Το πρωτοκύριακό του 1941… - Φαιακία

Το πρωτοκύριακό του 1941…

Την πρώ­τη Κυρια­κή του Νοέμ­βρη πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε η καθιε­ρω­μέ­νη Λιτα­νεία του Αγιου Σπυ­ρί­δω­να, εδώ στην Κέρ­κυ­ρα… Το πρωτο­κύ­ρια­κο, που λέμε… 

Το σημεί­ω­μα, που ακο­λου­θεί, γραμ­μέ­νο από τον Μάκη Μανέ­τα ανα­φέ­ρε­ται στο ιστο­ρι­κό πρω­το­κύ­ρια­κο του 1941….Τότε, που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε μία μαζι­κή αντι­φα­σι­στι­κή δια­δή­λω­ση ενα­ντί­ον των Ιτα­λών κατα­χτη­τών του νησιού από την μαθη­τι­κή νεο­λαία της Κέρ­κυ­ρας… Αξί­ζει να δια­βα­στεί και για την ιστο­ρι­κή σημα­σία των αναφορών…

ΤΟ  ΠΡΩΤΟΚΥΡΙΑΚΟ 
ΚΑΙ  ΜΙΑ  ΧΡΟΝΙΚΗ 
ΔΙΟΡΘΩΣΗ
          …Κι 
αδέρ­φια  έχεις  Κέρκυρα
          Δεν 
θα  καταδεχτούνε
          Την 
όμορ­φή  τους  αδερφή
          Οι 
Φρά­γκοι  να  χαρούνε
Με  το 
τρα­γού­δι  του  Δ. Στά­μπο­γλη 
στα  χεί­λη  ανηφόρισε 
η  μαθη­τι­κή  διαδήλωση 
την  Καπο­δι­στρί­ου μετά 
τη  Λιτα­νεία του 
πρω­το­κύ­ρια­κου  στις  3 
Νοέμ­βρη  1941.
 Είχε 
προη­γη­θεί  ο  θάνα­τος 
του  Γυμνα­σιάρ­χη  Φρει­δε­ρί­κου 
από  Ιτα­λι­κή  στρα­τιω­τι­κή  
μοτο­συ­κλέ­τα  στην  ανη­φό­ρα 
του  ΝΑΟΚ  τη 
προη­γού­με­νη. Και 
εκτός  των  Ιτα­λών 
διευ­θυ­ντών  επι­βλή­θη­κε  και 
ο  φασι­στι­κός  Ιτα­λι­κός 
χαι­ρε­τι­σμός  το  salutate  Romananente  ίδιος 
με  τον  ¨αρχαίο 
Ελλη­νι­κό¨  της  Χρυ­σής 
Αυγής. Ειδι­κά το 
πρώ­το  γεγο­νός  θεωρήθηκε 
δολο­φο­νία  και η 
οργή  έβρα­ζε.
 
Μπρο­στά  πήγαι­νε 
το  Θηλέ­ων  πίσω 
το  πραχτι­κό  του 
Δεύ­τε­ρου  κι  ακο­λου­θού­σαν 
οι  άλλοι. Δυό 
μαθη­τές  οι  Στέ­φα­νος 
Μον­τσε­νί­γος
  και  Σπύ­ρος 
Παν­δής
  σκαρ­φά­λω­σαν,
κατέ­βα­σαν
  κι  έσκι­σαν 
την  Ιτα­λι­κή  σημαία 
από  το  κτί­ριο 
της  Καρα­μπι­νε­ρί­ας, συνε­λή­φθη­σαν  αμέ­σως. Ο 
γυμνα­στής  Ν. Καστά­νιας,  που 
προ­σπά­θη­σε  να  τους 
εμπο­δί­σει  εκτο­πί­στη­κε  την 
επό­με­νη. Ενδιά­με­σα,  περ­νώ­ντας 
από  το  άγαλ­μα 
του  Καπο­δί­στρια  του 
φόρε­σαν  μαύ­ρο  περι­βρα­χιό­νιο. Η 
δια­δή­λω­ση  τελεί­ω­σε  στην 
πλα­τεία  Ν. Πολί­τη  στη 
πόρ­τα  Ρεμού­ντα  με 
τον  Εθνι­κό  Ύμνο, εκεί 
έχει  αναρ­τη­θεί  και  η  πλά­κα 
που  μνη­μο­νεύ­ει  την 
αυθόρ­μη­τη  δια­δή­λω­ση  σαν 
τη  πρώ­τη  στην 
υπό­δου­λη  Ευρώ­πη. Ακο­λού­θη­σαν  άλλες 
12  συλ­λή­ψεις, ορι­σμέ­νοι  εντο­πί­στη­καν 
στους  Οθω­νούς  κι 
άλλοι  αφέ­θη­καν  ελεύ­θε­ροι.
