Μαζικά τεστ: Οφέλη και “επιφυλάξεις”

👉H “δια­μά­χη” ξεκί­νη­σε νωρίς…Από την αρχή
της παν­δη­μί­ας… Χώρες της Απω Ανα­το­λής (Κορέα, Κίνα) αλλά και της Αφρικής
(Σιέρ­ρα Λεό­νε, Γκά­να) έχο­ντας την εμπει­ρία της παν­δη­μί­ας του SARS οργά­νω­σαν από την αρχή ένα
ευρύ­τα­το επι­δη­μιο­λο­γι­κό, πρω­το­βάθ­μιο δίκτυο ανί­χνευ­σης των εστιών και των πηγών
μετά­δο­σης του ιού, έτσι ώστε η παρέμ­βα­σή τους να είναι στο­χευ­μέ­νη και -κατά συνέπεια-
έγκαι­ρη και απο­τε­λε­σμα­τι­κή… 

Τα ορα­τά πλέ­ον και όχι προ­βλε­πό­με­να απο­τε­λέ­σμα­τα αυτής της πολιτικής
συνο­ψί­ζο­νται σε τερά­στιο όφε­λος ως προς τον ανθρώ­πι­νο παρά­γο­ντα ενώ πολύ
μεγά­λη είναι και η μεσο­πρό­θε­σμη και μακρο­πρό­θε­σμη οικο­νο­μι­κο-κοι­νω­νι­κή ωφέλεια.

Αυτή είναι η βασι­κή σκο­πι­μό­τη­τα της πολιτικής
των μαζι­κών ελέγ­χων αλλά αυτό προ­ϋ­πο­θέ­τει την συστη­μα­τι­κή εφαρ­μο­γή αυτής της πολιτικής
και όχι εφη­σύ­χα­ση… Αν ατο­νή­σει μας οδη­γεί, νομο­τε­λεια­κά, στο γνω­στό μας: βλέ­πο­ντας
και κάνο­ντας…

Οι εξαι­ρε­τι­κά χαμη­λοί δεί­κτες θετι­κό­τη­τας στις χώρες αυτές
μαρ­τυ­ρούν την αξία και την χρη­σι­μό­τη­τα αυτής της πολι­τι­κής… Η λογι­κή της προφανής:
Αν κατα­φέρ­νεις να εντο­πί­ζεις τον ιό, μπο­ρείς να παρέμ­βεις και να
δια­κό­ψεις την μετά­δο­σή του (στο μέγι­στο δυνα­τό βαθ­μό). Και η δια­κο­πή μετάδοσης
είναι θανα­τη­φό­ρος για τον ιό… Με συνε­χή, λοι­πόν στο­χευ­μέ­νη  και γενι­κευ­μέ­νη εγρή­γορ­ση, συντο­μεύ­εις τον
κύκλο της παν­δη­μί­ας με το μικρό­τε­ρο δυνα­τό κόστος σε βλά­βες υγεί­ας και απώλειες
ζωής.

Στην Δύση μας, όμως τα πράγ­μα­τα είναι αλλιώς… Για­τί μπο­ρεί οι
άνθρω­ποι να είναι πάνω από τους αριθ­μούς στα λόγια, αλλά οι αριθ­μοί έχουν
υψη­λό­τα­τη προ­τε­ραιό­τη­τα στην πρά­ξη… Δεν υπάρ­χει αμφι­βο­λία, πως η συγκρό­τη­ση ενός
τέτοιου πρω­το­βάθ­μιου δικτύ­ου εκτε­τα­μέ­νων μαζι­κών και στο­χευ­μέ­νων ελέγ­χων ανά
τακτά δια­στή­μα­τα απαι­τεί αντί­στοι­χο κόστος, που δεν …συνά­δει στο πνεύ­μα και την
πρα­κτι­κή του φιλελευθερισμού… 

