Θα αποκτήσει η Αθήνα ”Banlieue’???

Το Banlieue λοι­πόν είναι μία χαρα­κτη­ρι­στι­κή και
σημα­ντι­κή ενό­τη­τα της σύγ­χρο­νης ταξι­κής ιστο­ρί­ας της Γαλ­λί­ας… Εδώ
συγκε­ντρώ­θη­καν οι μεγά­λοι πλη­θυ­σμοί μετα­να­στών κυρί­ως από τις γαλ­λι­κές κτή­σεις της
Αφρι­κής, που απο­τέ­λε­σαν τα πρώ­τα μετα­πο­λε­μι­κά χρό­νια το πολύ­τι­μο εργατικό
δυνα­μι­κό για την ανά­πτυ­ξη της γαλ­λι­κής βιο­μη­χα­νί­ας… Η εγκα­τά­στα­ση στην
περι­φέ­ρεια ήταν …‘αμοι­βαία’ επι­θυ­μη­τή… Η αστι­κή τάξη δια­τη­ρού­σε την …κοι­νω­νι­κή ’καθα­ρό­τη­τα’
του χώρου της ενώ οι πλη­θυ­σμοί των αποι­κιών μπο­ρού­σαν να δια­μορ­φώ­νουν περιο­χές με
πολι­τι­στι­κή, θρη­σκευ­τι­κή και κοι­νω­νι­κή αυτονομία… 

Είναι η επο­χή, που το Γαλ­λι­κό αστικό
κρά­τος δια­κρί­νε­ται για παρο­χές κοι­νω­νι­κών δικαιω­μά­των προς τους μετα­νά­στες, που
‘εντυ­πω­σί­α­ζαν’. Ετσι π.χ. δημιουρ­γή­θη­καν πολ­λά τζα­μιά, στέ­κια πολιτιστικά,
δικαιώ­μα­τα σε θρη­σκευ­τι­κές ιδαι­τε­ρό­τη­τες (ραμα­ζά­νι κ.λ.π.). Η κυρί­αρ­χη αστική
τάξη και οι πολι­τι­κοί της εκπρό­σω­ποι καμά­ρω­ναν για το πνεύ­μα ανε­κτι­κό­τη­τας και
στή­ρι­ξης προς το ‘δια­φο­ρε­τι­κό’

Να μην παρε­ξη­γη­θού­με… Αυτός ο κοινοτικός
‘δυϊ­σμός’ δεν αφο­ρά την ουσία της εξου­σί­ας… Το Banlieue δεν είναι ‘προ­πύρ­γιο της εργατικής
τάξης’. Αν χρη­σι­μο­ποιού­σα­με κλασ­σι­κούς όρους θα λέγα­με, ότι εδώ κυριαρ­χεί το
λού­μπεν προ­λε­τα­ριά­το, που κατα­κρη­μνί­ζε­ται συνει­δη­σια­κά σε ό,τι συνε­πά­γε­ται η
εμπο­ρία και η χρή­ση των ναρ­κω­τι­κών… Στις περιο­χές αυτές η εγκληματικότητα
ανε­βαί­νει στα ύψη… Είμα­στε αρκε­τά μακριά από την συνει­δη­το­ποί­η­ση των βαθύτερων
αιτί­ων της μεγά­λης υπο­βάθ­μι­σης, που ζουν εκα­τομ­μύ­ρια Γάλ­λων… Αντί­θε­τα, μάλιστα,
όπως έδει­ξαν και οι πρό­σφα­τες εκλο­γές, ο φασι­στι­κός και γενι­κό­τε­ρα ο ακροδεξιός
λαϊ­κι­σμός φαί­νε­ται για πολ­λούς ελκυ­στι­κός και …ελπι­δο­φό­ρος… Η μαζι­κή αποχή
ασφα­λώς περι­κλεί­ει και πνεύ­μα απο­δο­κι­μα­σί­ας του συστή­μα­τος, που όμως δεν είναι
ούτε κυρί­αρ­χο ούτε δια­μορ­φω­μέ­νο…  

Ας απο­φύ­γου­με την πιο εκτεταμένη
ανα­φο­ρά στα Γαλ­λι­κά και ας έλθου­με στα ημέ­τε­ρα… Υπάρ­χουν ανα­λο­γί­ες μέσα σε πολύ
μεγά­λες δια­φο­ρές πλαι­σί­ου: μέγε­θος και δομή της οικο­νο­μί­ας, χαρα­κτή­ρας της αστικής
τάξης, έκτα­ση μετα­να­στευ­τι­κού κύμα­τος και πολ­λά άλλα… 