Εδώ 
υπάρ­χει  μια  ανακρίβεια 
που  χρή­ζει  διόρ­θω­σης. Η 
δια­δή­λω­ση  δεν  ήταν 
η  πρώ­τη ούτε 
στην  Ελλά­δα ούτε 
στην  Ευρώ­πη. 
Τον 
Αύγου­στο  του  ίδιου 
χρό­νου  είχε  προη­γη­θεί 
η  εξέ­γερ­ση  και 
η  σφα­γή  5000 
ανθρώ­πων  από  τους 
γερ­μα­νούς  στη  Γιου­γκο­σλα­βι­κή  πόλη  Κρα­λί­ε­βο.
Στις 
28  Οκτώ­βρη στο 
Μετσό­βιο  Πολυ­τε­χνείο που 
είχε  ανοί­ξει από 
τον  Αύγου­στο, με 
αίτη­μα  το  συσσίτιο, 
διορ­γα­νώ­νε­ται  συνέ­λευ­ση  που  εξε­λίσ­σε­ται σε 
δια­δή­λω­ση  στα  Εξάρχεια 
και  την  Γ’ Σεπτεμβρίου 
η  δια­δή­λω­ση  ξεπερνάει 
το  συν­δι­κα­λι­στι­κό και 
παίρ­νει  πολι­τι­κό  χαρακτήρα 
για  την  επέτειο 
του  Πολέ­μου.
 Η 
δια­δή­λω­ση  και  οι 
ενέρ­γειες  έγι­ναν  από 
την ΟΚΝΕ Πολυ­τε­χνεί­ου από λαμπρούς αγω­νι­στές όπως οι Νεί­λος 
Μαστρα­ντώ­νης, Σταύ­ρος  Κασι­μά­της,
Νίκος Φιλί­νης, Σταύ­ρος
 
Καρ­ράς κ.α.
Την 
επό­με­νη  29  Σεπτέμβρη 
η  οργά­νω­ση  Δράμας 
του  ΚΚΕ  που 
είχε  αρχί­σει να 
εξο­πλί­ζει  Αντάρ­τι­κα  τμήματα 
από  τον  Ιού­νιο, εξα­πο­λύ­ει  επίθεση 
και  κατα­λαμ­βά­νει τα 
Δημό­σια  κτί­ρια στο 
Δοξά­το
  και  σε 
22  άλλα  χωριά. Εκτε­λέ­στη­καν 35 
Βούλ­γα­ροι  και  17 
συνερ­γά­τες. Η επί­θε­ση  ήταν  πρωτοβουλία 
της  τοπι­κής  ηγεσίας 
και  το  επίσημο 
ΚΚΕ  μέχρι  πρόσφατα (?) 
τη  χαρα­κτή­ρι­ζε ως 
προ­βο­κά­τσια. 
