…με το Ποντικονήσι!!!

Το έμβλη­μά μας! Το νησί στην είσο­δο του Υλαϊκού
λιμέ­να, δηλα­δή της λιμνο­θά­λασ­σας… Εδώ τα παλιά χρό­νια της κλασ­σι­κής αρχαιότητας
έμπαι­ναν τα εμπο­ρι­κά πλοία… Το πολε­μι­κό λιμά­νι της Κέρ­κυ­ρας βρι­σκό­ταν στην σημερινή
Γαρί­τσα.. Ή καλύ­τε­ρα σε ένα μικρό­τε­ρο όρμο, που σχη­μα­τί­ζο­νταν μέσα στον κόλ­πο της
Γαρί­τσας… εκεί, που είναι σήμε­ρα η γει­το­νιά του Ανε­μό­μυ­λου και το τέλος των
πρα­νών του Mon
Repos.

Ετσι, λοι­πόν δέσπο­ζε το Ποντι­κο­νή­σι ή καλύ­τε­ρα το νησί του Οδυσ­σέα, όπως το λένε οι Γάλλοι
(Ile
d’Ulysse). Ο μύθος που το ακο­λου­θεί είναι κομ­μά­τι της Οδύσσειας…

Σύμ­φω­να, λοι­πόν, με τον μύθο, ο Ποσει­δώ­νας θύμω­σε πολύ
με τους Φαί­α­κες, που χορή­γη­σαν στον μιση­τό του Οδυσ­σέα (τραυ­μά­τι­σε βαριά τον γιο
του κύκλω­πα Πολύ­φη­μο) καρά­βι για να επι­στρέ­ψει στην Ιθά­κη… Γι’ αυτό, όταν το πλοίο
γύρι­σε και πριν προ­λά­βει να πλευ­ρί­σει, ο Ποσει­δώ­νας το πέτρωσε… 

Και έμει­νε εκεί για να θυμί­ζει μύθους και δόξες. Για
να γίνει το σύμ­βο­λο του νησιού μας… Για να είναι μία γωνία ξεχω­ρι­στή, που για
την ώρα δεν κιν­δυ­νεύ­ει από το κλί­μα γενι­κής παθο­λο­γι­κής αδια­φο­ρί­ας, που έχει
κατα­λά­βει άρχο­ντες και υπη­κό­ους του νησιού…

Τα τελευ­ταία χρό­νια τρώ­νε τα κυπα­ρίσ­σια του, ένα ιδιαίτερο
πανκ κού­ρε­μα, που έχει σοβα­ρά αλλοιώ­σει την φυσιο­γνω­μία του… Ακού­γε­ται, πως
αυτό γίνε­ται από την υπη­ρε­σία πολι­τι­κής Αερο­πο­ρί­ας για την διευ­κό­λυν­ση της προσγείωσης
και της απο­γεί­ω­σης στο αερο­δρό­μιο… Είναι έτσι;;; Δεν το ξέρου­με… Καλό θάταν
κάποιος να εξη­γή­σει σε μας τους αυτό­χθο­νες – ιθαγενείς…

Ποντι­κο­νή­σι λοι­πόν εις διπλούν: 

Μία φωτο­γρα­φία από ψηλά, λίγο πριν προ­σγειω­θού­με, που
το δεί­χνει δια­φο­ρε­τι­κό από όπως το έχου­με συνη­θί­σει στις κλα­σι­κές του πόζες… 

Και η Ρένα Βλα­χο­πού­λου στο τρα­γού­δι των Γ. Κατσα­ρού- Α.
Σακε­λά­ριου, που έγι­νε ο ‘εθνι­κός’ μας ύμνος… 

Τέλος πάντων… Ας το
ευχα­ρι­στη­θού­με…