IN MEMORIAM: Γαβρίλος Βουλισμάς

Το επι­μνη­μό­συ­νο σημεί­ω­μα του φίλ­τα­του Δημή­τρη Λεβέ­ντη για
τον μακα­ρί­τη Γαβρί­λο Βου­λι­σμά δεν έχει στε­νά Κερ­κυ­ραϊ­κό ενδια­φέ­ρον… Το ζαχαροπλαστείο
Βου­λι­σμά είναι ευρύ­τα­τα γνω­στό στους επι­σκέ­πτες της Κέρ­κυ­ρας, ιδιαί­τε­ρα τους επιλεκτικούς
και τους ενδια­φε­ρό­με­νους για τον γαστρι­μαρ­γι­κό πολι­τι­σμό του τόπου. 

Περιτ­τεύ­ει η παρά­τα­ση του προ­λό­γου. Ιδού το άρθρο του
Δημήτρη …

Ο κυριος Γαβρί­λης ήταν ο τελευ­ταί­ος από τους
πατριάρ­χες του κορ­φιά­τι­κου γλυ­κί­σμα­τος μιας σπου­δαί­ας παρά­δο­σης καλ­λι­τε­χνών της
γεύ­σης, τελευ­ταί­ος ζωντα­νός κρί­κος μιας μακριάς αλυ­σί­δας μαστό­ρων, όπως του
Σπό­ζι­του της νου­γκα­τί­νας, του Μήλιου, που ήταν ο πρώ­τος παγκό­σμια που τόλμησε
μαρ­με­λά­δα στρώ­ση στο μιλ­φέϊγ, του Γκρέ­μου της σοκο­λα­τί­νας monster, του Μπούζη
της μόκας και του γαλα­κτο­μπού­ρε­κου, του Τσι­μή που ανα­κά­τε­ψε την γιαννιώτικη
παρά­δο­ση με την ντό­πια κι έβγα­λε την θαυ­μα­στή τυρό­πι­τα που οι Αθη­ναί­ες το Πάσχα
ψωνί­ζα­νε ταψιά για το σπί­τι και τις φίλες τους, του Πολί­τη που αυτοκτόνησε,
επει­δή του ξύνι­σε μια τούρ­τα και του κάμα­νε τη παρα­τή­ρη­ση και τόσων άλλων…

Το κάστρο της Σεβα­στια­νού παρα­μέ­νει απόρθητο… 

Πέρα­σα χτες και η μοσκο­βο­λιά από τη καμέ­νη ζάχα­ρη και
το φρέ­σκο βού­τυ­ρο νικού­σαν κατά κρά­τος τα λιβά­νια των ναών ολόγυρα.

Παρα­θέ­τω ένα σημεί­ω­μα που κυκλο­φό­ρη­σαν στη μνή­μη του
“τα παι­διά της παλιάς πόλης” 

ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΤΟΥ ΓΑΒΡΙΛΟΥ ΒΟΥΛΙΣΜΑ

Από “Τα παι­διά τση παγιάς πόλης”

Ο άνθρω­πος που γλύ­κα­νε τόσες γενιές κερκυραιοπαίδων,
που συνέ­χι­σαν να τον τιμούν αυτόν και μετέ­πει­τα τον γιο του Γιάν­νη, όταν
μεγά­λω­σαν κι έμα­θαν και τα παι­διά τους να τρώ­νε γλυ­κό μόνο από του Βουλισμά.

Για τα παι­διά μικρά και μεγά­λα τση παγιάς πόλης ο
Βου­λι­σμάς απο­τε­λεί σημείο αναφοράς.

Κι όχι συντηρητικά.

Άμα θέλε­τε λάιτ να πάτε τσου μεταμοντέρνους
ζαχαροπλάστες.

Απ΄αυτουνούς τση τελεόρασης.

Οι μπορ­σε­βί­κοι με ή χωρίς κρέ­μα επε­ρά­σα­νε δια παντός
εις την πολι­τι­στι­κή κλη­ρο­νο­μιά του νησιού μας.

Η ωραιό­τε­ρη σαντι­γί του κόσμου ήτα­νε δικό του
δημιούργημα.