2140 
θύμα­τα  άφη­σε  πίσω 
της  η  πρώ­τη  σπί­θα  στο 
Δαξά­το  που  την 
απο­κή­ρυ­ξαν  εχθροί  και 
φίλοι. Ο  ατρό­μη­τος  και 
αδέ­κα­στος  γραμ­μα­τέ­ας  Παντε­λής 
Χαμα­λί­δης
  σφαγ­μέ­νος  από 
τους  Βούλ­γα­ρους  πήρε 
στον  τάφο  του 
και  τις  γνω­στές 
ρετσι­νιές.
Εδώ 
στο  τόπο  μας 
ονό­μα­τα  που  μπόρεσα 
να  μαζέ­ψω από 
διά­φο­ρα  σκόρ­πια  κείμενα 
και  αφη­γή­σεις που 
θυμά­μαι ήταν:
Από 
το  θηλέ­ων: η  Βασι­λι­κή 
Μονα­στη­ριώ­τη
, μετά  σύζυ­γος του 
για­τρού  Γιάν­νη  Μωρα­ΐ­τη 
γιου  του  Ερω­τό­κρι­του 
και  μητέ­ρα του 
γνω­στού πρώ­ην  αντι­δή­μαρ­χου  Σπύ­ρου.
Η 
Βασι­λι­κή  εντά­χθη­κε  στην 
ΕΠΟΝ, ήταν  θαρα­λέα  και 
δεν  λογά­ρια­ζε  κίν­δυ­νο, μόνη 
της  έβα­λε  τα 
στή­θια  της μπρο­στά  όταν 
οι  Ζερ­βι­κοί  απο­βι­βά­στη­καν 
στο  νησί  και 
τους  πλά­κω­σε  στα 
χαστού­κια  όταν  της 
έσκι­σαν  το  που­κά­μι­σο, αυτοί  πάνο­πλοι 
κι  εκεί­νη  με 
τα  χέρια  μόνη 
της.Επί­σης 
η  πανέ­μορ­φη  Επο­νί­τισ­σα 
Μαρία  Πέτρου  σύζυ­γος 
Η. Τσα­τσό­που­λου  αργό­τε­ρα.*
Επι­κε­φα­λής από 
τα  αγό­ρια του 
Πρα­χτι­κού  ο  Ροδό­στα­μος 
Κουρ­κου­μέ­λης
, ο  Σπύ­ρος Λάμπρου (Υπο­θυ­κο­φύ­λα­κας Κέρ­κυ­ρας), ο Γιάν­νης Παγκρά­της (Ταγ­μα­τάρ­χης  του  Υπουργείου 
Εσω­τε­ρι­κών) Ο  Νίκος  Τσα­γκα­ρά­κης (Υπο­στρά­τη­γος), ο  Θύμιος 
Καλα­τζής
(έμπο­ρος  στη  Ιτα­λία), ο 
Σπύ­ρος  Μπού­ρας (βιβλιο­πώ­λης) κ.α.
Η 
ελά­χι­στη  χρο­νι­κή δια­φο­ρά σε 
σχέ­ση  με  τα 
προη­γού­με­να  γεγο­νό­τα  καθόλου 
δε  μειώ­νει σε 
αξία  και  μέγεθος 
το  τόλ­μη­μα της 
Κερ­κυ­ραϊ­κής  νεολαίας.
Ένα 
από  τα  συμπεράσματα 
που  μπο­ρούν να εξα­χθούν ανε­πι­φύ­λα­κτα από 
το  δικό  μας 
Πρω­το­κύ­ρια­κο  είναι  το 
εξής:
ΕΟΝί­τες, που περι­στοι­χί­ζουν τον …πρω­θυ­πουρ­γό του ΟΧΙ με τον γνω­στό “αρχαιο­Ελ­λη­νι­κό χαι­ρε­τι­σμό των φίλων της πατρί­δος μας Ιτα­λών φασι­στών και μελα­νο­χι­τώ­νων, όπως και οι δικοί μας… Φωτο­γρα­φία διδα­κτι­κή, που μας θυμί­ζει άλλους σύγ­χρο­νους υπερ­πα­τριώ­τε­ες, που τιμούν τους φίλους του έθνους Μου­σο­λί­νι και Χίτλερ
Τα  παι­διά  εκείνης 
της  Αστι­κής Τάξης 
του  τόπου  είχαν  δημο­κρα­τι­κή αγωγή 
και  παι­δεία. 
