Η ενδιαφέρουσα “σύντομη” ιστορία της Fabiola Campillai

Η Fabiola Campillai είναι μία Χιλια­νή εργά­τρια 37 χρό­νων, που δού­λευε στο εργοστάσιο
Carozzi. Δρα­στή­ρια στη γει­το­νιά της, γνω­στή σαν εθε­λό­ντρια πυροσβέστρια,
πήγαι­νε στη δου­λειά της όταν δέχτη­κε δακρυ­γό­νο στο πρό­σω­πο από καραμπινιέρους…

Ηταν -πριν δύο χρό­νια- την
περί­ο­δο της άγριας κατα­στο­λής των λαϊ­κών κινη­το­ποι­ή­σε­ων από το πρότυπο
φιλε­λεύ­θε­ρο καθε­στώς, που μετα­ξύ άλλων είχαν περί­που 400 θύμα­τα με απώλεια
όρα­σης… Περί­που την ίδια επο­χή το επί­σης φιλε­λεύ­θε­ρο-δημο­κρα­τι­κό καθε­στώς του
Μακρόν εφάρ­μο­ζε την ίδια τακτι­κή απέ­να­ντι στα κίτρι­να γιλέ­κα στην Γαλ­λία… Συμπτώσεις!

Τελι­κά η Fabiolla τα κατά­φε­ρε… Χρειά­στη­κε τρείς δύσκο­λες νευροχειρουργικές
επεμ­βά­σεις για να επι­βιώ­σει αλλά δεν κατά­φε­ρε να γλυ­τώ­σει την όρα­σή της… Πειράχτηκαν
λίγο η όσφρη­ση και η γεύ­ση της αλλά …εντά­ξει… Ο δρά­στης πρώ­ην καρα­μπι­νιέ­ρος Πατρίσιο
Ματου­ρά­να προ­φυ­λα­κί­στη­κες μόλις ένα χρό­νο μετά αλλά …εντά­ξει… Την οικογένειά
του (όχι της Fabiola) επι­σκέ­φτη­κε για “συμπα­ρά­στα­ση” στην διάρ­κεια της προεκλογικής
περιό­δου ο ακρο­δε­ξιός υπο­ψή­φιος πρό­ε­δρος της Χιλής Χοσέ Αντό­νιο Καστ… Σίγου­ρα εντάξει…

Αυτό, όμως που …δεν είναι και τόσο εντά­ξει είναι ο λαός της Χιλής,
που εξέ­λε­ξε την Fabiola Campillai πρώ­τη σε ψήφους γερου­σια­στή της
Χιλής… Ειδι­κά στο Σαντιά­γο, τα ποσο­στά της έφτα­σαν στο 88% !!! Αίσχος !!! 

Και προ­σέξ­τε, παρα­κα­λώ!!! Η Fabiola είναι η μόνη ανεξάρτητη
εκλεγ­μέ­νη γερου­σια­στής… Χωρίς κομ­μα­τι­κούς μηχα­νι­σμούς, σπόν­σο­ρες κ.λ.π.

«Φαντά­σου τι θα σημαί­νει για την ελίτ της Γερου­σί­ας να με
βλέ­πουν κάθε μέρα: εμέ­να, γυναί­κα σκου­ρό­χρω­μη, ιθα­γε­νή Ντια­γκί­τα, λαϊκή,
εργά­τρια, με ανα­πη­ρία λόγω της κρα­τι­κής βίας», δήλω­σε η Fabiola μετά την εκλο­γή της… 

Ανε­ξάρ­τη­τη αρι­στε­ρή, λοι­πόν, θέτει τους όρους της για να
στη­ρί­ξει τον νεο­ε­κλεγ­μέ­νο πρό­ε­δρο της ενω­μέ­νης αρι­στε­ράς: προ­ά­σπι­ση των
ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των, μάχη για μια αξιο­πρε­πή ζωή για τον λαό μας στα βάση των
αιτη­μά­των της εξέ­γερ­σης: αξιο­πρε­πείς συντά­ξεις, κατάρ­γη­ση του συστή­μα­τος της
δια­χεί­ρι­σης του συντα­ξιο­δο­τι­κού από ιδιω­τι­κές εται­ρεί­ες, τέλος στη δανειακή
υπερ­χρέ­ω­ση των φοι­τη­τών, ποιο­τι­κή δωρε­άν Παι­δεία και Υγεία, μέρι­μνα για τα
άτο­μα με ανα­πη­ρί­ες και βεβαί­ως δικαιο­σύ­νη και απο­κα­τά­στα­ση όλων των θυμά­των της
κατα­στο­λής και απε­λευ­θέ­ρω­ση των πολι­τι­κών κρα­του­μέ­νων.

Ξεκά­θα­ρη η απά­ντη­σή της στο ερώ­τη­μα, πού οφεί­λει την τεράστια
επι­τυ­χία της: «Για­τί εγώ έρχο­μαι από εκεί όπου πραγ­μα­τι­κά έχου­με επιτακτικές
ανά­γκες. Για­τί έζη­σα όλη μου τη ζωή κάτω από αυτό το σύστη­μα, για­τί κάνουμε
τερά­στιες ουρές έξω από ένα δημό­σιο ιατρείο από τις 6 το πρωί για να μας
δεχτούν (και αν…) στις 8, για­τί δεν φτά­νει ο μισθός ως το τέλος του μήνα,
για­τί τα παι­διά μας δεν μπο­ρούν να σπου­δά­σουν… Για­τί έχω περά­σει από όλα όσα
υφί­στα­ται ο απλός κόσμος. Είμαι μόνη με τη συνέ­πειά μου και με τον κόσμο μου.
Και μπο­ρώ να φέρω τη φωνή του λαού εκεί όπου πάντα μας αρνού­νταν την είσοδο.
Γι’ αυτό με ψήφι­σαν».

Μακά­ρι να τα κατα­φέ­ρει, λέμε εμείς…