Υπόμνηση…

… προς προ­ο­δευ­τι­κούς, που έχουν διδα­χτεί την έννοια του αστι­κού ή και ευρύ­τε­ρα του ταξι­κού κρά­τους από …εγχει­ρί­δια με τα θέμα­τα SOS για να πάρου­με το πεντα­ρά­κι στις εξε­τά­σεις… Είναι όλοι αυτοί οι … φανα­τι­κοί κρα­τι­στές, που -σε συν­θή­κες καπι­τα­λι­σμού- υπε­ρα­σπί­ζο­νται την κρα­τι­κο­ποί­η­ση χωρίς όρους και προ­ϋ­πο­θέ­σεις… Είναι αλή­θεια, οτι τις κρα­τι­κο­ποι­ή­σεις τις υπε­ρα­σπί­στη­κε χωρίς δια­σταγ­μό και κάτω από συν­θή­κες αστι­κού κρά­τους ο ίδιος ο Μαρξ. Οταν κανείς, όμως αφαι­ρέ­σει από την κρι­τι­κή της ιστο­ρί­ας την διά­στα­ση του χώρου και του χρό­νου θα κατα­ντή­σει αργά ή γρή­γο­ρα δογ­μα­τι­κά μετα­φυ­σι­κός… Η επο­χή, που ο Μάρξ μιλού­σε για κρα­τι­κο­πο­ποι­ή­σεις ήταν επο­χή μεσο-μακρο­πρό­θε­σμης ανά­πτυ­ξης του καπι­τα­λι­σμού και- στην προ­ο­πτι­κή της σοσια­λι­στι­κής επα­νά­στα­σης- οι κρα­τι­κο­ποι­ή­σεις καθι­στού­σαν το υπάρ­χον αστι­κό κρά­τος ωρι­μό­τε­ρο για το πέρα­σμα στον σοσια­λι­σμό. (Ο ίδιος βέβαια τόνι­ζε, οτι κρα­τι­κο­ποι­ή­σεις δεν είναι σοσια­λι­σμός)… Στην εξέ­λι­ξη του καπι­τα­λι­σμού και στην διάρ­κεια των ημι­το­νοει­δών δια­κυ­μάν­σε­ων ανά­πτυ­ξης- ύφε­σης οι κρα­τι­κο­ποι­ή­σεις μετα­τρά­πη­καν ακό­μη και σε εργα­λείο πολύ­τι­μης βοή­θειας προ το κεφά­λαιο, που ανέ­θε­τε σε “προ­ο­δευ­τι­κές” (σοσιαλ­δη­μο­ρα­τι­κές) κυβερ­νή­σεις την εξυ­γί­αν­ση προ­βλη­μα­τι­κών επι­χει­ρή­σε­ων και την επι­στρο­φή τους στους αρχι­κούς ιδιο­κτή­τες όταν οι συντη­ρη­τι­κοί ανα­λάμ­βα­ναν τα ηνία του αστι­κο­δη­μο­κρα­τι­κού κρα­τι­κού μηχα­νι­σμού… Παι­γνί­δι, που παί­χτη­κε με μεγά­λη “επι­τυ­χία” στην Μ. Βρε­τα­νία αλλά και σε άλλες καπι­τα­λι­στι­κές χώρες, με πιο πρό­σφα­τους “άγριες” κρα­τι­κι­στι­κές παρεμ­βά­σεις στην μητρό­πο­λη του φιλελευθερισμού…

Το αστι­κό (ταξι­κό), λοι­πόν, κρά­τος έχει γίνει ένας ευφυ­ής μηχα­νι­σμός, απο­λύ­τως αστι­κός ως προς τον προ­σπο­ρι­σμό του κέρ­δους και αγριό­τα­τα προ­λε­τα­ρια­κός ως προς την κατα­νο­μή των ζημιών και των χρε­ών… Ενας από τους ιδα­νι­κό­τε­ρους τρό­πους να αυξά­νεις τα κέρ­δη σου είναι και το να απεκ­δύ­ε­σαι των οφει­λών σου… 

Οταν, λοι­πόν, χωρίς, την απα­ραί­τη­τη οικο­νο­μι­κο-τεχνι­κή απο­τί­μη­ση στοι­χεί­ων, όρων και προ­ϋ­πο­θέ­σε­ων υπε­ρα­σπι­ζό­μα­στε την κρα­τι­κο­ποί­η­ση επι­χει­ρή­σε­ων και δρα­στη­ριο­τή­των με προ­φα­νή και υψη­λό κίν­δυ­νο της χρε­ω­κο­πί­ας -πάντο­τε στα πλαί­σια του υπάρ­χο­ντος συστή­μα­τος- ελλο­χεύ­ει ο κίν­δυ­νος εξυ­πη­ρέ­τη­σης (έστω βρα­χυ­πρό­θε­σμης) του συστή­μα­τος… Οι μη προ­νο­μιού­χοι, δηλα­δή, θα υπο­στούν διπλή ζημιά: την χρέ­ω­ση των βαρών αλλά και όλο το δαπα­νη­ρό έργο εξυ­γί­αν­σης της επι­χεί­ρη­σης… Δαπα­νη­ρό­τα­το, σε συν­θή­κες ιδιω­τι­κής οικο­νο­μί­ας, αφού θεοί και δαί­μο­νες θα κάνουν ό,τι μπο­ρούν για να μην στα­θεί στον αντα­γω­νι­σμό η κρα­τι­κο­ποι­η­μέ­νη επι­χεί­ρη­ση… Δυστυ­χώς και μερι­κοί προ­ο­δευ­τι­κοί, βάζο­ντας ως ορί­ζο­ντα προ­ο­δευ­τι­κό­τη­τας την από­θε­ση του ανα­γκαί­ου προ­νοια­κού έργου στον δυσπνο­ού­ντα -κάτω από αυτές τις συν­θή­κες- κρα­τι­κο κοι­νω­νι­κο-οικο­νο­μι­κό σχηματισμό. 

Σε μία επο­χή αρκε­τών συγ­χύ­σε­ων και εκπλή­ξε­ων ζητού­με­νο δεν είναι το χρώ­μα ή το σύν­θη­μα αλλά η ουσία…