Αυτό 
το  ζήσα­με  εμείς 
οι  νεώ­τε­ροι  και  πριν  και 
κατά  τη  διάρ­κεια 
της  Χού­ντας. Εκεί­νη 
η  τάξη  δεν 
ήταν  κομπρα­δό­ρι­κια,  δεν 
απο­τε­λού­νταν  από  απα­τε­ω­νί­σκους 
που  πλη­μύ­ρι­σαν  το 
νησί  μετά  το  ’80. Έδι­νε 
εφό­δια  στα  αγό­ρια 
και  τα  κορί­τσια 
της  με  βάση 
τη  δημο­κρα­τι­κή  παρά­δο­ση 
που  εξε­λί­χτη­κε  στα  Εφτά­νη­σα
 μετά 
την  Γαλ­λι­κή  επα­νά­στα­ση 
και  τις  κινή­σεις 
των  Ριζο­σπα­στών. Η 
τάξη  αυτή  που 
καμία  σχέ­ση  δεν 
είχε  με  την 
Φεου­δαρ­χι­κή  Αρι­στο­κρα­τία  και  τη  νοο­τρο­πία 
της  άρχι­σε  να  ξεφτί­ζει 
τις  τελευ­ταί­ες  δεκα­ε­τί­ες 
και  να  αντι­κα­θί­στα­ται  από 
νέα  τζά­κια αντι­δρα­στι­κής  παλαιάς 
κοπής.
*
Η  Βασι­λι­κή  σκοτώθηκε 
σε  αυτο­κι­νη­τι­κό  δυστύχημα 
το 1994.
   Η 
Μαρί  ζεί  ακόμα 
και  δεν  έχει 
χάσει  τη  παλιά 
της λάμψη.
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted

Το πρωτοκύριακό του 1941…

Την πρώ­τη Κυρια­κή του Νοέμ­βρη πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε η καθιε­ρω­μέ­νη Λιτα­νεία του Αγιου Σπυ­ρί­δω­να, εδώ στην Κέρ­κυ­ρα… Το πρωτο­κύ­ρια­κο, που λέμε… 

Το σημεί­ω­μα, που ακο­λου­θεί, γραμ­μέ­νο από τον Μάκη Μανέ­τα ανα­φέ­ρε­ται στο ιστο­ρι­κό πρω­το­κύ­ρια­κο του 1941….Τότε, που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε μία μαζι­κή αντι­φα­σι­στι­κή δια­δή­λω­ση ενα­ντί­ον των Ιτα­λών κατα­χτη­τών του νησιού από την μαθη­τι­κή νεο­λαία της Κέρ­κυ­ρας… Αξί­ζει να δια­βα­στεί και για την ιστο­ρι­κή σημα­σία των αναφορών…

ΤΟ  ΠΡΩΤΟΚΥΡΙΑΚΟ 
ΚΑΙ  ΜΙΑ  ΧΡΟΝΙΚΗ 
ΔΙΟΡΘΩΣΗ
          …Κι 
αδέρ­φια  έχεις  Κέρκυρα
          Δεν 
θα  καταδεχτούνε
          Την 
όμορ­φή  τους  αδερφή
          Οι 
Φρά­γκοι  να  χαρούνε
Με  το 
τρα­γού­δι  του  Δ. Στά­μπο­γλη 
στα  χεί­λη  ανηφόρισε 
η  μαθη­τι­κή  διαδήλωση 
την  Καπο­δι­στρί­ου μετά 
τη  Λιτα­νεία του 
πρω­το­κύ­ρια­κου  στις  3 
Νοέμ­βρη  1941.