Η ίδια η ‘αστα­θής’ ταξι­κή διαστρωμάτωση
στην Ελλη­νι­κή κοι­νω­νία δεν βοή­θη­σε στο παρελ­θόν να δημιουρ­γη­θούν ταξι­κά σύνορα
μέσα στην πόλη με τόση ευκρί­νεια όσο ατις καπι­τα­λι­στι­κές μητρο­πό­λεις και
ειδι­κό­τε­ρα στην Γαλ­λία για λόγους που ήδη εκτέ­θη­καν εν μέρει. Βεβαί­ως και εδώ
υπάρ­χουν πια τα βόρεια προ­ά­στεια και για μερι­κά υπάρ­χουν σαφή όρια από τα
διπλα­νά τους λες και πράγ­μα­τι υπάρ­χουν σύνο­ρα και συνο­ριο­φύ­λα­κες. Π.χ. Φιλοθέη
με Νέα Ιωνία… Όμως κατά πλειο­ψη­φία δημιουρ­γή­θη­καν ‘μικτές’ γει­το­νιές, που
λει­τουρ­γούν ακό­μη σαν τέτοιες… Π.χ. Περι­στέ­ρι, Κορυ­δαλ­λός, Αλσούπολη,
Αμπε­λό­κη­ποι κ.λ.π. με μεγά­λη οικι­στι­κή και πλη­θυ­σμια­κή πυκνό­τη­τα…    

Η επί­ση­μη πολι­τεία δεί­χνει να ‘βολεύ­ε­ται’
με την δια­μορ­φού­με­νη πραγ­μα­τι­κό­τη­τα… Μαζι­κά και συνε­χώς απού­σα, αρκεί­ται σε μερικές,
αραιές εξορ­μή­σεις των κατα­σταλ­τι­κών της μηχα­νι­σμών, οι οποί­οι το μόνο που
μπο­ρούν να κάνουν είναι να ‘λαφυ­ρα­γω­γή­σουν’ για λογα­ρια­σμό του κρά­τους μερι­κές ποσότητες
όπλων και ουσιών… 

Πάμε λοι­πόν για την δημιουρ­γία Banlieue ή μήπως έχου­με ήδη τέτοια???
Επι­ση­μά­να­με παρα­πά­νω τις μεγά­λες δια­φο­ρές που έχουν τα κοι­νω­νι­κά δεδομένα
ανά­με­σα σε Γαλ­λία και Ελλά­δα… Γι’ αυτό θα ήταν απλου­στευ­τι­κά αυθαί­ρε­το να επεκταθούμε
σε συγκρι­τι­κές αξιολογήσεις… 

Προ­βλη­μα­τι­ζό­μα­στε, όμως από την περιθωριοποίηση
και τον ‘ενδο­συ­νο­ρια­κό’ απο­κλει­σμό που συστη­μα­τι­κά οργα­νώ­νει ο σύγχρονος
καπι­τα­λι­σμός μέσα στις τερα­του­πό­λεις, που έχει φτιά­ξει. Δεν φαί­νε­ται οι συνθήκες
αυτές να είναι παρά­γο­ντας ιδε­ο­λο­γι­κής και πολι­τι­κής ανά­τα­σης… Η εξα­θλί­ω­ση της καθημερινότητας
μπο­ρεί ασφα­λώς να είναι μία προ­ϋ­πό­θε­ση ριζο­σπα­στι­κο­ποί­η­σης αλλά όχι υποχρεωτικά…
Προη­γού­νται ευκο­λό­τε­ρες προ­σαρ­μο­στι­κές επι­λο­γές και η εγκλη­μα­τι­κό­τη­τα είναι από
αυτές…

Ξέρου­με, λίγα και γι’ αυτό μόνο με
γενι­κό­τη­τες μπο­ρού­με να εκφρά­σου­με τις ανη­συ­χί­ες μας… Δεν θάπρε­πε, όμως, οι προς
τού­το ταγ­μέ­νες πολι­τι­κές, κοι­νω­νι­κές και επι­στη­μο­νι­κές δυνά­μεις να μελετήσουν
αυτά τα και­νούρ­για φαι­νό­με­να κοι­νω­νι­κής δια­μόρ­φω­σης;;; Η επα­νά­λη­ψη στερεότυπων
απα­ντή­σε­ων ως εκφρά­σε­ων καθο­λι­κής ερμη­νεί­ας δεν μοιά­ζει να προ­σφέ­ρει λύσεις…