Η κακο­ποί­η­ση των εθνι­κών συστη­μά­των υγεί­ας με έμφα­ση στην
πρα­κτι­κή έλλει­ψη ή κατάρ­γη­ση της πρω­το­βάθ­μιας εξω­νο­σο­κο­μεια­κής φρο­ντί­δας και
υγιει­νής βρή­κε τις μητρο­πό­λεις του καπι­τα­λι­σμού και τις δορυ­φό­ρες τους χώρες
(Λατι­νι­κή Αμε­ρι­κή, ΕΕ κ.λ.π.) με διά­τρη­τες άμυ­νες απέ­να­ντι σε έναν αντί­πα­λο που
δεν αστειεύεται… 

Και πάλι όμως οι ιδε­ο­λο­γι­κά και πολι­τι­κά αγκυ­λω­μέ­νες δυτι­κές κυβερνήσεις
αντί να αξιο­ποι­ή­σουν τις προ­φα­νώς λογι­κές επι­τα­γές της ανε­πη­ρέ­α­στης επι­στή­μης, αναζήτησαν
κάλυ­ψη σε διά­φο­ρους, που μετέ­τρε­ψαν την δική τους επι­στη­μο­νι­κή οντό­τη­τα σε πρόθυμο
στέ­γα­στρο των κυβερ­νη­τι­κών αιτιά­σε­ων… Ας μην λησμο­νού­με, ότι την λογι­κή της αγελαίας
ανο­σί­ας την υπο­στή­ρι­ξαν επι­στή­μο­νες από κέντρα της Ευρώ­πης και των ΗΠΑ… 

Καθό­λου παρά­ξε­νο… Δεν πιστεύ­ου­με, ούτε από γνώ­ση ούτε από εμπειρία
στην ταξι­κή ουδε­τε­ρό­τη­τα της επι­στή­μης… Οι εξαι­ρέ­σεις επι­βε­βαιώ­νουν τον κανόνα…

Κραυ­γα­λέα από­δει­ξη των συνε­πειών της απο­φυ­γής της πολι­τι­κής των
μαζι­κών ελέγ­χων απο­τε­λούν τα συμ­βά­ντα σε χώρους συσ­σώ­ρευ­σης, όπως π.χ. τα
γηρο­κο­μεία, τα μέσα μαζι­κής μετα­φο­ράς, τα σχο­λεία, οι εργο­στα­σια­κοί χώροι κ.λ.π.
Εκεί δηλα­δή, που οι αριθ­μοί επι­φέ­ρουν βαρύ­τα­το ηθι­κό ράπι­σμα για όσους θέλησαν
να αγνο­ή­σουν την …κοι­νή λογι­κή στο όνο­μα οικο­νο­μι­κών-κοι­νω­νι­κών, ταξικών
σκοπιμοτήτων… 

Ολοι αυτοί, βέβαια, δυσκο­λεύ­ο­νται να βρού­νε μειο­νε­κτή­μα­τα στην
λογι­κή των μαζι­κών και στο­χευ­μέ­νων ελέγ­χων… Η καλύ­τε­ρη εκδο­χή της επιχειρηματολογίας
τους είναι, πως οι μαζι­κοί έλεγ­χοι …δεν παρου­σιά­ζουν κανέ­να πλε­ο­νέ­κτη­μα!!! Το
επι­χεί­ρη­μα αυτό, που δεν αντέ­χει στην κοι­νή λογι­κή, δια­ψεύ­δε­ται συντριπτικά
τόσο με την θετι­κή όσο και με την αρνη­τι­κή επι­λο­γή κρα­τών ανά την υφήλιο… 

