Αναβάθμιση (Ι) και πώς μας προέκυψε…

Πριν από λίγα χρό­νια –των παχέ­ων αγε­λά­δων του Κερ­κυ­ραϊ­κού Του­ρι­σμού- όποιος τολ­μού­σε να αρθρώ­σει απλή κρι­τι­κή για την βαθειά ανορ­γά­νω­τη, απρο­γραμ­μά­τι­στη, άναρ­χη και χωρίς υπο­δο­μές ανά­πτυ­ξη του του­ρι­σμού, της σχε­τι­κής οικο­νο­μί­ας και ολό­κλη­ρης της κοι­νω­νί­ας, αντι­με­τω­πί­ζο­νταν του­λά­χι­στον με σκε­πτι­κι­σμό, συνή­θως με χλευα­σμό και ενί­ο­τε με προ­πη­λα­κι­σμό… Η λαϊ­κή ευδαι­μο­νία στο από­λυ­το!… Η κατα­σκευή ενοι­κια­ζό­με­νων της … μίας κατα­σκευα­στι­κής βρα­διάς στο ζενίθ με πρι­μο­δό­τη­ση των ξένων του­ρι­στι­κών κολοσ­σών, που εγκα­θί­δρυ­σαν την από­λυ­τη εξου­σία τους. Μαζι­κή αλλοί­ω­ση τόπων, τοπί­ων και συνει­δή­σε­ων. Επι­χει­ρή­σεις με βιω­σι­μό­τη­τα μίας του­ρι­στι­κής περιό­δου ανθού­σαν στο χώρο των ραγδαία διευ­ρυ­νό­με­νων μικρο­με­σαί­ων…
«Χρειά­ζε­ται χάρ­της χρή­σης γης…» είχε προ­τεί­νει φίλος στις αρχές της 10ετίας του 1980 και εισέ­πρα­ξε μαζι­κά πυρά για …ελι­τι­σμό από … προ­ο­δευ­τι­κούς καθο­δη­γη­τές της δημό­σιας μας ζωής… Η Κέρ­κυ­ρα τόπος κοι­νω­νι­κού του­ρι­σμού στα όρια της Ευρω­παϊ­κής Κοι­νό­τη­τας, απε­φά­σι­ζαν οι Ευρω­παί­οι ηγή­το­ρες το 1986 με την συμ­φω­νία και την έγκρι­ση της τότε Ελλη­νι­κής πολι­τι­κής ηγε­σί­ας…
Ανα­με­νό­με­να τα επα­κό­λου­θα της κατα­σκευα­στι­κής φρε­νί­τι­δας, που κατέ­λη­ξαν σε μαζι­κή αλλοί­ω­ση σπου­δαί­ων τοπί­ων του νησιού. Φυσι­κός, λοι­πόν και ο συνε­χής ποιο­τι­κός υπο­βι­βα­σμός του του­ρι­στι­κού κοι­νού αλλά και ο αριθ­μη­τι­κός περιο­ρι­σμός του, αφού οι εξα­σφα­λί­ζο­ντες ένα­ντι 80 λιρών -στην 10ετία του 1980/90- δεκα­πεν­θή­με­ρες δια­κο­πές στην Κέρ­κυ­ρα, σήμε­ρα αντι­με­τω­πί­ζουν άμε­σα προ­βλή­μα­τα επι­βί­ω­σης.
Ετσι, άρχι­σε δει­λά-δει­λά να αρθρώ­νε­ται όλο και πιο συχνά η έκφρα­ση-σύν­θη­μα: ανα­βάθ­μι­ση. Σχε­δόν έγι­νε της μόδας. Χωρίς κανέ­να περιε­χό­με­νο ή στις καλύ­τε­ρες περι­πτώ­σεις περιο­ρι­ζό­με­νο σε επι­φα­νεια­κές αμφί­βο­λης κατεύ­θυν­σης και απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας παρεμ­βά­σεις. Η ανα­βάθ­μι­ση -σε ένα τόπο, που η επι­θυ­μία στοι­χειώ­δους προ­γραμ­μα­τι­σμού παρα­μέ­νει ιδιό­τη­τα προς απο­φυ­γή- έχει κατα­ντή­σει έννοια υπερ­βα­τι­κή, fiction. Κάτι σαν θαύ­μα… Σίγου­ρα το να την επι­κα­λεί­σαι είναι ένα βήμα πιο μπρο­στά από την περί­ο­δο της «κάθε­της» (έκφρα­ση χαρα­κτη­ρι­στι­κή της γλωσ­σι­κής μας ανε­πάρ­κειας αφού η έννοια της καθε­τό­τη­τας περι­λαμ­βά­νει 2 γραμ­μές ή 2 επί­πε­δα ή 1 γραμ­μή και 1 επί­πε­δο) απόρ­ρι­ψής της. Ο ανύ­παρ­κτος όμως προσ­διο­ρι­σμός της έννοιας της ανα­βάθ­μι­σης μαζί με τον επι­κρα­τού­ντα πανι­κό από την μη ανα­με­νό­με­νη κρί­ση ΔΕΝ απο­τε­λούν εγγύ­η­ση για την ανα­ζή­τη­ση του ανα­γκαί­ου, σύγ­χρο­νου και πρα­κτι­κού της περιε­χό­με­νου. Αντί­θε­τα, μπο­ρεί να και να απο­τε­λέ­σουν άλλο­θι στα­σι­μό­τη­τας ή συνέ­χι­σης της προς τα πίσω πορεί­ας του τόπου, της οικο­νο­μί­ας του και του πολι­τι­σμού του. Προ­βλη­μα­τι­σμοί, που θα ακο­λου­θή­σουν σε επό­με­νες αναρ­τή­σεις φιλο­δο­ξούν να συμ­βάλ­λουν στο σχε­τι­κό προβληματισμό…