Συνέβαινε κάποτε…

Το σημεί­ω­μα του φίλ­τα­του Στέ­φα­νου Πάντου θυμί­ζει …ρομα­ντι­κές
ιστο­ρί­ες από το παρελ­θόν, που φαί­νο­νται τόσο από­μα­κρες σήμε­ρα ώστε να μοιά­ζουν περισσότερο
με μύθους και θρύ­λους παρά πραγματικότητα.

Ανα­φέ­ρε­ται σε δύο Κανα­δούς για­τρούς, τον Frederick Banting και
Charles Best, που, το 1922 εφάρ­μο­σαν πρώ­τοι την ινσου­λί­νη, που έμελ­λε να
απο­τε­λέ­σει μία από τις σπου­δαιό­τε­ρες ανα­κα­λύ­ψεις στην ιστο­ρία της υγεί­ας για
την ανθρωπότητα… 

Ανή­καν λοι­πόν, στην κατη­γο­ρία, που όπως θα δια­βά­σε­τε, πίστευαν, ότι
η γνώ­ση, που προ­σθέ­τει κάθε άνθρω­πος στην κοι­νω­νία, περιέρ­χε­ται στην κοινωνία
χωρίς την οικο­νο­μι­κή ‘αξιο­ποί­η­ση’ της ανα­κά­λυ­ψης ή της εφεύ­ρε­σης… 

Σήμε­ρα οι παραπάνω
για­τροί AN ακο­λου­θού­σαν το …τρέ­χον ήθος της φιλε­λεύ­θε­ρης ιδε­ο­λο­γί­ας και της …’ανα­πτυγ­μέ­νης’
κοι­νω­νί­ας θα είχαν εξα­σφα­λί­σει μία ζωή Κροί­σων γι΄αυτούς και τις επερχόμενες
γενε­ές γενε­ών τους με τον περι­βό­η­το θεσμό της ‘πατέ­ντας’. Αυτόν, που κρύβεται
πίσω από πολ­λές -ένο­πλες και μη- ενδο­κα­πι­τα­λι­στι­κές συρράξεις…

Παρα­θέ­του­με το σημεί­ω­μα του Στέ­φα­νου…   

Ιού­νιος 1922, Πανε­πι­στη­μια­κό Νοσο­κο­μείο Τορόντο,
Καναδάς.

 
 Σε ένα θάλαμο
50 παι­διά σε δια­βη­τι­κό κώμα, με τους απελ­πι­σμέ­νους γονείς δίπλα τους,
περι­μέ­νουν απλά το θλι­βε­ρό τέλος.

Στο θάλα­μο έρχο­νται οι Κανα­δοί για­τροί Frederick
Banting και Charles Best. 

Τους χορη­γούν Ινσου­λί­νη ενδο­φλέ­βια, την οποία
απο­μό­νω­σαν και δοκί­μα­σαν πρώ­τα σε πει­ρα­μα­τό­ζωα, στον εαυ­τό τους και σε φίλους
τους. 

Πριν φθά­σουν στο τελευ­ταίο παι­δί, το πρώ­το ανα­κτά τις αισθή­σεις του και
συνέρχεται.

Μια ιστο­ρι­κή στιγ­μή για την ανθρωπότητα. 

Χωρίς να διεκ­δι­κή­σουν καμία
πατέ­ντα, χάρι­σαν την νέα θερα­πεία συμ­βο­λι­κά ένα­ντι ενός δολα­ρί­ου στο
Πανε­πι­στή­μιο του Τορό­ντο και σε ολό­κλη­ρο τον κόσμο.