Που μόλις εβγαί­να­νε οι φρά­ου­λες -οι δικές μας οι
κορ­φιά­τι­κες μιτσές και μυρω­δά­τες-, ετρέ­χα­νε οι μανά­δες να πάρου­νε τη σαντι­γί τη
φρέ­σκια από του Βου­λι­σμά για να τηνε ταΐ­σου­νε εις τα τέκνα τους.

Οι κορ­μοί του και η περί­φη­μη κασε­τί­να… αυτή που και
η νεό­τε­ρη γενιά Βου­λι­σμά­δων τηνε φτιά­νει αρι­στουρ­γη­μα­τι­κά και δεν προλαβαίνεις
να γυρί­σεις τη πλά­τη σου, κι έχου­νε εξα­φα­νι­στεί όλες.

Οι πιο μυρω­δά­τες φογά­τσες και κολομπίνες.

Που τρως μια μπου­κιά και ταξι­δεύ­εις στην αχλύ του
χρόνου…

Γεύ­σεις που έρχο­νται από τη Δύση από παγιά, που τσι
βρί­σκεις μόνο σε κάτι ζαχα­ρο­πλα­στεία τση Νάπο­λης και του Βένε­το. Από κεί­να τα
παγιά, που τα φυλά­νε σαν κόρη οφθαλ­μού οι ντό­πιοι για­τί είναι μνη­μεία της
πολι­τι­στι­κής τους κλερονομιάς.

Είναι οι γεύ­σεις των Βου­λι­σμά­δων κλε­ρο­νο­μιά για όλη τη
περιο­χή την ευρύ­τε­ρη εδώ και κύρια για τις λαϊ­κές τάξεις και την εργατιά.

Καλό ταξί­δι, γλυ­κό κυρ Γαβρί­λε να έχεις.

Δε θα σε ξεχά­σου­με ποτέ!!!!!!!!!!!!!!

“Τα παι­διά τση παγιάς πόλης”.

Που έθρε­ψες.

ΥΓ Και με την ευκαι­ρία μία παρα­τή­ρη­ση για τον μύθο που
έχουν βια­στεί να καλ­λιερ­γή­σουν κάποιοι αδα­είς και να ονο­μα­τί­σουν την Κέρκυρα
“το νησί της τηγανίτας”. 

Θέλω να υπεν­θυ­μί­σω το εξής :

Μόνον τα γαλα­κτο­πω­λεία -και όχι ζαχα­ρο­πλα­στεία – του
Μπού­ζη του Βασι­λά­του, του Έρτσου έφτια­χναν μέχρι τα μέσα των 80’ς γνήσιους
λουκουμάδες.

Δηλα­δή μικρούς τρα­γα­νούς βώλους σαν τους σβίγ­γους της
απέ­να­ντι Ελλά­δας. Τα σκευά­σμα­τα των τελευ­ταί­ων δεκα­ε­τιών, τερά­στια  ζυμά­ρια ειδι­κά την νύχτα της παρα­μο­νής, σου
κάθο­νται σαν πέτρες στο στομάχι.

 Πολιτιστική
κλη­ρο­νο­μιά είναι τα απλά ανό­θευ­τα λαϊ­κά γλυ­κά οι μπολ­σε­βί­κοι, τα κώκ, οι νέγροι,
που που­λιό­ντου­σαν ακό­μη και στα γήπε­δα… Να μαλα­κώ­σουν η βρα­χνά­δα και η
τσιγαρίλα. 

 Οι φογά­τσες και
οι που­τί­γκες, που γεν­νιό­ταν από μερα­κλή­δες μαστό­ρους στα στε­νά της πιά­τσας, σχολές
ζαχα­ρο­πλα­στι­κής και ευρε­σι­τε­χνιών τερά­στιου μεγέθους.

 Γιά παρά­δειγ­μα το
brand name του κυρ- Γαβρί­λου “κου­τσού­λοι πιπε­ρά­τοι” δεν υπάρ­χει πουθενά
στην οικουμένη…

 Αυτά μάλι­στα… Αυτά
είναι η πολι­τι­στι­κή κλη­ρο­νο­μιά και όχι οι λου­κου­μά­δες με σοκο­λά­τα και ανα­νά που
προ­σπα­θούν να δεί­ξουν σαν αλή­θεια κάποιοι ανόητοι….