Τα παιδιά μας θα γίνουν χειρότερα από μας…

Το πανώ των
οπα­δών του ΠΑΟΚ, που αναρ­τή­θη­κε στο γήπε­δο της ομά­δας σε αγώ­να, μόλις καμία
δεκα­ριά μέρες μετά το ξεκοί­λια­σμα του Αλκη μας αφο­ρά όλους…

Σοκά­ρει κατ’
αρχήν η απύθ­με­νη βαρ­βα­ρό­τη­τα του να πανη­γυ­ρί­ζεις την άγρια δολο­φο­νία ενός συνομηλίκου
σου. Σοκά­ρει το μέγε­θος του μίσους, της οργής και της κακί­ας, που βρί­σκο­νται ενσταλαγμένα
στις ψυχές παι­διών… Απο­κλει­στι­κό περιε­χό­με­νο ύπαρ­ξης: η εξό­ντω­ση του … “προ­αιώ­νιου”
εχθρού. Αυτή η ψυχο­λο­γι­κή κατά­στα­ση μπο­ρεί να καλύ­πτει ολό­κλη­ρο το 24ωρο. Ενα 24ωρο
ουσια­στι­κής αργί­ας, άχρη­στου χρό­νου, συχνά υπο­βοη­θού­με­νο από ουσί­ες για να …τσου­λί­σει
μέχρι την επόμενη… 

Κάπο­τε ήταν μία
ασή­μα­ντη, “φυσιο­λο­γι­κά” ανα­με­νό­με­νη γρα­φι­κή μειο­ψη­φία… Σήμε­ρα απο­τε­λούν τον
κύριο κορ­μό των φανα­τι­κών και δεν παύ­ουν να τυγ­χά­νουν πολ­λών διευ­κο­λύν­σε­ων… Οι
περισ­σό­τε­ρες βέβαια από τους παρά­γο­ντες των σωμα­τεί­ων, που ουσια­στι­κά τους χρησιμοποιούν
σαν στρα­τό στις δημό­σιες αθλη­τι­κού περιε­χο­μέ­νου εμφα­νί­σεις τους… Το μέγε­θος του
πλή­θους των τσα­μπου­κά­δων απο­τε­λεί τίτλο τιμής για τον παρά­γο­ντα αλλά και το
κύρος της ομάδας… 

Εχει γίνει πλέον
απο­δε­κτό ότι το κλί­μα εξαλ­λο­σύ­νης και  χυδαιό­τη­τας συντη­ρεί ένα …θερ­μό κοι­νό, που του
αξί­ζει κάθε έπαι­νος για την αφο­σί­ω­ση στην ομά­δα του… 

Στην ανά­πτυ­ξη αυτής
της νοο­τρο­πί­ας καθο­ρι­στι­κή ήταν και εξα­κο­λου­θεί (λιγό­τε­ρο σήμε­ρα) να είναι  συμ­βο­λή του αθλη­τι­κού τύπου, του οποί­ου τα
εξώ­φυλ­λα είναι οι κήρυ­κες  του ιερού οπαδικού
πολέ­μου… Είναι άξια απο­ρί­ας (;;;) η ανο­χή, που έχει επι­δει­χθεί από αρχές και
θεσμούς σε αυτή την καθη­με­ρι­νή ρυπα­ρό­τη­τα, που ενέ­πνευ­σε την οπα­δι­κή παι­δεία για
αρκε­τές δεκαετίες… 

Ετσι φτιά­χτη­καν
ή καλύ­τε­ρα φτιά­ξα­με ανθρώ­πους, που κύριο νόη­μα της ύπαρ­ξής τους, ιερότερη
απο­στο­λή τους είναι η “στή­ρι­ξη” της ομά­δας με όλα τα μέσα… Κι’ όταν λέμε ΟΛΑ εννοούμε
ΟΛΑ… Ολό­κλη­ρες παρέ­ες παι­διών έχουν μετα­τρα­πεί σε στί­φη εκφο­βι­σμού, που δεν διστάζουν
να τιμή­σουν την πίστη τους την ιερή με δολο­φο­νι­κές συγκρού­σεις! Και μάλιστα,
όχι τυχαί­ες αλλά προ­γραμ­μα­τι­ζό­με­νες από τις ηγεσίες… 

Κάπο­τε, λοιπόν,
πηγαί­να­με στα γήπε­δα όλοι μαζί… Ανα­κα­λύ­πτα­με την προ­τί­μη­ση του διπλα­νού εκεί…
Καθι­σμέ­νοι συζη­τώ­ντας, άντε και με πειράγματα. 

