21.11.2025. Λιάνα Βραχλιώτη: Το νερό και τα φράγματα - Φαιακία

21.11.2025. Λιάνα Βραχλιώτη: Το νερό και τα φράγματα

Αυτές τις μέρες η φίλ­τα­τη Λιά­να είχε μπόλικα
ερε­θί­σμα­τα για να θυμη­θεί το πρό­βλη­μα ύδρευ­σης της Κέρ­κυ­ρας. Τόνοι νερό χαμένο,
χωρίς καμία υπο­δο­μή απο­θή­κευ­σης ή/και αξιο­ποί­η­σής του οδεύ­σει αγριε­μέ­νο προς την
θάλασ­σα κατα­στρέ­φο­ντας ό,τι βρί­σκει στο δρό­μο του. 

Τόνοι οι υπο­σχέ­σεις για τα απα­ραί­τη­τα έργα. Και άλλες τόσες
οι δια­ψεύ­σεις, οι ακυ­ρώ­σεις, οι ‘πιο ώρι­μες σκέ­ψεις’, που κρα­τά­νε ένα νησί με
υψη­λό­τα­το δεί­κτη βρο­χών στο ίσως πιο προ­βλη­μα­τι­κό από άπο­ψη ύδρευ­σης τόπο της χώρας.
Ας αφή­σου­με την Λιά­να να τα πει.
 

 

 

Κάθε που βρέ­χει, σκέ­φτο­μαι τα φράγματα.

Και κάθε που δε βρέ­χει, τα σκέ­φτο­μαι πιο πολύ.

Το νερό και τα σκου­πί­δια, είναι τα δύο σοβαρότερα
προ­βλή­μα­τα του νησιού. Τα οποία μάλι­στα αλληλοσυνδέονται.

Είναι γνω­στό πως το νερό της Κέρ­κυ­ρας, είτε σε
επάρ­κεια είτε σε έλλει­ψη,  δεν πίνε­ται. Έτσι, όλη η Κέρ­κυ­ρα πίνει
εισα­γό­με­νο νερό εμφια­λω­μέ­νο. Το οποίο κου­βα­λά­ει μαζί του, τόνους πλα­στι­κού. 
Τις προ­άλ­λες επέ­στρε­φα από Γιάν­νε­να και μέσα στο φέρι­μποτ, μέτρησα
τρεις τερά­στιες ντα­λί­κες, από τρεις δια­φο­ρε­τι­κές μάρ­κες εμφιαλωμένου.


Σε ένα άλλο δρο­μο­λό­γιο προς τα πίσω, τα πλα­στι­κά μπου­κά­λια, θα κάνουν το
αντί­στρο­φο ταξί­δι για κάποιο εργο­στά­σιο ανα­κύ­κλω­σης (στην καλύ­τε­ρη και εντόνως
αμφι­σβη­τού­με­νη περί­πτω­ση), ή πιθα­νό­τε­ρα, σε έναν από τους ΧΥΤΑ που
ακριβοπληρώνουμε.

Και ο κάτοι­κος του νησιού, για να ξεδι­ψά­σει, θα έχει πλη­ρώ­σει εκτός από το νερό
και το πλα­στι­κό, το έλα και το πήγαινε.


Το υπέ­δα­φος του νησιού είναι τέτοιο, που κάνει το νερό των γεω­τρή­σε­ων σκληρό,
ακα­τάλ­λη­λο για χρή­ση, και για τις υπό­λοι­πες οικια­κές χρήσεις.


Μια αχτί­δα φωτός, που θα έλυ­νε το πρό­βλη­μα, φάνη­κε πριν κάποια χρό­νια, όταν
ακού­σα­με για τα φράγματα.

Χάρη­κα πως είμα­στε σε καλό δρό­μο, μέχρι που στο λεξι­λό­γιο μπή­κε μια νέα
βαρύ­γδου­πη λέξη: 
Φαρα­ω­νι­κό  έργο.

Το έργο που θα έλυ­νε το πρό­βλη­μα της δίψας ενός νησιού
και των συνε­πα­κό­λου­θων προ­βλη­μά­των, απορ­ρίμ­μα­τα, μετα­φο­ρές, κόστος, αλλά και
βρύ­σες, πλυ­ντή­ρια, θερ­μο­σί­φω­νες που απο­τε­λούν ανα­λώ­σι­μα υλι­κά για το νησί,
συγκρί­θη­κε με τις πυρα­μί­δες των Φαραώ, δηλα­δή με έργα που μονα­δι­κό σκο­πό έχουν,
την επί­δει­ξη μεγα­λεί­ου και ματαιοδοξίας.

