Τι φοβόμαστε;;;

Το σενά­ριο το γνω­ρί­ζου­με και δεν μας παρα­ξε­νεύ­ει… Η κοι­νή γνώ­μη ως σύνο­λο, έχει
μία περί­ερ­γη ‘αμνη­σία’ για τα προη­γού­με­νά της παθήματα… 

Και για να είμα­στε πιο
δίκαιοι, το δυτι­κο­ευ­ρω­παϊ­κό και το Αμε­ρι­κά­νι­κο κεφά­λαιο πάντο­τε άφη­νε κάποια
ψίχου­λα, κάτι απο­φά­για και για τους εργα­ζό­με­νους των χωρών του… Οι οποί­οι είχαν
‘κάθε λόγο’ να αισθά­νο­νται …ανώ­τε­ρη φυλή… Εν μέρει αλή­θεια και εν πολλοίς
ψέμα­τα αν εξε­τά­σου­με το ζήτη­μα από την πλευ­ρά της ουσια­στι­κά ανθρώ­πι­νης υλικής
και πνευ­μα­τι­κής κατα­ξί­ω­σης…   

Τίπο­τε το περί­ερ­γο, λοι­πόν και στο ‘Ουκρα­νι­κό’. Λέγε­ται και γρά­φε­ται πως
δια­χρο­νι­κά Βρε­τα­νοί μαιτρ του είδους με παρά­δο­ση αιώ­νων έχουν ανα­λά­βει να
στή­νουν τα προ­πα­γαν­δι­στι­κά τρυκ… Εστω και αν αυτά δια­ψεύ­δο­νται με τεκ­μή­ρια… Οι
δια­ψεύ­σεις περ­νούν στα ψιλά ενώ τα ψέμα­τα κατα­χτούν τον κόσμο… Βλέπεις,
ελέγ­χου­με και τα δύο κρί­σι­μα κυκλώ­μα­τα: παρα­γω­γή και διανομή…

Για­τί τόση πολ­λή κου­βέ­ντα; Για­τί ανη­συ­χού­με βαθύ­τα­τα!!!

Και ιδού τα στοι­χεία, που δημιουρ­γούν και ενισχύουν
την ανη­συ­χία μας:

-Η έντα­ση της προ­πα­γαν­δι­στι­κής εκστρα­τεί­ας δεν έχει
προη­γού­με­νο. Ανα­με­τρώ­ντας με την βοή­θεια της μνή­μης, όλα τα προη­γού­με­να ιστορικά
συμ­βά­ντα,  (Γιου­γκο­σλα­βία, Συρία, Ιράκ κ.λ.π.) ωχριούν μπρο­στά στο Ουκρα­νι­κό… Οχι μόνο σε ποσό­τη­τα αλλά και σε ‘ποιό­τη­τα’. Οι ‘κατα­σκευ­ές’
αγριο­τή­των έχουν γίνει τόσο ρου­τί­να, που κιν­δυ­νεύ­ουν να φέρουν υπερ­κο­ρε­σμό… Δεν
υπάρ­χει ‘κίν­δυ­νος’ βέβαια αφού η κεντρι­κά επι­διω­κό­με­νη θέση έχει ήδη πετρώσει
στην δυτι­κή κοι­νή γνώ­μη: Οι Ρώσοι είναι τα τέρα­τα… Και ο Πού­τιν ο αρχιδιάβολος…

-Το επό­με­νο ζήτη­μα, μετά την απο­δο­χή της …κτη­νω­δί­ας
των Ρώσων είναι η παρα­δειγ­μα­τι­κή τους τιμω­ρία… Πώς να δια­πραγ­μα­τευ­τείς με
τέτοια τέρα­τα… Ακού­στε τα μηνύ­μα­τα, που ανα­με­τα­δί­δουν πλεί­στοι σοβαροφανείς
ταγοί της …δημο­σιο­προ­πα­γάν­δας! Τι συζή­τη­ση να γίνει για ειρή­νη με τους φτιαγμένους
δια­βό­λους του πολέ­μου, με τους από­γο­νους του Ρασπού­τιν. Τίπο­τε… Δεν υπάρχει
περι­θώ­ριο για ειρή­νη… Το μόνο που μπο­ρού­με να κάνου­με οι καλοί -ΗΠΑ και Ευρώ­πη- είναι να γεμί­σου­με με σύγ­χρο­να πολε­μο­φό­δια τους Ουκρα­νούς. Αυτό απαι­τεί η κοινή
γνώ­μη των χωρών μελών του ΝΑΤΟ… Των ήδη ενταγ­μέ­νων και των επό­με­νων, προς ένταξη…

Όλα αυτά, που ετοι­μά­ζο­νται χρό­νια τώρα, βήμα-βήμα,
μεθο­δι­κά και συστη­μα­τι­κά έχουν ένα κεντρι­κό στό­χο… Αρχι­κά, τον στραγ­γα­λι­σμό της Ρωσί­ας και βλέ­που­με για μετά…

Θυμά­μαι, πως της
επο­χή της επι­δρο­μής κατά της Γιου­γκο­σλα­βί­ας αξιό­λο­γοι διε­θνο­λό­γοι υπογράμμιζαν
πως ο πραγ­μα­τι­κός στό­χος βρί­σκε­ται βορειό­τε­ρα και είναι η Ρωσία… Παρουσίαζαν
τότε την σχε­δόν ταυ­τό­χρο­νη έντα­ξη της Πολω­νί­ας στο ΝΑΤΟ και την διά­λυ­ση της Γιουγκοσλαβίας
σαν αρχή μίας δια­μορ­φού­με­νης δαγκά­νας περικύκλωσης… 