 Είχε 
προη­γη­θεί  ο  θάνα­τος 
του  Γυμνα­σιάρ­χη  Φρει­δε­ρί­κου 
από  Ιτα­λι­κή  στρα­τιω­τι­κή  
μοτο­συ­κλέ­τα  στην  ανη­φό­ρα 
του  ΝΑΟΚ  τη 
προη­γού­με­νη. Και 
εκτός  των  Ιτα­λών 
διευ­θυ­ντών  επι­βλή­θη­κε  και 
ο  φασι­στι­κός  Ιτα­λι­κός 
χαι­ρε­τι­σμός  το  salutate  Romananente  ίδιος 
με  τον  ¨αρχαίο 
Ελλη­νι­κό¨  της  Χρυ­σής 
Αυγής. Ειδι­κά το 
πρώ­το  γεγο­νός  θεωρήθηκε 
δολο­φο­νία  και η 
οργή  έβρα­ζε.
 
Μπρο­στά  πήγαι­νε 
το  Θηλέ­ων  πίσω 
το  πραχτι­κό  του 
Δεύ­τε­ρου  κι  ακο­λου­θού­σαν 
οι  άλλοι. Δυό 
μαθη­τές  οι  Στέ­φα­νος 
Μον­τσε­νί­γος
  και  Σπύ­ρος 
Παν­δής
  σκαρ­φά­λω­σαν,
κατέ­βα­σαν
  κι  έσκι­σαν 
την  Ιτα­λι­κή  σημαία 
από  το  κτί­ριο 
της  Καρα­μπι­νε­ρί­ας, συνε­λή­φθη­σαν  αμέ­σως. Ο 
γυμνα­στής  Ν. Καστά­νιας,  που 
προ­σπά­θη­σε  να  τους 
εμπο­δί­σει  εκτο­πί­στη­κε  την 
επό­με­νη. Ενδιά­με­σα,  περ­νώ­ντας 
από  το  άγαλ­μα 
του  Καπο­δί­στρια  του 
φόρε­σαν  μαύ­ρο  περι­βρα­χιό­νιο. Η 
δια­δή­λω­ση  τελεί­ω­σε  στην 
πλα­τεία  Ν. Πολί­τη  στη 
πόρ­τα  Ρεμού­ντα  με 
τον  Εθνι­κό  Ύμνο, εκεί 
έχει  αναρ­τη­θεί  και  η  πλά­κα 
που  μνη­μο­νεύ­ει  την 
αυθόρ­μη­τη  δια­δή­λω­ση  σαν 
τη  πρώ­τη  στην 
υπό­δου­λη  Ευρώ­πη. Ακο­λού­θη­σαν  άλλες 
12  συλ­λή­ψεις, ορι­σμέ­νοι  εντο­πί­στη­καν 
στους  Οθω­νούς  κι 
άλλοι  αφέ­θη­καν  ελεύ­θε­ροι.
Εδώ 
υπάρ­χει  μια  ανακρίβεια 
που  χρή­ζει  διόρ­θω­σης. Η 
δια­δή­λω­ση  δεν  ήταν 
η  πρώ­τη ούτε 
στην  Ελλά­δα ούτε 
στην  Ευρώ­πη. 
Τον 
Αύγου­στο  του  ίδιου 
χρό­νου  είχε  προη­γη­θεί 
η  εξέ­γερ­ση  και 
η  σφα­γή  5000 
ανθρώ­πων  από  τους 
γερ­μα­νούς  στη  Γιου­γκο­σλα­βι­κή  πόλη  Κρα­λί­ε­βο.
Στις 
28  Οκτώ­βρη στο 
Μετσό­βιο  Πολυ­τε­χνείο που 
είχε  ανοί­ξει από 
τον  Αύγου­στο, με 
αίτη­μα  το  συσσίτιο, 
διορ­γα­νώ­νε­ται  συνέ­λευ­ση  που  εξε­λίσ­σε­ται σε 
δια­δή­λω­ση  στα  Εξάρχεια 
και  την  Γ’ Σεπτεμβρίου 
η  δια­δή­λω­ση  ξεπερνάει 
το  συν­δι­κα­λι­στι­κό και 
παίρ­νει  πολι­τι­κό  χαρακτήρα 
για  την  επέτειο 
του  Πολέ­μου.
