόνον. Εχουμε γεμίσει ‘ψυχανώμαλους’ που η δομική τους ανωμαλία είναι μία βαθύτατα αντικοινωνική-εγκληματική συμπεριφορά, που την διδάσκονται καθημερινά…
Στο σπίτι, στο σχολείο, στη δουλειά, στην παρέα, στην ψυχαγωγία, στις χρήσεις… Πρόκειται για ένα πανίσχυρο σύστημα εκπαίδευσης στην απανθρωπιά ώστε να γεννάει ανθρώπους χωρίς ίχνος κοινωνικότητας, Το σύστημα δεν φτιάχνει ανθρώπους αν-ήθικους… Απλά, γεννάει ανθρωποειδή χωρίς ήθος !!! Ολο και συχνότερα, όλο και αγριότερα…
Ο Αγγελος έφυγε γλυτώνοντας από τα ανείπωτα βασανιστήρια της ζωής, που του αφαίρεσαν στο τέλος τη ζωή…
Είναι αλήθεια, πως σε τέτοιες περιπτώσεις γεννιέται από μόνη της μία έντονη παρόρμηση αυτοδικίας… Που τελικά είναι ανόητη και άχρηστη… Οι δράστες με την όποια ταλαιπωρία τους δεν θα ξαναφέρουν στη ζωή το χαμένο αγγελούδι…
Η ‘εκδίκησή’ θα συντηρήσει τον κύκλο της βίας, που γεννάει εκθετικά τέτοιες συμπεριφορές. Κάθε τιμωρία, που αγνοεί -συνειδητά κατά κανόνα- τα κοινωνικά αίτια της γέννησης και καρποφορίας τέτοιων συμπεριφορών είναι καταδικασμένη…
Μέσα όμως στο κλίμα αυτού του μέγιστου σπαραγμού ο παππούς και η γιαγιά δίνουν δυναμικό παράδειγμα κοινωνικής ενσυναίσθησης προσφέροντας το όργανα του Άγγελου για μεταμόσχευση…
Μπράβο τους… Να είναι βέβαιοι, πως ο πόνος τους δεν θα φύγει. Δεν θα τους εγκαταλείψει ποτέ… Πλάι όμως σε αυτόν μία πιο γαλήνια θεώρηση θα τους θυμίζει, ότι ο Αγγελος ζει μέσα από την προσφορά τους…
Ισως αυτό τους απαλύνει και την αδυσώπητη πληγή για το ‘τέρας’, που έφεραν στη ζωή. Την ‘μάνα’, που γέννησε τον Αγγελο.
Την μάνα και τον ‘πατριό’, που τους παρέλαβε η κοινωνία της αδιαφορίας, της περιφρόνησης, της σκληρότητας και της απουσίας και τους …τελειοποίησε…