Τηλε-δίκες…

Η αλή­θεια είναι πως
αυτές οι μέρες αυτές είναι γεμά­τες από χαρά και ευδαι­μο­νία για την ‘τηλε­κρι­τι­κή’ της σφαλιάρας…
Ο πόλε­μος στην Ουκρα­νία στην αρχή και η υπό­θε­ση των μικρών κορι­τσιών στην Πάτρα
ύστε­ρα, έχουν …θρέ­ψει κόσμο και κοσμά­κη. Νάναι καλά! 

Πόλε­μο άλλο δεν
χρεια­ζό­μα­στε αρκεί να συνε­χί­ζε­ται ο ίδιος πιο εμπλου­τι­σμέ­νος… Εκεί­νο, που
που­λά­ει πολύ είναι ομα­δι­κοί τάφοι και απώ­λειες της Ρωσί­ας τύπου κατα­δρο­μι­κού ‘Μόσχα’
και ό,τι άλλο καλό υπάρ­χει… Για όλα αυτά γρά­φει ο φίλ­τα­τος Νίκος Μητσιά­λης
κάνο­ντας έναν ‘απο­λο­γι­σμό’ του τηλε­ο­πτι­κού μας τοπί­ου… Αντε και σ’ ανώτερα… 

Τηλε-δίκες…

Και
ξάφ­νου κόπα­σε τηλε­ο­πτι­κά ο πόλε­μος στην Ουκρα­νία… Η συνε­χής εικοσιτετράωρη
μετά­δο­ση πολε­μι­κών ρεπορ­τάζ από την καρ­διά της «Μαρ­τυ­ριού­πο­λης» και άλλων σε
πολιορ­κία πόλε­ων, περιο­ρί­στη­καν στο ελά­χι­στο! Επί­σης και οι ενδιαφέρουσες
αντα­πο­κρί­σεις από τις ευρω­παϊ­κές πρω­τεύ­ου­σες… Εξα­φα­νί­στη­καν και εκεί­νες από τη
Ρωσία…

Το
δημο­σιο­γρα­φι­κό ενδια­φέ­ρον της Ρωσι­κής εισβο­λής καλύ­πτε­ται πλέ­ον στα ολιγόλεπτα
δελ­τία ειδή­σε­ων! Η ατμό­σφαι­ρα των μέχρι πριν λίγο μπα­ρου­το­κα­πνι­σμέ­νων πρωινάδικων
και απο­γευ­μα­τι­νών πάνελ, με τις δακρύ­ζου­σες και τους οργι­σμέ­νους για τα εκεί
ανα­φε­ρό­με­να ως εγκλή­μα­τα των εισβο­λέ­ων, άλλα­ξε και η εγχώ­ρια θανατίλα
αντι­κα­τέ­στη­σε την Ουκρα­νι­κή πολε­μι­κή ανθρω­πο­κτό­να τραγωδία…

Δεν
είναι πρω­τό­γνω­ρο αυτό. Έτσι ακρι­βώς κατέ­βη­κε και το «κορο­νό­δρα­μα»! Από τη μια
μέρα στην άλλη, το πάνελ των λοι­μω­ξιο­λό­γων και οι εσπε­ρι­νές ανα­κοι­νώ­σεις από
υφυ­πουρ­γούς με στο­λή εκστρα­τεί­ας για εμβο­λια­σμέ­νους και ατίθασους
ανεμ­βο­λί­α­στους, καθώς και για αριθ­μούς κρου­σμά­των και θανά­των, αποσύρθηκαν… 

Η
σκη­νι­κή εικό­να αλλά­ζει, προ­κει­μέ­νου να κρα­τη­θεί το ενδια­φέ­ρον του τηλεθεατή
αμεί­ω­το! Ένα νέο σήριαλ παί­ζει τώρα στην οθό­νη του, ανε­βά­ζο­ντας την αδρεναλίνη,
ξυπνώ­ντας του πρω­τό­γο­να ένστι­κτα, ανα­δει­κνύ­ο­ντας έτσι την επι­τυ­χία σενα­ρί­ου και
σκηνοθεσίας… 

Λεπτο­μέ­ρειες
ανα­τρι­χια­στι­κές, ακό­μα και μακά­βρια προ­σβλη­τι­κές για τη μνή­μη του νεκρού, όπως
το ολό­γραμ­μα της 9χρονης Τζωρ­τζί­νας που προ­βλή­θη­κε από γνω­στό τηλε-κάναλο.
Συνε­χώς επα­να­λαμ­βα­νό­με­νες «απο­κα­λύ­ψεις», προ­κει­μέ­νου να τις χωνέ­ψουν οι
τηλε­θε­α­τές και ειδι­κά οι φανα­τι­κοί κανα­πε­δά­τοι οπα­δοί των εξπέρ τηλε-αναλυτών… 

Γενι­κά
το «έγκλη­μα» πρέ­πει να γίνει η καθη­με­ρι­νή πνευ­μα­τι­κή τρο­φή και το επί­και­ρο θέμα
των συζη­τή­σε­ων! Γι’ αυτό και δε «χωρά­νε» τηλε­ο­πτι­κά, τα προ­βλή­μα­τα της
ακρί­βειας στα απα­ραί­τη­τα για τη ζωή μας αγα­θά. Η αγω­νία για το μερο­κά­μα­το του
τρό­μου, η ανα­μο­νή της «φαρ­μα­κε­ρής» του ηλε­κτρι­κού ρεύ­μα­τος. Τα εμπό­δια που
υψώ­νουν στη μόρ­φω­ση των νέων ανθρώ­πων ή η αγω­νία για τη νοσο­κο­μεια­κή περίθαλψη,
ως απο­τέ­λε­σμα ενός δια­λυ­μέ­νου συστή­μα­τος υγείας… 

