4.2.2024. Αυτά -μεταξύ άλλων- χρειαζόμαστε…

Συνει­δη­τά παρα­λεί­που­με κάθε ανα­φο­ρά στην …ανα­βάθ­μι­ση του του­ρι­στι­κού προ­ϊ­ό­ντος, που συνη­θί­ζε­ται να χώνε­ται σαν επω­δός σε κάθε σχο­λια­σμό της Κερ­κυ­ραϊ­κής καθημερινότητας.

Για­τί βαθύ­τα­τα πιστεύ­ου­με, ότι η ανα­βάθ­μι­ση του του­ρι­στι­κού προ­ϊ­ό­ντος είναι αδια­νό­η­τη και κενή περιε­χο­μέ­νου χωρίς την ανα­βάθ­μι­ση των όρων ζωής των Κερ­κυ­ραί­ων σε όλα τα επί­πε­δα… Η ανά­πτυ­ξη χωρίς εισα­γω­γι­κά και φαν­φά­ρες οφεί­λει να είναι ισόρ­ρο­πη και να αφο­ρά κατ’ εξο­χή τα λαϊ­κά στρώ­μα­τα, που συμ­με­τέ­χουν ελά­χι­στα στις απο­λα­βές της μονό­πλευ­ρα του­ρι­στι­κής οικο­νο­μί­ας έστω και αν συμ­βάλ­λουν σε αυτήν κυρίαρχα.

Η νέα ‘εκκί­νη­ση’ της Κέρ­κυ­ρας, μίας περιο­χής με μεγά­λα προ­βλή­μα­τα και μακρό­ρο­νη εγκα­τά­λει­ψη δεν μπο­ρεί να προ­χω­ρή­σει πρό­χει­ρα, ανορ­γά­νω­τα και αποσπασματικά.

Προς αυτήν την κατεύ­θυν­ση είχα­με εστιά­σει σε 5 αξο­νι­κής σημα­σί­ας προ­βλή­μα­τα για την ποιό­τη­τα ζωής στην Κέρκυρα:

5. Πρό­γραμ­μα ολι­κής αρχι­τε­κτο­νι­κής απο­κα­τά­στα­σης της πόλης… Η ‘Δυτι­κή’ Ευρώ­πη οφεί­λει να απο­δώ­σει στην ΜΟΝΗ Ελη­νι­κή πόλη, που βομ­βαρ­δί­στη­κε μαζι­κά και κατα­στρο­φι­κά από τους Γερ­μα­νούς στο β’ παγκό­σμιο πόλε­μο τους πόρους για πλή­ρη ανα­κα­τα­σκευή, ανοι­κο­δό­μη­ση και συντή­ρη­ση του μνη­μεια­κού πλού­του μία πόλης, που στά­θη­κε δια­χρο­νι­κά το γεω­πο­λι­τι­κό και γεω­στρα­τη­γι­κό όριο ανα­το­λής Δύσης στην 3χιλετή της ιστορία.

Στο παρα­κά­τω λεύ­κω­μα εκθέ­του­με μερι­κά από τα κατα­ρέ­ο­ντα μνη­μεια­κά κτί­ρια της πόλης!!!

Δεν είναι όλα… υπάρ­χουν κι’ άλλα!!! Και πολ­λά περισ­σό­τε­ρα, σε σχε­τι­κά καλύ­τε­ρη κατά­στα­ση, που ακο­λου­θούν τον ίδιο δρό­μο της φθο­ράς και της εγκα­τά­λει­ψης. Κατά και­ρούς ανα­κοι­νώ­νο­νται παχυ­λές υπο­σχέ­σεις διά­σω­σης, που προ­βλέ­πουν μάλι­στα την πολι­τι­στι­κή αξιο­ποί­η­ση του κτί­σμα­τος, ΟΤΑΝ ΘΑ… επι­σκευα­σθεί. Λίγο ακό­μα και αν τους πιστεύ­α­με θα έπρε­πε να δια­μαρ­τυ­ρη­θού­με για την από­κτη­ση τόσων πολ­λών υπο­δο­μών πολι­τι­σμού… Θα μας περισ­σεύ­ουν… Ας τις δια­θέ­σου­με και για κάτι άλλο…

