BIG TROUBLE IN LITTLE MALTEZIKA

O φίλ­τα­τος Δημή­τρης Λεβέντης
ασχο­λεί­ται με την “προ­βλη­μα­τι­κή” από πολ­λές από­ψεις περιο­χή Σολά­ρι της Κέρ­κυ­ρας, που συντηρείται
στην επι­και­ρό­τη­τα εξαι­τί­ας του αφό­ρη­του κυκλο­φο­ρια­κού προ­βλή­μα­τος, που
συνε­πά­γε­ται η διέ­λευ­σή της από και προς την πόλη…

Το πρό­βλη­μα δεν γεν­νή­θη­κε τυχαία, ούτε από απλή αμέλεια…
Δυνά­μεις …αλλό­τριες, αυτές που ορί­ζουν την τύχη του τόπου στις παραμικρότερες
λεπτο­μέ­ρειες έχουν …μερι­μνή­σει για το χάλι, που …άρχο­ντες και αρχόμενοι
αδυ­να­τούν να “ξεμπλέ­ξουν”.

Το κεί­με­νο είναι το δεύ­τε­ρο μίας τρι­λο­γί­ας ανα­φο­ράς στον χώρο… Σας
παρου­σιά­ζου­με το δεύ­τε­ρο μέρος αφού και εννοιο­λο­γι­κή αυτο­νο­μία έχει αλλά και για
πολ­λά εξαι­ρε­τι­κά ενδια­φέ­ρο­ντα μιλά­ει… Παρελ­θό­ντα και παρό­ντα… Και για το πώς τα
πρώ­τα καθό­ρι­σαν τα δεύ­τε­ρα, που προ­οιω­νί­ζουν χει­ρό­τε­ρα επόμενα.

Παρα­θέ­του­με  

BIG TROUBLE IN LITTLE MALTEZIKA

Συνε­χί­ζω τον σχο­λια­σμό που ξεκί­νη­σα στο σημεί­ω­μά μου με τον ίδιο
τίτλο που δημο­σιεύ­τη­κε στην έντυ­πη ” Ε” στις 2 τρέ­χο­ντος. Aφορού­σε την εκρηκτική
κατά­στα­ση στο προ­ά­στιο Σολά­ρι αν και νομί­ζω επει­δή η ατμό­σφαι­ρα μυρί­ζει μπαρούτι
από επι­κό γου­έ­στερν πώς θα ται­ρια­ζε περισ­σό­τε­ρο ο ορι­ζι­νάλ τίτλος ” Gun
Fight at OK SOLAR” (1)

H κατά­στα­ση δεν δια­φέ­ρει ως προς τα πολε­ο­δο­μι­κά χαρα­κτη­ρι­στι­κά της
από τη δια­μορ­φω­μέ­νη γενι­κή αστι­κό και περι­φε­ρεια­κό περι­βάλ­λον στο νησί μας.

Εχει φθά­σει όμως σε πρα­χτι­κό και γρα­φειο­κρα­τι­κό αδιέ­ξο­δο, επειδή
η συσ­σώ­ρευ­ση από τις εξυ­πη­ρε­τή­σεις, τις κου­το­πο­νη­ριές, τους βια­σμούς κάθε προσπάθειας
υγιούς σχε­δια­σμού ή ακό­μη αλλοί­ω­σης της εξέ­λι­ξης είναι τόσες πολ­λές ώστε έχουν
προ­κα­λέ­σει προ­χω­ρη­μέ­νη σήψη στις συν­θή­κες ζωής και αδιέ­ξο­δο στον δομη­μέ­νο ιστό.

 Η απο­σύν­θε­ση μίας εικονικής
Βομ­βά­ης έχει αρχί­σει και επη­ρε­ά­ζει βασα­νι­στι­κά κάτοι­κους περα­στι­κούς δρώ­ντες στην
περιο­χή. Το μπο­τι­λιά­ρι­σμα της κυκλο­φο­ρί­ας από και προς την πόλη δεν είναι παρά μία
από τις αρνη­τι­κές συνέ­πειες και όχι η σπου­δαιό­τε­ρη από το φαι­νό­με­νο του κρατικού
και του πολι­τι­κά­ντι­κου παρεμβατισμού.

Και βέβαια, οι σκέ­ψεις του τεχνι­κού τήμ της ΠΙΝ για ενοικίαση
χώρων προ­ο­ρι­ζό­με­νων για Πάρ­κινγκ δεν απο­τε­λούν παρά εμβα­λω­μα­τι­κή λύση στερούμενη
σοβα­ρό­τη­τας! Απλά, απο­δέ­χε­ται την απα­ρά­δε­κτη πραγ­μα­τι­κό­τη­τα και δεν αποφορτίζει
την βεβα­ρυμ­μέ­νη κυκλοφορία.