Επί­σης,
ο τηλε­ο­πτι­κός χρό­νος είναι απα­γο­ρευ­τι­κός για προ­βο­λή εικό­νων από διεκδικητικούς
αγώ­νες, όπως η προ­χθε­σι­νή γενι­κή πανελ­λα­δι­κή απερ­γία… Το ίδιο αφι­λό­ξε­νος είναι
και για εγκλή­μα­τα που χαρα­κτη­ρί­ζο­νται «εργα­τι­κά ατυ­χή­μα­τα», σαν και αυτό στο
εργο­τά­ξιο, όπου πριν από μερι­κές μέρες τρεις άνθρω­ποι του κολασμένου
μερο­κά­μα­του έχα­σαν τη ζωή τους.           

Όμως
ρεπορ­τάζ που δεί­χνουν με κάθε τηλε­ο­πτι­κή λεπτο­μέ­ρεια τη πορεία του  εγκλή­μα­τος, απο­κα­λύ­πτο­ντας από τις πρώτες
κιό­λας ώρες τον δρά­στη! Ανα­λύ­ο­ντας ακό­μα και τη χημι­κή σύν­θε­ση και τον τρόπο
προ­μή­θειας του εργα­λεί­ου του εγκλή­μα­τος, έχουν απε­ριό­ρι­στο χρό­νο προ­βο­λής! Ένα
τηλε-ανα­κρι­τι­κό οδοι­πο­ρι­κό που παρέ­χει… φως στο τού­νελ αυτής της τρα­γι­κής και
πρω­το­φα­νούς ιστορίας. 

Διαρ­ρο­ές
από δικα­στι­κά ντο­κου­μέ­ντα, επι­βε­βαιω­μέ­νες «δημο­σιο­γρα­φι­κές πλη­ρο­φο­ρί­ες». Στη
διά­θε­ση του τηλε-κοι­νού και «γνω­μα­τεύ­σεις» ψυχο­λό­γων και άλλων πολλών
ειδι­κο­τή­των, πρό­θυ­μων να εμφα­νι­στούν στο «γυα­λί»! Μια τηλε-δικα­στι­κή διαδικασία
που έρχε­ται σε κατά­φω­ρη αντί­θε­ση με το δικαι­ϊ­κό μας σύστη­μα, που επι­τάσ­σει πως:
«Κάθε κατη­γο­ρού­με­νος τεκ­μαί­ρε­ται ότι είναι αθώ­ος μέχρι απο­δεί­ξε­ως της ενοχής
του…»

Η
επι­τυ­χία όλης αυτής της «επί­πο­νης» τηλε­ο­πτι­κής προ­σπά­θειας επιβεβαιώνεται
απο­λύ­τως από τις εικό­νες που δεί­χνουν ένα συγκε­ντρω­μέ­νο οργι­σμέ­νο έως άγριο
πλή­θος, έξω από το σπί­τι της κατη­γο­ρού­με­νης, η οποία προ­φυ­λα­κί­στη­κε τη
περα­σμέ­νη Δευ­τέ­ρα, με συμ­φω­νία ανα­κρί­τριας και εισαγ­γε­λέα, ως επι­κίν­δυ­νη για τη
διά­πρα­ξη νέων αδικημάτων. 

Οι
περισ­σό­τε­ροι από τους συγκε­ντρω­μέ­νους ήταν νέοι άνθρω­ποι, με κινη­τά στα χέρια
που τρα­βού­σαν ανα­μνη­στι­κές φωτο­γρα­φί­ες από μια πρό­σο­ψη ενός κατάκλειστου
σπι­τιού που στο παν­τζού­ρι του παρα­θύ­ρου είχαν γρά­ψει: «θάνα­τος  στους παι­δο­κτό­νους», μια ακό­μα επι­τυ­χία του
τηλε-δικα­στη­ρί­ου! Ένα μου­ντό σκη­νι­κό που το συνό­δευαν κραυ­γές με ποι­κί­λα «κοσμη­τι­κά»
επί­θε­τα και το πλέ­ον ανη­συ­χη­τι­κό, με την επα­να­φο­ρά της θανα­τι­κής ποι­νής, ως
απαί­τη­ση του αγα­να­κτι­σμέ­νου όχλου…

Τελι­κά
απέ­χου­με χρο­νι­κά πολύ από την εφαρ­μο­γή ακό­μα και του νόμου του Λύτνς; Αν
επα­να­φέ­ρου­με στη μνή­μη ανα­τρι­χια­στι­κές σκη­νές από τη δολο­φο­νία του Ζακ
Κωστό­που­λου, που τον εκτέ­λε­σαν ομα­δι­κά μ’ ένα θάνα­το κλο­τσο­πα­τι­νά­δας και με
αιτία μια ανύ­παρ­κτη κλο­πή, η απά­ντη­ση είναι Όχι…