Μετά από χρόνια
η συμ­βί­ω­σή μας έγι­νε πιο δύσκο­λη… Δια­μορ­φώ­θη­καν ξεχω­ρι­στές κερ­κί­δες για τους “αντί­πα­λους”
 

Η “πρό­ο­δος” συνεχίστηκε
με την τοπο­θέ­τη­ση αστυ­νο­μί­ας για να προ­στα­τεύ­ο­νται οι “αντί­πα­λες” θύρες. Ακόμη
καλύ­τε­ρα όταν οι απο­στά­σεις μεγι­στο­ποι­ή­θη­καν… Η εξέ­λι­ξη των πολε­μο­φο­δί­ων (μολό­τωφ,
βεγ­γα­λι­κά, κρο­τί­δες κ.λ.π.) επέ­βαλ­λαν τέτοιες “λύσεις”…

Όμως, όλα αυτά
απο­δεί­χθη­καν ανί­σχυ­ρα για να ανα­κό­ψουν το ιερό μένος των οπαδών… 

Καταρ­γή­θη­κε η παρουσία
οπα­δών αντί­πα­λων προς την γηπε­δού­χο ομά­δα… Μόνον εμείς κι’ εμείς… Αυτό βοήθησε
στην μετα­φο­ρά της βίας αμέ­σως έξω από τα γήπε­δα… στην κυριο­λε­ξία… Οι φιλοξενούμενοι
περί­με­ναν τους φιλο­ξε­νού­ντες στις γύρω γει­το­νιές και γινό­νταν της κακο­μοί­ρας. Συχνά,
με παρά­πλευ­ρες απώ­λειες σε τρο­χαίο υλι­κό (αυτο­κί­νη­τα, μηχα­νά­κια, πόρτες
κατοι­κιών κ.λ.π.). Και φυσι­κά η κορύ­φω­ση είναι τα ραντε­βού θανά­του!!! Θα είναι ένας
αγώ­νας χωρίς κανο­νι­σμούς! Ελευ­θέ­ρας, που λέγα­με στην πάλη… Πολ­λές φορές οι αγώνες
αυτοί παίρ­νουν διε­θνή χαρα­κτή­ρα αφού για την ιερή σύγκρου­ση προ­σκα­λού­νται και …συμ­μα­χι­κά
στρα­τεύ­μα­τα… Από γει­το­νι­κές χώρες ή και από πιο μακριά… 

Παραλ­λα­γή αυτών
των “αγω­νι­στι­κών” εκδη­λώ­σε­ων είναι οι εκστρα­τεί­ες για έλεγ­χο της γει­το­νιάς ή της
πόλης… Σε τέτοια “μάχη” ξεκοιλιάστηκε
-κυριο­λε­κτού­με- ο Αλκης. 

Ας τολ­μή­σου­με να
σκε­φτού­με, τι θα γινό­νταν αν όλα αυτά τα παι­διά είχαν μεγα­λώ­σει φυσιολογικά…
Θεω­ρώ­ντας δηλα­δή, πως είναι δικαί­ω­μα του καθε­νός η ομα­δι­κή του προτίμηση…Πως με
ενδια­φέ­ρει η προ­τί­μη­ση ομά­δας, όσο μπο­ρεί να με ενδια­φέ­ρει η προ­τί­μη­ση φαγητού,
ποτού, ζακέ­τας, θάλασ­σας ή βου­νού για δια­κο­πές… 
Φυσι­κά απέ­χου­με τόσο πολύ, που τα παρα­δείγ­μα­τα, που εκθέ­σα­με θα
θεω­ρη­θούν υπερ­βο­λι­κά και άσχετα… 

Γι’ αυτό, την ευκαιριακά
αναγ­γελ­θεί­σα εκστρα­τεία κατά της βίας, την αντι­με­τω­πί­ζου­με με την …σοβα­ρό­τη­τα,
που της αξίζει…

Τα παι­διά αυτά
είναι δικά μας παι­διά… Κυριο­λε­κτι­κά δημιουρ­γή­μα­τά μας, σε επο­χές έξαρ­σης του
ατο­μι­κι­σμού, της βίας, της περι­φρό­νη­σης της αξί­ας της ίδιας της ανθρώπινης
ζωής. Ετσι βέβαια μας θέλει το σύστη­μα… Ετσι φτιά­χνου­με τους απο­γό­νους μας…

Θυμή­θη­κα το
σύν­θη­μα ραδιο­φω­νι­κού σταθ­μού, που για πολι­τι­κούς λόγους αυτός έλε­γε στους …άλλους:
προ­σέξ­τε… τα παι­διά σας θα βγού­νε χειρότερα
από σας….