Κάποιες άλλες σκέ­ψεις για από­πει­ρα προ­βλη­μα­τι­σμού στο
συγκε­κρι­μέ­νο θέμα, που δεν είναι υπό­θε­ση μόνο ενός “ειδι­κού” θα διατυπώσω
προ­σε­χώς στο τρί­το μέρος του αφιερώματος.

 Ας πάρου­με όμως τα
πράγ­μα­τα από την αρχή για να εντο­πί­σου­με τις ρίζες της κακο­δαι­μο­νί­ας και του
ισχύ­ο­ντος δυσώ­δους τέλ­μα­τος όπου βου­λιά­ζου­με όλοι μας

 Η ευθεία από τους
Καπου­κί­νους μέχρι την δια­σταύ­ρω­ση για Ποτα­μό δεν είναι παρά ένα από τα
απο­μει­νά­ρια του άξο­να Παλαιο­κα­στρί­τσας -Κέρ­κυ­ρας- Λευ­κίμ­μης η καλύ­τε­ρα Βάση
Παλαιο­κα­στρί­τσας – Αερο­δρό­μιο και λιμά­νι Λευ­κίμ­μης… Ενός στρα­τη­γι­κού δρόμου,
δηλα­δή, που απο­τε­λού­σε μέρος ενός ευρύ­τε­ρου αμε­ρι­κα­νο­να­τοι­κού πλά­νου με σκοπό
την προ­σέγ­γι­ση του μετώ­που και των πετρε­λαί­ων της Μέσης Ανατολής. 

Προ­βλέ­πο­νταν ένας γιγά­ντιος άξο­νας ανε­φο­δια­σμού κι επι­κοι­νω­νί­ας που
ξεκι­νού­σε από την Βάση της Φραν­κφούρ­της δια­περ­νού­σε την Ιτα­λία με ανασυγκρότηση
της Αππί­ας οδού περ­νού­σε από το λιμά­νια του Μπά­ρι και του Μπρί­ντι­ζι έφευ­γε για την
Βάση της Παλαιο­κα­στρί­τσας κι από κει με “εθνι­κή οδό ” καρ­φί για το
αερο­δρό­μιο στον Άγιο Πέτρο του Κάβου και το λιμά­νι της Λευ­κίμ­μης από όπου σε λιγότερο
από 30 λεπτά περ­νά στο λιμά­νι της Ηγου­με­νί­τσας. Μετά, με την Εγνα­τία-όχι έτσι όπως
την ξέρου­με -στην Ευρω­παϊ­κή Τουρ­κία και από εκεί στην Μέση Ανατολή.

Έτσι δίδε­ται κι απά­ντη­ση στο ερώ­τη­μα για­τί Κέρκυρα
-Παλιο­κα­στρί­τσα και όχι Κέρ­κυ­ρα – Αχα­ρά­βη που είναι πιο πραγ­μα­τι­κή απόληξη
άξο­να Βορρά-Νότου

Το ΝΑΤΟ ανα­θέ­τει στην αμε­ρι­κά­νι­κη εται­ρεία Basil να περά­σει την
έντα­ξη της Κέρ­κυ­ρας στον άξο­να με τον μαν­δύα του χωρο­τα­ξι­κού σχε­δια­σμού και
παρου­σιά­ζει τέσ­σε­ρα ογκώ­δη τεύ­χη που εστιά­ζουν στην του­ρι­στι­κή ανάπτυξη.

 Η εμπλο­κή με άλλες παραγωγικές
δρα­στη­ριό­τη­τες απο­μα­κρύ­νε­ται, για­τί γεωρ­γία, βιο­τε­χνία, βιο­μη­χα­νία θα μπέρδευαν
την κατά­στα­ση και θα δυσκό­λευαν τον έλεγ­χο μιας απα­θούς κοι­νω­νί­ας που προορίζονταν
να φορέ­σει μόνι­μα τη στο­λή καμαριέρας.

 Ένας ελεγ­χό­με­νος δίαυ­λος ταχείας
κυκλο­φο­ρί­ας θα δια­περ­νού­σε έναν στει­ρω­μέ­νο τόπο με βιλά­ρες και ξενο­δο­χειά­ρες στυλ
Μαιά­μι Βάϊς όπου ο χου­ντι­κός φοί­νιξ των σπιρ­τό­κου­των θα ανα­γεν­νιό­ταν ανά­με­σα σε
αφρι­κα­νι­κούς φοίνικες…

Ενας τόπος όπου η ανα­λο­γία κατοί­κων -του­ρι­στών θα ήταν 1  πρός 1 δηλα­δή εκα­τό χιλιά­δες τεμά­χια κάτοικοι
για εκα­τό χιλιά­δες κεφά­λια τουρίστες..

Ενας σερ­βι­τό­ρος για τον καθένα…

Την υπο­στή­ρι­ξη του χωρο­τα­ξι­κού της Basil ανα­λαμ­βά­νει ομά­δα από πρόθυμους
συνερ­γά­τες με επι­κε­φα­λής τους αρχι­τέ­κτο­νες Δεκα­βά­λα – Γρηγοριάδη.