Και στην χώρα μας υπήρ­ξαν επι­στή­μο­νες (Λινού, Σαρη­γιάν­νης κ.α.),
που δεν παρέ­λει­ψαν να τονί­ζουν ανά­με­σα σε πολ­λά άλλα την σκο­πι­μό­τη­τα μαζικών
ελέγ­χων από την αρχή… Και, όπως ήταν λογι­κά ανα­με­νό­με­νο τέτοιες προτάσεις,
αντι­με­τω­πί­στη­καν με …αδιά­φο­ρο σφύ­ριγ­μα και πέταγ­μα στο καλά­θι των αχρήστων…
Χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­κε, μάλι­στα, με περίσ­σια αλα­ζο­νι­κό­τη­τα   και
υπερ­φί­α­λη ικα­νο­ποί­η­ση το απο­τέ­λε­σμα της πρώ­της φάσης της παν­δη­μί­ας, που έδωσε
πολ­λούς πόντους σε πλεί­στους όσους με πλεί­στες όσες φιλο­δο­ξί­ες… Ομως, η
φανα­τι­κή καθή­λω­ση στα παρα­τα­ξια­κά ιδε­ο­λο­γή­μα­τα εμπό­δι­σε να γίνει κατα­νοη­τό, πως
το “θαύ­μα” της πρώ­της περιό­δου στη­ρί­χτη­κε ουσια­στι­κά σε δύο πυλώ­νες: Την
καθο­λι­κό­τη­τα των περιο­ρι­σμών και την κοι­νω­νι­κή ψυχο­λο­γία της απο­δο­χής…
Ετσι, δεν φάνη­κε -αν και υπήρ­χε- το έλλει­μα των μαζι­κών ελέγ­χων και αυτή η
επι­πό­λαιη θεώ­ρη­ση γενι­κεύ­τη­κε πίσω από το απο­κρου­στι­κό και επι­κίν­δυ­νο “βλέ­πο­ντας
και κάνο­ντας”.     

Δεν θα πλα­τειά­σου­με ως προς τις ανα­κο­λου­θί­ες, ασυνέπειες,
διπρό­σω­πες χαλα­ρό­τη­τες κ.λ.π. Τα έχου­με περι­γρά­ψει ανα­λυ­τι­κά σε άλλα σημειώματα
και έχου­με αιτιο­λο­γή­σει, με φυσιο­λο­γι­κή κατά τη γνώ­μη μας προ­βλε­πτι­κό­τη­τα, την
πορεία από τους θριάμ­βους της άνοι­ξης στις εκτός ΜΕΘ δια­σω­λη­νώ­σεις, στις εκτός
έδρας μετα­φο­ρές και στις τρι­ψή­φιες απώ­λειες…  

Κι’ όμως ακό­μη και σήμε­ρα η Κίνα δεν κατά­λα­βε σχε­δόν τίπο­τε από
δεύ­τε­ρο κύμα ενώ εμείς και πολ­λοί άλλοι ομοϊ­δε­ά­τες ευρω­παί­οι και υπερατλαντικοί
εταί­ροι βλέ­πουν το τρί­το κύμα να έρχε­ται απει­λη­τι­κό­τε­ρο ακό­μη…  Για­τί τα κύμα­τα έρχο­νται και επα­νέρ­χο­νται όταν
δεν ανα­λω­θεί η ενέρ­γειά τους σε ισχυ­ρά αναχώματα… 

Οι μαζι­κοί έλεγ­χοι παρα­μέ­νουν ένα σπου­δαίο εργα­λείο, που, μαζί
με άλλα ανα­γκαία, μπο­ρεί να απο­δώ­σει εξαι­ρε­τι­κά και γρή­γο­ρα απο­τε­λέ­σμα­τα, αν εφαρμόζεται
έγκαι­ρα και τακτι­κά. Εχει όμως μία θεμε­λιώ­δη και ανα­ντι­κα­τά­στα­τη προ­ϋ­πό­θε­ση: την
πολι­τι­κή βού­λη­ση των κυβερ­νώ­ντων να δια­θέ­σουν τα απαι­τού­με­να κον­δύ­λια.
Και αυτή η βού­λη­ση είναι παντε­λώς ασύμ­βα­τη προς το πνεύ­μα των νεοφιλελεύθερων,
που μας κυβερ­νούν.   

Αν αυτό, που το οσμι­ζό­μα­στε γενι­κά και θολά, το συνειδητοποιήσουμε
σε όλη την έκτα­ση και την βαρύ­τη­τα  υπάρ­χει πιθα­νό­τη­τα να ξεκι­νή­σουν οι
διερ­γα­σί­ες, που θα μας απαλ­λά­ξουν στο μέλ­λον από τέτοιου είδους αμαρ­τή­μα­τα της προϊστορικής
φάσης που δια­νύ­ου­με ως είδος…