Αν είναι δυνα­τόν, να χαρα­κτη­ρί­ζε­ται έτσι ένα έργο, που απο­τε­λεί τη μοναδική
λύση ενός τόσο σημα­ντι­κού έργου για τη ζωή και την ποιό­τη­τα της!

Για­τί τα φράγ­μα­τα, κατά τη γνώ­μη μου, είναι η μόνη
λύση.

Θα προ­σπα­θή­σω να εξη­γή­σω το γιατί.

Στην και­νούρ­για κλι­μα­τι­κή κατά­στα­ση που βιώ­νου­με, αν και η ποσό­τη­τα της βροχής
που πέφτει είναι η ίδια με αυτήν που έπε­φτε πάντα, έχει αλλά­ξει δρα­μα­τι­κά ο
τρό­πος που αυτή πέφτει.

Οι υψη­λές θερ­μο­κρα­σί­ες στα χαμη­λά στρώ­μα­τα της ατμό­σφαι­ρας, έχουν σαν
απο­τέ­λε­σμα την εξά­τμι­ση του νερού όπως πάντα γινό­ταν. Αλλά οι χαμηλές
θερ­μο­κρα­σί­ες στα ψηλό­τε­ρα στρώ­μα­τα της ατμό­σφαι­ρας, που θα το ξανα­κά­νουν υγρό
για να πέσει σαν βρο­χή στη γη, γίνο­νται όλο και σπανιότερες.

Έτσι, όταν αυτό συμ­βεί, το νερό που έχει
συσ­σω­ρευ­τεί σε μεγά­λες ποσό­τη­τες σε μορ­φή υδρα­τμών, πέφτει ξαφ­νι­κά, από­το­μα και
όλο μαζί.

Τέρ­μα οι ποτι­στι­κές βρο­χές, Τέρ­μα τα περιβόητα
σαρα­ντά­με­ρα του Νοέμ­βρη, να ποτί­ζε­ται ο τόπος και να απο­θη­κεύ­ε­ται το
περισ­σευού­με­νο νερό στους φυσι­κούς υπό­γειους απο­δέ­χτες από τους οποί­ους με τις
γεω­τρή­σεις θα αντληθεί.


Τώρα το νερό πέφτει στη γη  με καταρ­ρα­κτώ­δεις βρο­χές και η γη δεν
προ­λα­βαί­νει να το απορ­ρο­φή­σει. Έτσι, έχου­με πλημ­μύ­ρες και φυσι­κά, κατά­λη­ξη της
μεγα­λύ­τε­ρης ποσό­τη­τας στη θάλασσα.

Τα φράγ­μα­τα, αν υπήρ­χαν, θα συγκέ­ντρω­ναν μια μεγάλη
ποσό­τη­τα από αυτό το νερό, το οποίο μάλι­στα δεν θα είχε την σκλη­ρό­τη­τα του
υπό­γειου νερού.

Και να το πιεις και να λουστείς.

Ούτε Φαραώ να ήσουν δηλαδή.

Όμως δεν είσαι.

Ούτε στην αρχαία Αίγυ­πτο ζεις.

Ζεις σε μια  σύγ­χρο­νη δημο­κρα­τι­κή χώρα, όπου τους
άρχο­ντες τους εκλέ­γεις εσύ.

Να παίρ­νουν απο­φά­σεις μια για φράγ­μα­τα, μια για
ξεφράγ­μα­τα, να σκορ­πούν χρή­μα­τα για να αρχί­σει ένα έργο που μετά θα το
ακυ­ρώ­σουν και φτου από την αρχή.

Γι αυτό, κάτσε στα αυγά σου, πλύ­σου με τα άλα­τα σου,
μαγεί­ρε­ψε με το εμφια­λω­μέ­νο σου και πέτα με καμά­ρι τις δωδε­κά­δες  πλαστικά
μπου­κά­λια, κου­νώ­ντας τους άσπρο μαντή­λι στο ταξί­δι τους, μέχρι να ανταμώσετε
ξανά.




 

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted