Για μία Αφίσα - Φαιακία

Για μία Αφίσα

και την ιστο­ρία της μας μιλά­ει το σημεί­ω­μα της φίλ­τα­της Νέλυ Δεμέ­στι­χα, που σας παρουσιάζουμε:

ΙΣΤΟΡΙΑ  ΜΙΑΣ  ΑΦΙΣΑΣ
Η προ­πα­γαν­δι­στι­κή αφί­σα της Πρώ­της του
Μάη  του Γκράν­ζουάν  είναι πασίγνωστη.
 Χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­κε ακό­μη κι από την Αντί­δρα­ση. Το καθε­στώς του Βισύ  αφού εσβη­σε στο
αντί­γρα­φο της λιθο­γρα­φι­κής πλά­κας την ενο­χλη­τι­κή  δια­δή­λω­ση στο βάθος το
1943 κύρη­ξε τη Γιορ­τή της Εργ­σί­ας και της κοι­νω­νι­κής Όμό­νοιας. 
Η μου­σο­λι­νι­κή προ­πα­γάν­δα επί­σης την
αντέ­γρα­ψε  τοπο­θε­τώ­ντας πίσω μελα­νο­χί­τω­νες  σαν αρχαίους
παραιτωριανούς.
Το Συνέ­δριο της Γαλ­λι­κής Συνομοσπονδίας
Εργα­τών (CGT)  απο­φα­σί­ζει  στο Συνέ­δριο της Μπούρζ το 1904 να
δυνα­μώ­σει  την εκστρα­τεία  για το 8ωρο. 
Ο αναρ­χι­κός -τότε-  γρα­φί­στας και
ζωγρά­φος  Ζύλ  Γκράν­ζουάν στρα­τεύ­θη­κε  γι΄αυτό το σκο­πό και 
δημο­σιεύ­ει το εξώ­φυλ­λο  στην εβδο­μα­διαία σατυ­ρι­κή-ελευ­θε­ρια­κή Επιθεώρηση
” L’ assiette au  beurre” την Πρω­το­μα­γιά του επόμενου
χρόνου.
Τα τρία αλλη­γο­ρι­κά κυρίαρχα 
γυμνά  – Εργα­σία- Ψυχα­γω­γία- Ανά­παυ­ση-  είναι οι τρεις Χάρι­τες των
εργα­τι­κών  αγώνων.
Η κεντρι­κή μορ­φή είναι
και η βάση, τα μαλ­λιά της ξετυ­λί­γο­νται και μπλέ­κουν με τη δια­δή­λω­ση είναι ξένοια­στη, ξεκού­ρα­στη και είναι αυτή που κρα­τά­ει τα στεφάνια 
με τον χαρα­κτή­ρα των άλλων δύο.
Αυτή λοι­πόν η Ψυχα­γω­γία, η χαρού­με­νη “εκτρο­πή” της δια­σκέ­δα­σης, της μόρ­φω­σης είναι αυτή που
στη­ρί­ζει τις άλλες δύο κι οδη­γεί το πλήθος.
Αν προ­σέ­ξου­με τις
λεπτο­μέ­ρειες πίσω θα δού­με το πνεύ­μα των manif της επο­χής.
Η φλό­γα του πυρ­σού που κρατά
η γυναί­κα στο δεξί άκρο μετα­τρέ­πε­ται-όχι τυχαία- σε άνθη κερα­σιάς.
 Η κερα­σιά, η επο­χή των κερα­σιών με το
τρα­γού­δι του Ωγκύστ Πουα­τιέ “Les Temps de Cerises
”  είναι ταυ­τι­σμέ­νη με την εξέ­γερ­ση  της Κομ­μού­νας που
είχε  συντρι­βεί 28 χρό­νια πρίν  στο λόφο της Μον­μάρ­της και στο
Στρα­σμπούρ Σαίν Ντε­νί όπου και τα τελευ­ταία οδο­φράγ­μα­τα έπεσαν.
Κάτω και δεξιά από το
δέν­δρο παρα­τη­ρού­με τα κοντά­κια των ντου­φε­κιών και όχι τις κάνες. 
Μαρ­τυ­ρία για τον
ειρη­νι­κό χαρα­κτή­ρα της διαδήλωσης,αφού τα στό­μια βλέ­πουν έδα­φος.
Κάτι σαν κυνηγητικός
περί­πα­τος  αλλά με το όπλο παρά πόδα που θα έλε­γαν και οι
μιλι­τα­ρο­σπου­δαγ­μέ­νοι.
Το όπλο που
περι­φρου­ρεί όμως τη συγκέ­ντρω­ση και είναι έτοι­μο να την προστατεύσει.
Αυτά από το 1905, ένα αιώ­να και μία δεκα­ε­τία πίσω  τότε  που όλα 
έδει­χναν, ότι η ελπί­δα της ανθρω­πό­τη­τας ήταν ζωντανή ..

Ο Ζύλ ΓκρΑν­ζουάν πέθανε
το 1968 στα 93 του χρό­νια είχε περά­σει στις γραμ­μές του PCF από το
1925 ονει­ρευό­με­νος μία  φου­του­ρι­στι­κή σοβιε­τι­κή Γαλ­λία για την οποία
σχε­δί­α­σε και πέντε σει­ρές σπά­νιων γραμ­μα­το­σή­μων μετά την Απελευθέρωση.
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted