…Με εξοργίζουν τέτοιοι άνθρωποι…

👉…Δηλώ­νει σε πρω­ι­νή τηλε­ο­πτι­κή εκπο­μπή μία νέα σε ηλι­κία ασθενής,
που βρί­σκε­ται σε φάση ανάρ­ρω­σης από τον κορο­νο­ϊό. Με πόνους ακό­μη, κακουχία,
κατα­βο­λή και κάποια δύσπνοια, 14 μέρες μετά την νόσο της, για την οποία βρέθηκε
στο παρά πέντε της δια­σω­λή­νω­σης…  

…Με εξορ­γί­ζουν τέτοιοι άνθρω­ποι, δηλώ­νει, με
πήραν στο λαι­μό τους για­τί δεν τηρού­σαν τα μέτρα…

Συμ­με­ρί­ζο­μαι τα συναι­σθή­μα­τά της, χωρίς ευτυ­χώς μέχρι τώρα να
έχω συμ­με­ρι­στεί την ταλαι­πω­ρία της… Αισθά­νο­μαι την ίδια οργή και την ίδια
κατά­φω­ρη αδι­κία, που πραγ­μα­το­ποιεί­ται σε βάρος όσων διεκ­δι­κούν απλά το δικαίωμα
να μην κολ­λή­σουν… Απο­τε­λεί κραυ­γα­λέα πρό­κλη­ση η άρνη­ση χρή­σης της μάσκας, που
επι­δει­κνύ­ε­ται με πολύ τσα­μπου­κά σε αρκε­τές περι­πτώ­σεις ενώ συχνό­τα­το είναι το
φαι­νό­με­νο η μάσκα να καλύ­πτει …το πηγού­νι και μόνο…

Πάνω σε αυτή την συμπε­ρι­φο­ρά οικο­δο­μή­θη­κε και η θεω­ρία της ατομικής
ευθύ­νης, στην οποία η πολι­τεία επι­χει­ρεί να επιρ­ρί­ψει τις συνέ­πειες όλων των προκλητικών
της ανε­παρ­κειών… Είναι κραυ­γα­λέ­ες οι ευθύ­νες της για την προ­α­γω­γή της κοινωνικής
ψυχο­λο­γί­ας προς την χαλαρότητα. 

Δεν υπο­τι­μά­με τον αρνη­τι­κό ρόλο της μειω­μέ­νης κοινωνικής
συνεί­δη­σης από πολ­λούς… Θα λέγα­με, ότι δεν μας εκπλήσ­σει η συμπε­ρι­φο­ρά όλων αυτών,
που έχουν δια­παι­δα­γω­γη­θεί από το κρα­τούν κοι­νω­νι­κό σύστη­μα μέχρι μυε­λού οστέων
στον ατο­μι­κι­σμό, την αδια­φο­ρία και την υπο­τί­μη­ση των άλλων… 

Η οργα­νω­μέ­νη πολι­τεία όμως, οφεί­λει να γνω­ρί­ζει την μέση τιμή
και την στα­θε­ρή από­κλι­ση της κοι­νω­νι­κό­τη­τας, της υπευ­θυ­νό­τη­τας των πολι­τών της…
Για­τί αυτή θα είναι μία ΒΑΣΙΚΟΤΑΤΗ παρά­με­τρος για το είδος των μέτρων, τον χρόνο
επι­βο­λής τους και τον τύπο του ελέγ­χου της εφαρ­μο­γής τους…

Π.χ. η μη επι­βο­λή της μάσκας σε δημό­σιους χώρους μέχρι πριν λίγο
και­ρό, ενί­σχυ­σε την υπο­τί­μη­ση του κιν­δύ­νου και όπλι­σε τους…ψεκασμένους. Αλλά
και τώρα, και μάλι­στα σε και­ρό καρα­ντί­νας η χρή­ση της μάσκας μοιά­ζει για
πολ­λούς με τυπι­κή γρα­φειο­κρα­τι­κή υπο­χρέ­ω­ση, χωρίς καμία συνει­δη­το­ποί­η­ση της εξαιρετικά
μεγά­λης χρη­σι­μό­τη­τας για την δια­κο­πή της μετά­δο­σης του ιού. Εντυ­πω­σιά­ζει η
άνε­ση, που οι φέρο­ντες τη μάσκα στο πηγού­νι κυκλο­φο­ρούν απρο­κά­λυ­πτα, χωρίς καμία
ελεγ­κτι­κή δια­δι­κα­σία. Η πολι­τεία ικα­νο­ποιεί­ται για το γεγο­νός, ότι έβγα­λε τον
φετ­φά για την μάσκα… Όλα λει­τουρ­γούν στο μήκος κύμα­τος μιας υπο­κρι­τι­κής αυταρέσκειας
της κυβερ­νη­τι­κής παρέμ­βα­σης… Δεν μπο­ρού­με να έχου­με και από έναν αστυνομικό,
για κάθε πολί­τη… Σωστό, αυτο­νό­η­το, αλλά όχι άλλο­θι για να πάμε στην άλλη άκρη… Αυτό
είναι έργο, που δεν έχει να κάνει σε τίπο­τε με την (συνή­θη) κατα­στο­λή κοινωνικών
δικαιω­μά­των αλλά αντί­θε­τα με την ουσια­στι­κή τους περιφρούρηση… 

Εν τω μετα­ξύ, έχω βαρε­θεί να βλέ­πω στην TV, πολ­λές … μετανοούσες
Μαγδα­λη­νές, που δεν πίστευαν στην ύπαρ­ξη του ιού… Πρα­κτι­κά, αυτό μεταφράζεται
στο ότι έγρα­φαν στα παλιό­τε­ρα των υπο­δη­μά­των τους την τήρη­ση των μέτρων !!! Αναλογίζονται
άρα­γε, ανα­λο­γι­ζό­μα­στε εμείς, που τους βλέ­που­με και τους ακού­με, πόσους κόλλησαν
οι ίδιοι πριν εκφρα­στούν τα συμ­πτώ­μα­τα της νόσου; Εναν, πέντε, δέκα, εκα­τό;;; Ατέλειωτα
τα δεδο­μέ­να υπερμετάδοσης… 

Θυμη­θεί­τε, πως στις αρχές της παν­δη­μί­ας ΕΝΑΣ (!!!) φορέ­ας του
ιού κόλ­λη­σε ολό­κλη­ρο κρουαζιερόπλοιο… 

Τότε βέβαια υπήρ­χε πραγ­μα­τι­κά η άγνοια του κινδύνου…Τώρα;;;