 Η 
δια­δή­λω­ση  και  οι 
ενέρ­γειες  έγι­ναν  από 
την ΟΚΝΕ Πολυ­τε­χνεί­ου από λαμπρούς αγω­νι­στές όπως οι Νεί­λος 
Μαστρα­ντώ­νης, Σταύ­ρος  Κασι­μά­της,
Νίκος Φιλί­νης, Σταύ­ρος
 
Καρ­ράς κ.α.
Την 
επό­με­νη  29  Σεπτέμβρη 
η  οργά­νω­ση  Δράμας 
του  ΚΚΕ  που 
είχε  αρχί­σει να 
εξο­πλί­ζει  Αντάρ­τι­κα  τμήματα 
από  τον  Ιού­νιο, εξα­πο­λύ­ει  επίθεση 
και  κατα­λαμ­βά­νει τα 
Δημό­σια  κτί­ρια στο 
Δοξά­το
  και  σε 
22  άλλα  χωριά. Εκτε­λέ­στη­καν 35 
Βούλ­γα­ροι  και  17 
συνερ­γά­τες. Η επί­θε­ση  ήταν  πρωτοβουλία 
της  τοπι­κής  ηγεσίας 
και  το  επίσημο 
ΚΚΕ  μέχρι  πρόσφατα (?) 
τη  χαρα­κτή­ρι­ζε ως 
προ­βο­κά­τσια. 
2140 
θύμα­τα  άφη­σε  πίσω 
της  η  πρώ­τη  σπί­θα  στο 
Δαξά­το  που  την 
απο­κή­ρυ­ξαν  εχθροί  και 
φίλοι. Ο  ατρό­μη­τος  και 
αδέ­κα­στος  γραμ­μα­τέ­ας  Παντε­λής 
Χαμα­λί­δης
  σφαγ­μέ­νος  από 
τους  Βούλ­γα­ρους  πήρε 
στον  τάφο  του 
και  τις  γνω­στές 
ρετσι­νιές.
Εδώ 
στο  τόπο  μας 
ονό­μα­τα  που  μπόρεσα 
να  μαζέ­ψω από 
διά­φο­ρα  σκόρ­πια  κείμενα 
και  αφη­γή­σεις που 
θυμά­μαι ήταν:
Από 
το  θηλέ­ων: η  Βασι­λι­κή 
Μονα­στη­ριώ­τη
, μετά  σύζυ­γος του 
για­τρού  Γιάν­νη  Μωρα­ΐ­τη 
γιου  του  Ερω­τό­κρι­του 
και  μητέ­ρα του 
γνω­στού πρώ­ην  αντι­δή­μαρ­χου  Σπύ­ρου.
Η 
Βασι­λι­κή  εντά­χθη­κε  στην 
ΕΠΟΝ, ήταν  θαρα­λέα  και 
δεν  λογά­ρια­ζε  κίν­δυ­νο, μόνη 
της  έβα­λε  τα 
στή­θια  της μπρο­στά  όταν 
οι  Ζερ­βι­κοί  απο­βι­βά­στη­καν 
στο  νησί  και 
τους  πλά­κω­σε  στα 
χαστού­κια  όταν  της 
έσκι­σαν  το  που­κά­μι­σο, αυτοί  πάνο­πλοι 
κι  εκεί­νη  με 
τα  χέρια  μόνη 
της.Επί­σης 
η  πανέ­μορ­φη  Επο­νί­τισ­σα 
Μαρία  Πέτρου  σύζυ­γος 
Η. Τσα­τσό­που­λου  αργό­τε­ρα.*
Επι­κε­φα­λής από 
τα  αγό­ρια του 
Πρα­χτι­κού  ο  Ροδό­στα­μος 
Κουρ­κου­μέ­λης
, ο  Σπύ­ρος Λάμπρου (Υπο­θυ­κο­φύ­λα­κας Κέρ­κυ­ρας), ο Γιάν­νης Παγκρά­της (Ταγ­μα­τάρ­χης  του  Υπουργείου 
Εσω­τε­ρι­κών) Ο  Νίκος  Τσα­γκα­ρά­κης (Υπο­στρά­τη­γος), ο  Θύμιος 
Καλα­τζής
(έμπο­ρος  στη  Ιτα­λία), ο 
Σπύ­ρος  Μπού­ρας (βιβλιο­πώ­λης) κ.α.