Το πρό­γραμ­μα ανα­βάθ­μι­σης οφεί­λει να συμπε­ρι­λά­βει και τις μέσα στο κέντρο και τις περί το κέντρο ζώνες, που ανοι­κο­δο­μή­θη­καν υπό το άθλιο πνεύ­μα της αντι­πα­ρο­χής και της φτη­νιά­ρι­κης ικα­νο­ποί­η­σης των λαϊ­κών ανα­γκών στέ­γα­σης. Και όχι μόνον των λαϊ­κών, αφού πρού­χο­ντες, έχο­ντες και κατέ­χο­ντες είναι αυτοί που προ­σέ­δω­σαν σε ιστο­ρι­κούς δρό­μους της πόλης (π.χ. Ζαμπέ­λη) το σημε­ρι­νό της απο­κρου­στι­κό πρόσωπο…

Σήμε­ρα, βέβαια δεν μπο­ρούν να γκρε­μι­στούν τα εκτρώ­μα­τα, που δομή­θη­καν από την 10ετία του 60 και μετά… Μπο­ρούν, όμως με εξω­τε­ρι­κές παρεμ­βά­σεις να απο­κτή­σουν μία απο­δε­κτή εικό­να, που του­λά­χι­στον να μην προ­κα­λεί -όσο σήμε­ρα- τον μνη­μεια­κό χαρα­κτή­ρα της πόλης. 

Αυτοί οι 5 άξο­νες δεν εξα­ντλούν το σύνο­λο των προ­βλη­μά­των του νησιού αλλά μπο­ρούν να χρη­σι­μεύ­ουν σαν ένα αδρός σκε­λε­τός δρά­σης για τους τοπι­κούς άρχοντες…

Σε πρό­σφα­τη συνέ­ντευ­ξη η νέα Περι­φε­ρεια­κή αρχή έθε­σε κάποια από αυτά σαν θέμα­τα προ­τε­ραιό­τη­τας. Ειδι­κή μνεία πρέ­πει να γίνει στην ανα­φο­ρά οδι­κού άξο­να Βορ­ρά-Νότου έστω και αν η εστί­α­ση αφο­ρά σε εκτε­τα­μέ­νες παρα­κάμ­ψεις, όπως 3 Γεφύ­ρια-Βρυώ­νη, Ποντή-Τζά­κι Μπε­νι­τσών, Αργυ­ρά­δων, Σκρι­πε­ρού… Τέτοιες προ­τά­σεις, θα έχουν αξία, αν γίνουν στην πρά­ξη επό­μο­νες και σκλη­ρές διεκ­δι­κή­σεις, πρω­το­φα­νείς μετά από πολ­λά χρό­νια πολι­τι­κής αδρά­νειας… Και πολύ περισ­σό­τε­ρο, αν τα ζητή­μα­τα εξε­τα­σθούν στα πλαί­σια ενός συνο­λι­κού και όχι εμβα­λω­μα­τι­κού σχεδιασμού…

Συζη­τώ­ντας π.χ. για τον άξο­να Βορ­ρά-Νότου μπο­ρού­με να θυμη­θού­με συζη­τή­σεις και ζυμώ­σεις στα πρώ­τα χρό­νια της μετα­πο­λί­τευ­σης για όρυγ­μα (τού­νελ) στους Αγί­ους Δέκα… Συζη­τή­σι­μη ήταν τότε μία παρό­μοια λύση στον Βορ­ρά, την περιο­χή του Σκρι­πε­ρού-Τρου­μπέ­τα. Πρό­κει­ται για λύσεις ρεα­λι­στι­κά εφαρ­μό­σι­μες, αφού δεν μιλά­με για την σήραγ­γα του Σεν Γκο­τάρ αλλά για ορύγ­μα­τα μερι­κών εκα­το­ντά­δων μέτρων.

Από την ίδια συνέ­ντευ­ξη να επι­ση­μά­νου­με, ότι η αδια­φο­ρία μίας περί­που 20ετίας έχει επι­φέ­ρει την αλλοί­ω­ση των εδα­φο­λο­γι­κών όπρων για την κατα­σκευή της παρά­καμ­ψης στα όρια: Τρία-Γεφύρια-Βρυώνη. 

Νομί­ζου­με, ότι ένα τέτοιο πρό­γραμ­μα δρά­σης μπο­ρεί να στη­ρι­χτεί στις γνή­σια φιλο­λαϊ­κές δυνά­μεις, που αντι­με­τω­πί­ζουν την ποιό­τη­τα της καθη­με­ρι­νό­τη­τας του εργα­ζό­με­νου πολί­τη όχι σαν υπό­θε­ση πολυ­τέ­λειας και φαρα­ω­νι­σμού αλλά σαν στοι­χειώ­δες δικαί­ω­μά του.