Βιτόριο Ντε Σίκα: Ψωμί, έρωτας και φαντασία (Pane, amore e fantasia)

Η συνά­ντη­σή του με την τέχνη και ειδι­κό­τε­ρα με την 7η ήλθε μέσα από μάλ­λον τυχαί­ες δια­δρο­μές για τον νεα­ρό, που σπού­δα­σε να γίνει τρα­πε­ζι­κός αλλά η οικο­νο­μι­κή κρί­ση του 1923 τον έστρε­ψε σε δου­λειές του ποδα­ριού μετα­ξύ των οποί­ων ηθο­ποιός σε μπου­λού­κια… Η συνέ­χεια ανα­με­νό­με­νη για τον ταλα­ντού­χο, που στα­μά­τη­σε στα χρό­νια του πολέ­μου και επα­νέ­καμ­ψε μετά το τέλος του.

Μέχρι το 1960 κρα­τά­ει η ‘θητεία’ του Βιτ­τό­ριο στον νεορεαλισμό…

Η σχε­τι­κή φιλ­μο­γρα­φία πλού­σια και δημοφιλέστατη:

Ο Λού­στρος Παπου­τσιών (Sciuscia, 1946), ο Κλέ­φτης ποδη­λά­των (Ladri Di Biciclette, 1948), Θαύ­μα στο Μιλά­νο (Miracolo A Milano, 1951), Ό,τι μου αρνή­θη­καν οι άνθρω­ποι (Umberto D., 1952) η Ατι­μα­σμέ­νη (La Ciociara, 1960). Ται­νί­ες, που σημά­δε­ψαν την έξο­δο της κινη­μα­το­γρα­φι­κής κάμε­ρας από τα στού­ντιο στον δρό­μο και την καθη­με­ρι­νή δρά­ση… Ολη αυτή η υπέ­ρο­χη στρα­τιά των Ιτα­λών σκη­νο­θε­τών στα πρώ­τα μετα­πο­λε­μι­κά χρό­νια κατα­φέρ­νει να ανε­βά­σει την Ιτα­λία στην πρώ­τη γραμ­μή του κοι­νω­νι­κού κινη­μα­το­γρά­φου και να αφή­σει αρι­στουρ­γή­μα­τα δια­χρο­νι­κής αξί­ας. Ο Βιτ­τό­ριο Ντε Σίκα υπήρ­ξε κοι­νω­νι­κός αγω­νι­στής με διπλό τρό­πο: με την τέχνη του αλλά και την πολι­τι­κή και κομ­μα­τι­κή του έντα­ξη, αφού υπήρ­ξε ενερ­γός υπε­ρα­σπι­στής των θέσε­ων του κομ­μου­νι­στι­κού κόμ­μα­τος Ιταλίας.

Μετά το 1960 ο Βιτ­τό­ριο κάνει στρο­φή σε κινη­μα­το­γρα­φι­κές μετα­φο­ρές λογο­τε­χνι­κών έργων, όπως: Φιλου­μέ­να Μαρ­του­ρά­νο – Γάμος Αλά Ιτα­λι­κά (Matrimonio All’ Italiana, 1964), Χθες, σήμε­ρα, αύριο (Ieri, Oggi E Domani, 1963) και Ο κήπος των Φίν­τζι-Κοντί­νι (Il Giardino Dei Finzi Contini, 1970). Οι δύο τελευ­ταί­ες κέρ­δι­σαν όσκαρ καλύ­τε­ρης ξένης ταινίας.

Το ιντερ­μέν­τσο μιας παντρε­μέ­νης (Una Breve Vacanza, 1974) και το Τελευ­ταίο ταξί­δι (Il Viaggio, 1974), είναι οι τελευ­ταί­ες ται­νί­ες του μεγά­λου Ιτα­λού σκη­νο­θέ­τη, που πέθα­νε στο Παρί­σι το 1974.

Η ται­νία, που παρου­σιά­ζου­με είναι μία κωμω­δία ηθών, γυρι­σμέ­νη το 1953 σε ένα απο­μα­κρυ­σμέ­νο χωριό της Ιτα­λι­κής υπαί­θρου. Η άφι­ξη του νέου διοι­κη­τή της χωρο­φυ­λα­κής είναι ένα κοι­νω­νι­κό γεγο­νός για το απο­κλει­σμέ­νο επαρ­χια­κό περι­βάλ­λον, που θα σημά­νει εξε­λί­ξεις, αλλα­γές και γενι­κά απε­λευ­θε­ρώ­σεις από συμ­βα­τι­κό­τη­τες και προλήψεις.