1.2.2024. Διαχρονικά επίκαιρη η αναμόχλευση για την όψη του Δημοτικού Θεάτρου Κέρκυρας…

Πολ­λές φορές τις έχου­με αναρ­τή­σει στην ΦΑΙΑΚΙΑ υπο­στη­ρί­ζο­ντας, ότι το έργο είναι κυριο­λε­κτι­κά επεί­γον -όπως βεβαί­ως και πολ­λά άλλα- αν επι­θυ­μού­με να αντι­τα­χθού­με στην απο­δο­χή της συνε­χούς υπο­βάθ­μι­σης ως ανα­πό­τρε­πτης πορεί­ας για την πόλη και την αρχι­τε­κτο­νι­κή της κλη­ρο­νο­μιά. Θα τις ξανα­νε­βά­σου­με και σήμε­ρα, εκτι­μώ­ντας, ότι η υπό­μνη­ση του τοπι­κού μας ενη­με­ρω­τι­κού εντύ­που και ιστό­το­που δεν πρέ­πει να λησμο­νη­θεί και να παραγκωνισθεί…

Η παρού­σα Δημο­τι­κή Αρχή καλεί­ται να επι­βε­βαιώ­σει έμπρα­κτα την ευαι­σθη­σία της για ζητή­μα­τα πολι­τι­σμού και δημό­σιας αισθη­τι­κής, που μας βασα­νί­ζουν καθημερινά. 

●Δημιουρ­γι­κή επαγ­γελ­μα­τι­κή απα­σχό­λη­ση μεγά­λου πλή­θους από τους ανα­δει­κνυό­με­νους στο νησί μουσικούς.

●Ανα­μόρ­φω­ση εσω­τε­ρι­κή του Δημο­τι­κού θεά­τρου, που με την πραγ­μα­το­ποί­η­ση έργων συντή­ρη­σης αλλά και βελ­τί­ω­σης της ηχη­τι­κής από­δο­σης του χώρου θα μπο­ρεί να φιλο­ξε­νεί με τεχνι­κή επάρ­κεια σοβα­ρές μου­σι­κές εκδη­λώ­σεις κάθε είδους μουσικής…

Δια­τυ­πώ­θη­κε από τον Γιώρ­γο Κατσα­ρό αλλά χάθη­κε σε ώτα μη ακουό­ντων. Αντί να αντι­με­τω­πί­σου­με με ρεα­λι­σμό την συντή­ρη­ση του μονα­δι­κού μας θεά­τρου αφή­να­με την φαντα­σία μας να οργιά­ζει σε ονει­ρώ­ξεις Λυρι­κού Θεά­τρου, που θα είχε ήδη προ­στε­θεί στην λίστα των εγκα­τα­λειμ­μέ­νων και οδευό­ντων προς κατάρ­ρευ­ση κτι­σμά­των… Και αυτό όχι από την γνω­στή αδια­φο­ρία αλλά από εύλο­γη αδυ­να­μία συντή­ρη­σης ενός τέτοιου χώρου, που θα χρειά­ζο­νταν πάνω από δια­κό­σιες (!!!) μου­σι­κές εκδη­λώ­σεις κατ’ έτος για να είναι οικο­νο­μι­κά βιώσιμος.

Ετσι, συν­δυά­ζο­ντας την εξω­τε­ρι­κή ανά­πλα­ση με τις εσω­τε­ρι­κές προ­σθή­κες και ανα­κα­τα­σκευ­ές, μπο­ρεί να ανα­δει­χθεί σε χώρο λει­τουρ­γι­κά κατάλ­λη­λο για να καλύ­ψει το σύνο­λο των απαι­τή­σε­ων για υψη­λού επι­πέ­δου καλ­λι­τε­χνι­κές παρα­στα­σια­κές εκδη­λώ­σεις κάθε είδους.