Μία θλιβερή υπόθεση…

Η επα­να­λει­τουρ­γία της Μονής της Χώρας ή Καρι­γιέ Τζα­μί στην Κωνσταντινούπολη,
ως τέμε­νος αντί Μου­σεί­ου -όπως λει­τούρ­γη­σε για τα τελευ­ταία 79 χρό­νια- μας έφε­ρε στον νου
τον θαυ­μά­σιο πλού­το ψηφι­δω­τών θρη­σκευ­τι­κών παρα­στά­σε­ων, που δια­θέ­τει το
καθο­λι­κό της μονής…

Είχα­με την ευκαι­ρία να την επι­σκε­φτού­με το 1990 και μας
εντυ­πω­σί­α­σε η τεχνο­τρο­πία της υστε­ρο­βυ­ζα­ντι­νής απει­κο­νι­στι­κής, που απο­τε­λεί σταθμό
στην εξέ­λι­ξη της βυζα­ντι­νής τέχνης και εμπε­ριέ­χει τα σπέρ­μα­τα της αναγεννησιακής
της εξέ­λι­ξης στην δύση αργότερα… 

Οι μορ­φές αρχί­ζουν να εκφεύ­γουν από την μεσοβυζαντινή
απο­στε­ω­μέ­νη λιτό­τη­τα και απο­κτούν μία πιο γήϊ­νη ταυτότητα. 

Η μονή της χώρας υπήρ­ξε -μέσα στο δύκο­λο και
κυμαι­νό­με­νο κλί­μα των Ελλη­νο­τουρ­κι­κών σχέ­σε­ων- δείγ­μα ενός σεβα­σμού στην
δια­χρο­νι­κό­τη­τα των πολι­τι­σμών, στην υπέρ­βα­ση του θρη­σκευ­τι­κού φανα­τι­σμού στην
ανε­κτι­κό­τη­τα απέ­να­ντι στο διαφορετικό… 

Όχι πια… Η Μονή της Χώρας, ύστε­ρα από …’ανε­πη­ρέ­α­στη΄ του
Τουρ­κι­κού Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας το 2019, μπο­ρεί να λει­τουρ­γεί μόνον σαν τζαμί…
Ακρι­βώς αυτή την ‘ανε­πη­ρέ­α­στη’ από­φα­ση έρχε­ται να υλο­ποι­ή­σει με τα εγκαί­νια της
23^ης Φεβρουα­ρί­ου ο Τούρ­κος Πρόεδρος. 

Η μετα­τρο­πή αυτή συνε­πά­γε­ται, όπως και η αντί­στοι­χη της
Αγί­ας Σοφί­ας την ριζι­κή αλλοί­ω­ση του εσω­τε­ρι­κού διά­κο­σμου, που στην καλύτερη
των περι­πτώ­σε­ων, θα καλυ­φθεί με ύφα­σμα ή άλλο υλικό… 

Η μετα­βο­λή αυτή είναι νομο­τε­λής προς τα Ισλα­μι­κά δογματικά
δεδο­μέ­να, που αρνού­νται την απει­κό­νι­ση του Θεί­ου. Απο­λύ­τως σεβα­στό από τον
γρά­φο­ντα… Μόνον, που ο σεβα­σμός είναι πράγ­μα­τι σεβα­σμός, όταν ισχύ­ει πανταχόθεν.

Γενι­κά, η μετα­τρο­πή του θρη­σκευ­τι­κού περιε­χο­μέ­νου λατρευτικών
χώρων δεν απο­τε­λεί δείγ­μα νηφά­λιας, ανθρω­πι­στι­κής, ανε­κτι­κής αντι­με­τώ­πι­σης του
διαφορετικού… 

Ατυ­χώς, η ιστο­ρία ή καλύ­τε­ρα η προϊ­στο­ρία της ανθρω­πό­τη­τας, που
εξα­κο­λου­θού­με να βιώ­νου­με, είναι γεμά­τη από ασέλ­γειες σε βάρος θρησκευτικών
μνη­μεί­ων ως πρά­ξη έσχα­του ευτε­λι­σμού του αντί­πα­λου, του εχθρού. Πρά­ξεις σαν τις
πρό­σφα­τες των Ισλα­μι­στών σε βάρος θρη­σκευ­τι­κών ή άλλων αρχαιο­λο­γι­κών χώρων είναι
κοι­νές σε πολ­λά θρη­σκευ­τι­κά δόγ­μα­τα και έχουν σημα­δέ­ψει την δια­δρο­μή του ανθρώπινου
πολι­τι­σμού ή καλύ­τε­ρα της ταξι­κής βαρ­βα­ρό­τη­τας. Τα Τζα­μιά π.χ. και οι
Χρι­στια­νι­κές Εκκλη­σί­ες είναι αγα­πη­μέ­νοι στό­χοι του Ισραη­λι­νού πυρο­βο­λι­κού και της
Αεροπορίας… 

Παλιό­τε­ρα, στα Οθω­μα­νι­κά χρό­νια δού­λευε πολύ ο
ασβέ­στης ως ‘υλι­κό κάλυ­ψης’, που φυσι­κά σήμαι­νε μόνι­μη αλλοί­ω­ση των επι­τοί­χιων απεικονίσεων.

Στην Αγία Σοφία στην Παρού­σα φάση χρησιμοποιήθηκε
υφα­σμά­τι­νη κάλυ­ψη… Φαντα­ζό­μα­στε, πως το ίδιο θα ισχύ­σει και για την Μονή της Χώρας…

Ετσι η ανθρω­πό­τη­τα θα στε­ρη­θεί την δυνα­τό­τη­τα της οπτικής
και νοη­τι­κής από­λαυ­σης των σπου­δαί­ων απει­κο­νί­σε­ων της Μονής της Χώρας… Ο
πρό­ε­δρος, όμως της Τουρ­κι­κής Δημο­κρα­τί­ας και οι συν αυτώ, μαζί με τα ΜΜΕ της χώρας
έχουν την ευκαι­ρία να δοξο­λο­γή­σουν τον Αλλάχ για την χρυ­σή ευκαι­ρία, που χάρισε
στους πιστούς του…

Είμα­στε, πολύ πίσω ακό­μη… Για να γυρί­σει ο ήλιος θέλει
δου­λειά πολύ…