O Μαϊκλ Μούρ ξαναχτυπά…

Το περι­μέ­νου­με με ενδια­φέ­ρον το τελευ­ταίο φιλμ του αναμ­φι­σβή­τη­τα ταλα­ντού­χου Αμε­ρι­κα­νού Μάικλ Μουρ “Καπι­τα­λι­σμός: Μία ιστο­ρία αγά­πης“. Φαί­νε­ται, πως αυτή την φορά ο Μάικλ ξεπερ­νά­ει την γενι­κή πολι­τι­κή καταγ­γε­λία και στρέ­φε­ται στα δομι­κά χαρα­κτη­ρι­στι­κά του ίδιου του καπι­τα­λι­σμού την επο­χή της παγκο­σμιο­ποί­η­σης… Η ιδέα φαί­νε­ται αρκού­ντως ενο­χλη­τι­κή στις ΗΠΑ, ακό­μη και σε πιο φιλε­λεύ­θε­ρους κύκλους του Χόλυ­γουντ, που έχουν σαφή τα … όρια της προ­ο­δευ­τι­κό­τη­τάς τους. Ετσ ο Μάικλ, που η μέχρι τώρα δου­λειά του τον κατα­τάσ­σει ως πολι­τι­κό ντο­κυ­μα­ντε­ρί­στα δεν περι­μέ­νει να δρέ­ψει δάφ­νες από το κινη­μα­το­γρα­φι­κό κατε­στη­μέ­νο της χώρας του, που τον χαρα­κτη­ρί­ζει σαν πιο επι­τυ­χη­μέ­νο δια­φη­μι­στή παρά σκη­νο­θέ­τη… Θα δού­με και θα κρί­νου­με… Ο κινη­μα­το­γρά­φος δεν είναι υπο­κα­τά­στα­το πολυ­σέ­λι­δης πολι­τι­κής ανα­κοί­νω­σης ούτε εικο­νο­ποι­η­μέ­νο φιλο­σο­φι­κό δοκί­μιο. Αυτό ας μην το ξεχνούν κρτι­κοί και κοι­νό… θα δού­με, λοι­πόν, αν ο καταγ­γελ­τι­κός και ίσως ανα­λυ­τι­κός λόγος του Μάϊκλ Μουρ μετου­σιώ­νε­ται σε καλ­λι­τε­χνι­κή δημιουργία…