Όταν ήρθαν…

Είναι αρκε­τά δια­δε­δο­μέ­νη η άπο­ψη πως πρό­κει­ται για
έργο του Μπέρ­τολ Μπρέχτ. Ισως τον θυμί­ζει το στυλ της γρα­φής. Το παραθέτουμε:

«Όταν οι ναζι­στές ήρθαν για να πάρουν τους κομ­μου­νι­στές, σιώπησα
επει­δή δεν ήμουν κομμουνιστής. 

Όταν φυλά­κι­σαν τους
σοσιαλ­δη­μο­κρά­τες, σιώ­πη­σα για­τί δεν ήμουν σοσιαλδημοκράτης. 

Όταν ήρθαν να πάρουν
τους συν­δι­κα­λι­στές, σιώ­πη­σα για­τί δεν ήμουν συνδικαλιστής.

Όταν ήρθαν να πάρουν
τους Εβραί­ους σιώ­πη­σα για­τί δεν ήμουν Εβραίος

Όταν ήρθαν να
συλ­λά­βουν εμέ­να, δεν υπήρ­χε πια κανείς για να δια­μαρ­τυ­ρη­θεί».

Ευαι­σθη­σία γενι­κή προ­τεί­νει ο Martin Niemoeller, με
βάση τον αξια­κό μας κώδι­κα. Όχι επι­λε­κτι­κά… Όταν βολεύ­ει εμάς, τους δικούς μας ή
του κολ­λη­τούς μας… Για­τί στο τέλος θα την πλη­ρώ­σου­με και εμείς οι ίδιοι, που
κάθε φορά νομί­ζου­με, ότι θα την γλυτώσουμε … 

Οι από­ψεις του του στοί­χι­σαν 4 χρό­νια εγκλει­σμού στο
Νταχάου… 

Ο Martin Niemoeller υπήρ­ξε αυστηρά
συνε­πής σε όλη του τη ζωή στις αρχές του… αγω­νί­στη­κε κατά της συμ­με­το­χής της ΟΔ
της Γερ­μα­νί­ας στο ΝΑΤΟ και κατά του επα­νε­ξο­πλι­σμού της (κάτι, που γίνε­ται στις μέρες
μας). Τιμή­θη­κε με βρα­βείο Λένιν ειρή­νης από την ΕΣΣΔ ενώ τελευ­ταία αναφερόμενη
ενέρ­γειά συνέ­πειας στις αρχές του είναι η εκχώ­ρη­ση του τάφου του για να
τοπο­θε­τη­θεί εκεί το σώμα του Ρού­ντι Ντού­τσκε το 1979. 

 Αλλάζουμε
σκηνικό… 

Στο δια­δί­κτυο, βρί­σκει κανείς θησαυ­ρούς… Σαν και αυτόν,
που μας κοι­νο­ποί­η­σε ο φίλ­τα­τος ΛΘ και απο­τε­λεί μία εμπνευ­σμέ­νη από το ποίημα
του Martin Niemoeller παραλ­λα­γή, ανα­φε­ρό­με­νη στα σύγ­χρο­να συμ­βαί­νο­ντα. Ιδού

‘Οταν ήρθαν να πάρουν τον ΟΤΕ σιώ­πη­σα, για­τί δεν ήμουν υπάλ­λη­λος του
ΟΤΕ. Άσε που θάχω και φθη­νό­τε­ρα τηλέ­φω­να σκέφτηκα. 

Όταν ήρθαν να πάρουν
τις τρά­πε­ζες σιώ­πη­σα  για­τί δεν ήμουν
υπάλ­λη­λος τρα­πέ­ζης, θα παίρ­νω κι ευκο­λό­τε­ρα δάνεια σκέφτηκα

Όταν ήρθαν να πάρουν
την Ολυ­μπια­κή σιώ­πη­σα, άσε για­τί αυτοί διο­ρί­ζο­νταν με ρου­σφέ­τια κι έπαιρ­ναν και
σύντα­ξη στα 45.

Όταν ήρθαν να πάρουν
τα λιμά­νια, τα αερο­δρό­μια, τη ΔΕΗ, τον ΟΣΕ, τη ΛΑΡΚΟ, σιώ­πη­σα για­τί  φταί­νε οι συν­δι­κα­λι­στές που υπερ­χρε­ώ­θη­καν οι
εται­ρεί­ες. Δε θα ταΐ­ζω εγώ τους κρα­τι­κο­δί­αι­τους τεμπέ­λη­δες του Δημο­σί­ου. Εγώ
ένας  απλός νοι­κο­κυ­ραί­ος είμαι.

Όταν ήρθαν να πάρουν
τη ζωή του παι­διού μου και το σπί­τι μου δεν υπήρ­χε πια κανείς για να μιλήσει
…’