Τότε η Ρωσία εβί­ω­νε την ανε­πα­νά­λη­πτη παρακ­μή της επί
Γιέλ­τσιν, που ζητού­σε την έντα­ξή της στο ΝΑΤΟ. Κάτι που έκα­νε και ο Πού­τιν τα
πρώ­τα χρό­νια της θητεί­ας του… 

Τώρα η δαγκά­να έχει δια­μορ­φω­θεί παντα­χό­θεν και επιθυμεί
να κλεί­σει, να στραγ­γα­λί­σει… Αυτές είναι οι επι­τα­κτι­κές ανά­γκες του δυτικού
Ιμπε­ρια­λι­σμού, που όσο βαθαί­νει η κρί­ση του γίνε­ται νομο­τε­λεια­κά επι­θε­τι­κό­τε­ρος… Ενα ‘από­φθεγ­μα’, που το επα­να­λα­βά­να­με πριν από σαρά­ντα- πενή­ντα χρό­νια σαν
στε­ρε­ό­τυ­πο, τώρα έχει απο­κτή­σει ολό­κλη­ρη την σημα­σιο­λο­γι­κή του ένταση… 

Οσα είπα­με, στα αυτιά οπα­δο­ποι­η­μέ­νων ‘ανα­λυ­τών’ ηχούν
σαν φιλο­ρω­σι­σμός, φιλο­που­τι­νι­σμός και δεν σημα­ζεύ­ε­ται… Ολοι αυτοί οι ‘σκε­πτό­με­νοι’
οι ‘δια­νο­ού­με­νοι’ εκσυγ­χρο­νι­στές και φιλε­λεύ­θε­ροι -γνή­σιοι και σοσιαλδημοκρατικής
απο­μί­μη­σης-, ανα­δει­κνύ­ουν  την κενότητα
των συλ­λο­γι­σμών τους, τον ρηχό δογ­μα­τι­σμό των από­ψε­ών τους, την ευκο­λία υιοθέτησης
της ΝΑΤΟϊ­κής προ­πα­γάν­δας αλλά και τον παρα­τει­νό­με­νο φρα­γκο­λε­βα­ντι­σμό τους… 

Αυτοί πρέ­πει να απο­λο­γη­θούν και όχι όσοι αγω­νιούν για τις
τύχες του πλα­νή­τη… Η κατα­νό­η­ση των κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τι­κών όρων του παγκόσμιου
γίγνε­σθαι δεν συνι­στά φιλο­που­τι­σμό… Οσοι κατα­νο­ούν και φοβού­νται από το
ξετύ­λιγ­μα της δυτι­κής επι­θε­τι­κό­τη­τας δεν είναι κατ’ ανά­γκη φίλοι ή οπα­δοί του
Ρώσου Βονα­πάρ­τη. Συμ­βαί­νει, όμως αυτός σήμε­ρα να αντι­με­τω­πί­ζει την περι­κύ­κλω­ση της
χώρας του… Εχου­με, πολ­λές και τερά­στιες ενστά­σεις για πολ­λές πλευ­ρές της δημόσιας
ζωής της Ρωσί­ας, που δια­μορ­φώ­θη­κε σαν συνέ­χεια μίας παρα­σι­τι­κής γραφειοκρατίας
ξεπερ­νώ­ντας την από πολ­λές απόψεις… 

Δεν το λέμε αυτό για να πάρου­με πιστο­ποι­η­τι­κό politically fair… Απο­τε­λεί απλά κομ­μά­τι των από­ψε­ών μας, που δεν έχουν άσπρο vs μαύ­ρο. Ολυ­μπια­κός vs Πανα­θη­ναϊ­κός
(αυτό είναι εύκο­λο…)… Δεν μπο­ρούν εξάλ­λου να μας το δώσουν αυτοί, που με την …παρα­μι­κρή ‘υπο­ψία’ ξερ­νά­νε τους χαρα­κτη­ρι­σμούς με ασφα­λί­τι­κη τεχνική… 

Αυτή την ώρα μας ζώνουν τα φίδια καθώς οι παραγγελίες
οπλι­σμών υψώ­νο­νται κατα­κό­ρυ­φα στις μεγά­λες του στρα­τιω­τι­κο-βιο­μη­χα­νι­κού συμπλέγματος…
Η περι­κυ­κλω­μέ­νη και περι­κυ­κλού­με­νη Ρωσία δεν θα δεχτεί με σκυμ­μέ­νο κεφά­λι την …μοί­ρα
της… Και αυτό, στην επο­χή μας, με την απί­στευ­τη εξέ­λι­ξη της πολε­μι­κής τεχνολογίας
σημαί­νει ανοι­χτή και σοβα­ρό­τα­τη απει­λή για
τον άνθρω­πο και τον πλα­νή­τη.

Το ξανα­γρά­ψα­με και θα το επα­να­λά­βου­με. Το σύν­θη­μα, που
μπο­ρεί να δώσει προ­ο­πτι­κή υπέρ­βα­σης της θανά­σι­μης απει­λής είναι το: Ειρή­νη τώρα…