Το ΘΕΛΩ, που αξίζει

Σε κλί­μα πηγαί­ας συναι­σθη­μα­τι­κής φόρ­τι­σης και ατμο­σφαι­ρι­κής λιτό­τη­τας παρου­σιά­σθη­κε την Μ. Δευ­τέ­ρα το βρά­δυ στην Ανα­γνω­στι­κή Εται­ρεία το λεύ­κω­μα της Μαρι­λέ­νας Κοσκι­νά και του Νίκου Κόκ­κα­λη: ΘΕΛΩ. Μία πρω­το­πο­ρια­κή δρά­ση-παρέμ­βα­ση των καλ­λι­τε­χνών, που πραγ­μα­τώ­θη­κε πριν από έναν περί­που χρό­νο στον χώρο του Ψυχια­τρεί­ου και κατέ­λη­ξε στην σημα­ντι­κή αυτή έκδο­ση.
Παρου­σια­στές, μαζί με τους καλ­λι­τέ­χνες ο διοι­κη­τής του Ψυχια­τρι­κού Νοσο­κο­μεί­ου Σωτή­ρης Κου­πί­δης και η ψυχί­α­τρος Διευ­θύ­ντρια ΕΣΥ του ιδρύ­μα­τος Εφη Μπού­κα. Νεα­νι­κή φυσιο­γνω­μία όψει και λόγω ο πρώ­τος, εντυ­πω­σί­α­σε με την απλό­τη­τα και την αντι­γρα­φειο­κρα­τι­κό­τη­τά του και ασφα­λώς –πολύ περισ­σό­τε­ρο- με την απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα του, απα­ραί­τη­τη για την στή­ρι­ξη και διε­ξα­γω­γή του εγχει­ρή­μα­τος. Η Εφη Μπού­κα – γνω­στή για το μακρό­χρο­νο έργο-αγώ­να, που διε­ξά­γει μαζί με άλλους άξιους συνα­δέλ­φους της και που έχει μετα­τρέ­ψει το φρι­χτό άσυ­λο του Ψυχια­τρεί­ου (δεν είναι εύκο­λο να σβή­σει από την παι­δι­κή μας μνή­μη η εικό­να των «κρε­μα­σμέ­νων» στα κάγκε­λα από­κο­σμων «τρελ­λών») σε ανοι­χτό ίδρυ­μα ψυχια­τρι­κής παρέμ­βα­σης και ψυχι­κο­κοι­νω­νι­κής στή­ρι­ξης. Ο δαι­μο­νι­κός αυτός χώρος έχει αλλά­ξει δια­με­τρι­κά με το γκρέ­μι­σμα των τει­χών, με την ανά­δει­ξη του αρχι­τε­κτο­νι­κού πλού­του των κτι­ρί­ων του, την φιλο­ξε­νία σχο­λών του Ιόνιου Πανε­πι­στή­μιου και πάνω από όλα με το άνοιγ­μα και άπλω­μα της δρα­στη­ριό­τη­τάς του στην κοι­νω­νία. Ετσι, το εγχεί­ρη­μα των δύο καλ­λι­τε­χνών όχι μόνον δεν παρε­μπο­δί­σθη­κε -όπως θα ήταν απο­λύ­τως φυσιο­λο­γι­κό για τα Ελλη­νι­κά πράγ­μα­τα- αλλά υπο­στη­ρί­χθη­κε και ανα­δεί­χθη­κε. Μία ολι­γό­λε­πτη βίντεο-ται­νία απο­τυ­πώ­νει επι­γραμ­μα­τι­κά τις κύριες ενό­τη­τες της δρά­σης του ΘΕΛΩ, όπου ο θεα­τής βιώ­νει τον αυθόρ­μη­το και φυσι­κό σεβα­σμό στη δια­φο­ρε­τι­κό­τη­τα, την συντρι­βή προ­κα­τα­λή­ψε­ων, την γέφυ­ρα και την ένω­ση του μέσα και του έξω με απο­λύ­τως δυσ­διά­κρι­τα όρια, την ανά­δει­ξη της ανε­κτι­κό­τη­τας. Η ται­νία γνώ­ρι­σε τιμές προ­βαλ­λό­με­νη σε biennale και άλλες εκδη­λώ­σεις σε Πάτρα, Θεσ­σα­λο­νί­κη και Τασκέν­δη. Η κρι­τι­κή μας σχέ­ση και διά­θε­ση με την πολι­τι­κή Υγεί­ας στην χώρα μας δεν μας εμπο­δί­ζει να χαρού­με για την συμ­βο­λή του Υπουρ­γεί­ου Υγεί­ας-Πρό­νοιας στην ευό­δω­ση της προ­σπά­θειας.
Το όλο εγχεί­ρη­μα – δρά­ση, Λεύ­κω­μα και βιντεο-ται­νία- σε γεμί­ζουν ελπί­δα και χαρά. Λίγο «τοπι­κι­στι­κή» μάλι­στα αφού σχε­διά­σθη­κε και υλο­ποι­ή­θη­κε εδώ από δικές μας δυνά­μεις, που εκτός των άλλων απο­τε­λούν και από τα ισχυ­ρό­τε­ρα επι­χει­ρή­μα­τα κατά του … «τίπο­τε δεν γίνε­ται εδώ». ΜΠΡΑΒΟ, λοι­πόν από την ψυχή μας.