Ο δρό­μος αυτός ταχεί­ας κυκλο­φο­ρί­ας, όντως από το Σολά­ρι χτυπούσε
κοντά στο αερο­δρό­μιο και μετά τρύ­πα­γε το βου­νό των Αγί­ων Δέκα για να σκά­σει στη
Μεσογ­γή και στην συνέ­χεια με άλλο τού­νελ περ­νού­σε τα βου­νά του Χλω­μού και του
Σπή­λαιου κατευ­θυ­νό­με­νος στο νότιο άκρο.

 Εδώ θα στα­θώ με μια παρατήρηση:
Από τον κόμ­βο- στρογ­γυ­λό σημείο των Μωρα­ΐ­τι­κων δια­κρί­νου­με μια δια­νοιγ­μέ­νη πλατιά
λεω­φό­ρο με δύο διπλές λωρί­δες κυκλο­φο­ρί­ας -που στο­χεύ­ει στο μεγά­λο πουθενά…Τελείως
εκτός κλί­μα­κος – στα­μα­τά λίγο πριν πάρου­με την ανά­βα­ση προς το Σπή­λαιο. Αυτό
είναι ακό­μη ένα απο­μει­νά­ρι εκεί­νου του φιλό­δο­ξου άξο­να ενώ παράλ­λη­λα είχε
δια­νοι­χτεί και ο δρό­μος πρός Μπού­κα­ρι και Πετρι­τή σαν οδός εργο­τα­ξια­κής στήριξης
στο έργο.

Το σχέ­διο ελέγ­χου της Μέσης Ανα­το­λής μέσα από εδά­φη συμμάχων
χωρών εγκα­τα­λεί­φθη­κε, για­τί δημιουρ­γή­θη­καν άλλα “στέ­ρεα” πατή­μα­τα πιο
κοντι­νά, με άμε­ση επα­φή και με νέες πει­θή­νιες ηγεσίες.

Τον Ιού­νη του ’74 ο Νίξον επι­σκέ­πτε­ται και συζη­τά με τον πρώην
ναζί Ανουάρ Σαντάτ στην Αίγυ­πτο και με τους Σαου­δά­ρα­βες πετρελαιάδες. 

Οι Σοβιε­τι­κοί στρα­τιω­τι­κοί σύμ­βου­λοι απε­λαύ­νο­νται και το 1978 οι
Αμε­ρι­κά­νοι μαζεύ­ουν Ισραη­λί­τες κι Άρα­βες στο Καμπ Ντέι­βιντ, τους βάζουν και
υπο­γρά­φουν τα πάντα και είναι πια κυρί­αρ­χοι του παι­γνι­διού… Ο πολυ­έ­ξο­δος μεσογειακός
άξο­νας πρό­σβα­σης ήταν πια για τον κάλα­θο των αχρήστων.

 Στους Κορ­φούς μένουν
πεσκέ­σι η Του­ρι­στι­κή “ανά­πτυ­ξη” έτσι όπως λάχει η επί το
βέλ­τιον όπως μας φωτί­σει ο θέος καθώς και ο Βασί­λης Γρη­γο­ριά­δης που η
εξου­σία ευγνο­μω­νού­σα του ανα­θέ­τει σοβα­ρές μελέ­τες και οι τοπι­κές αρχές για χρόνια
απευ­θύ­νο­νται σε αυτόν επί παντός επι­στη­τού… Ο σοφός από τας Αθή­νας έχει άπο­ψη για
τα πάντα! Λίγο έλει­ψε να ρωτη­θεί για τι ώρες εξυ­πη­ρε­τεί την “ανά­πτυ­ξη”
να πηγαί­νου­με προς νερού μας… Δίκαια οι συνά­δελ­φοι τον απο­κα­λού­σαν “ο
Περιφερειάρχης “! 

 Το απο­μει­νά­ρι αυτό ταχείας
κυκλο­φο­ρί­ας υπέ­στη αργό­τε­ρα τον εγκλη­μα­τι­κό βια­σμό να δεχθεί οικι­σμό αμφίπλευρα
των κατευ­θύν­σε­ών του και να χάσει κάθε νόη­μα ” εθνι­κής οδού ” όπως
χει­ρό­τε­ρα έγι­νε παρα­πά­νω με τα Γου­βιά και το Κοντόκαλι….

 Αλλά γι΄αυτά τα οικιστικά
αίσχη περισ­σό­τε­ρα στην συνέχεια…

(1)Παράφραση του τίτλου του φίλμ Gunfight at ΟΚ Corral (Πιστο­λί­δι
στο ΟΚ Corral), που η δια­νο­μή στη χώρα μας το βάφτι­σε ” Αίμα στον πράσινο
βάλτο ”