Παγκό­σμια ημέ­ρα κατά της δια­φθο­ράς η 9η Δεκεμ­βρί­ου… Συνή­θως δεν μας πολυαγ­γί­ζουν οι διά­φο­ρες “παγκό­σμιες” αλλά για την σημε­ρι­νή δεν μπο­ρού­με να κάνου­με στρα­βά μάτια… Τόσα χρό­νια έχου­με αγω­νι­στεί με συνέ­πεια, στα­θε­ρό­τη­τα και απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα για αυτή την περί­ο­πτη θέση, που κατέ­χου­με στην παγκό­σμια κλί­μα­κα της δια­φθο­ράς… Και όλο ανε­βαί­νου­με (ή κατε­βαί­νου­με, ανά­λο­γα, πως το βλέ­πει κανείς…) τα κλι­μά­κια της κλί­μα­κας. Η παρα­σι­τι­κή, μετα­πρα­τι­κή και αλλη­θο­ρί­ζου­σα εξου­σία του τόπου από την επο­χή της ανε­ξαρ­τη­σί­ας (με εξαί­ρε­ση την Καπο­δι­στρια­κή περί­ο­δο και ολί­γες, ελά­χι­στες άλλες) έχει μετα­τρέ­ψει την άσκη­ση πολι­τι­κής σε δια­δι­κα­σία εξυ­πη­ρε­τή­σε­ων. Με πασπά­λι­σμα ολί­γες εθνι­κι­στι­κές κορώ­νες των πολυά­ριθ­μων Μαυ­ρο­για­λού­ρων έχου­με κατα­κτή­σει παγκό­σμιες πρω­τιές σε εμπνεύ­σεις αρπα­χτής και “κονό­μας”. Μασκα­ρά, γκρέ­κο μασκα­ρά, όπως ανα­φω­νού­σε και ο Μηλιώ­κας στο συνα­φές άσμα…
Χρό­νια μας πολ­λά, λοι­πόν… Αντε και του χρό­νου καλύτεροι…