Η 
ελά­χι­στη  χρο­νι­κή δια­φο­ρά σε 
σχέ­ση  με  τα 
προη­γού­με­να  γεγο­νό­τα  καθόλου 
δε  μειώ­νει σε 
αξία  και  μέγεθος 
το  τόλ­μη­μα της 
Κερ­κυ­ραϊ­κής  νεολαίας.
Ένα 
από  τα  συμπεράσματα 
που  μπο­ρούν να εξα­χθούν ανε­πι­φύ­λα­κτα από 
το  δικό  μας 
Πρω­το­κύ­ρια­κο  είναι  το 
εξής:
ΕΟΝί­τες, που περι­στοι­χί­ζουν τον …πρω­θυ­πουρ­γό του ΟΧΙ με τον γνω­στό “αρχαιο­Ελ­λη­νι­κό χαι­ρε­τι­σμό των φίλων της πατρί­δος μας Ιτα­λών φασι­στών και μελα­νο­χι­τώ­νων, όπως και οι δικοί μας… Φωτο­γρα­φία διδα­κτι­κή, που μας θυμί­ζει άλλους σύγ­χρο­νους υπερ­πα­τριώ­τε­ες, που τιμούν τους φίλους του έθνους Μου­σο­λί­νι και Χίτλερ
Τα  παι­διά  εκείνης 
της  Αστι­κής Τάξης 
του  τόπου  είχαν  δημο­κρα­τι­κή αγωγή 
και  παι­δεία. 
Αυτό 
το  ζήσα­με  εμείς 
οι  νεώ­τε­ροι  και  πριν  και 
κατά  τη  διάρ­κεια 
της  Χού­ντας. Εκεί­νη 
η  τάξη  δεν 
ήταν  κομπρα­δό­ρι­κια,  δεν 
απο­τε­λού­νταν  από  απα­τε­ω­νί­σκους 
που  πλη­μύ­ρι­σαν  το 
νησί  μετά  το  ’80. Έδι­νε 
εφό­δια  στα  αγό­ρια 
και  τα  κορί­τσια 
της  με  βάση 
τη  δημο­κρα­τι­κή  παρά­δο­ση 
που  εξε­λί­χτη­κε  στα  Εφτά­νη­σα
 μετά 
την  Γαλ­λι­κή  επα­νά­στα­ση 
και  τις  κινή­σεις 
των  Ριζο­σπα­στών. Η 
τάξη  αυτή  που 
καμία  σχέ­ση  δεν 
είχε  με  την 
Φεου­δαρ­χι­κή  Αρι­στο­κρα­τία  και  τη  νοο­τρο­πία 
της  άρχι­σε  να  ξεφτί­ζει 
τις  τελευ­ταί­ες  δεκα­ε­τί­ες 
και  να  αντι­κα­θί­στα­ται  από 
νέα  τζά­κια αντι­δρα­στι­κής  παλαιάς 
κοπής.
*
Η  Βασι­λι­κή  σκοτώθηκε 
σε  αυτο­κι­νη­τι­κό  δυστύχημα 
το 1994.
   Η 
Μαρί  ζεί  ακόμα 
και  δεν  έχει 
χάσει  τη  παλιά 
της λάμψη.
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted