Τα ΔΗΠΕΘΕ πρέπει να πεθάνουν !!!

H ιδέα του θεσμού των Δημο­τι­κών Περι­φε­ρεια­κών Θεά­τρων είναι αρχια­κά συγκλο­νι­στι­κά σπου­δαία, ιδιαί­τε­ρα για έναν τόπο σαν την Ελλά­δα, όπου ο υδρο­κε­φα­λι­σμός σε αίθου­σες και παρα­στά­σεις είναι απί­στευ­τος. Ενώ στην Αθή­να έχεις να δια­λέ­ξεις ανά­με­σα σε εκα­το­ντά­δες κυριο­λε­κτι­κά παρα­στά­σεις, από τις πιο φτα­σμέ­νες και κλασ­σι­κές μέχρι τις πιο πει­ρα­μα­τι­κές και πρω­το­πο­ρια­κές, όταν ξεφύ­γεις από το λεκα­νο­πέ­διο βυθί­ζε­σαι σε μαύ­ρο σκο­τά­δι. Η σιγή των θεα­τρι­κών δρώ­με­νων της περι­φέ­ρειας δια­κό­πτε­ται από φτη­νιά­ρι­κες παρα­στά­σεις της αρπα­χτής, που παρου­σιά­ζουν θία­σοι απο­τε­λού­με­νοι από αμφί­βο­λης ποιό­τη­τας αστε­ρί­σκους-πρω­τα­γω­νι­στές των αθλί­ας ποιό­τη­τας σήριαλς του τηλε­ο­πτι­κού παν­θέ­ου.
Σ’ αυτό το πλαί­σιο θεα­τρι­κής πενί­ας για το μισό Ελλη­νι­κό πλη­θυ­σμό, η δημιουρ­γία των ΔΗΠΕΘΕ σαν ζωντα­νών κυτ­τά­ρων Θεα­τρι­κής δρά­σης, εκπαί­δευ­σης και παι­δεί­ας ήταν …μάν­να εξ ουρα­νού. Δυστυ­χώς, όπως και πολ­λοί άλλοι σπου­δαί­οι θεσμοί για την περι­φε­ρεια­κή ανά­πτυ­ξη του τόπου (π.χ το ΕΣΥ) ναρ­κο­θε­τή­θη­καν από την θεμε­λί­ω­σή τους με όλα τα χαρα­κτη­ρι­στι­κά της μικρο­πο­λι­τι­κής πονη­ρί­ας, που απέ­βλε­πε σε δημα­γω­γι­κά οφέ­λη με μικρό αντί­τι­μο. Σήμε­ρα, δυό­μι­συ δεκα­ε­τί­ες μετά την ίδρυ­σή τους τα ΔΗΕΠΕ όλης της χώρας βρί­σκο­νται σε τέλ­μα αδρά­νειας και χρε­ω­κο­πί­ας. Δέσμια νομι­κών ασα­φειών από την δημιουρ­γία τους, θύμα­τα κομ­μα­τι­κών επι­λο­γών ασφυ­κτι­κού και όχι πάντα αξιο­κρα­τι­κού ελέγ­χου, υπεύ­θυ­να και τα ίδια για ατυ­χείς και σπά­τα­λες επι­λο­γές. Χωρίς σαφή και μακρο­πρό­θε­σμο προ­γραμ­μα­τι­σμό δρά­σης, με μικρή παρέμ­βα­ση στην θεα­τρι­κή αγω­γή των τόπων επιρ­ρο­ής τους. Κυρί­αρ­χο, όμως ζήτη­μα η στα­θε­ρή χρη­μα­το­δό­τη­σή τους… Tο Ελλη­νι­κό κρά­τος όλο περιό­ρι­ζε και περιο­ρί­ζει τους οικο­νο­μι­κούς πόρους των ΔΗΠΕΘΕ, καθι­στώ­ντας προ­βλη­μα­τι­κή την πιο στοι­χειώ­δη λει­τουρ­γία τους. Χρη­σι­μο­ποιώ­ντας ως άλλο­θι κάποιες αφε­λείς, σπά­τα­λες ή και αμφι­βο­λης δια­χει­ρι­στι­κής καθα­ρό­τη­τας δρά­σεις και επι­λο­γές, η Πολι­τεία εφαρ­μό­ζει την λογι­κή … πονά­ει κεφά­λι-κόβει κεφά­λι…
Φυσι­κά, τα σχε­τι­κά επι­χει­ρή­μα­τα των εκά­στο­τε υπουρ­γών πολι­τι­σμού είναι το φύλο συκής για μία πολι­τι­κή, που ανα­θέ­τει την πολι­τι­στι­κή και την γενι­κό­τε­ρη απο­βλά­κω­ση των μαζών στα εκθε­τι­κά αυξα­νό­με­να πρω­ϊ­νά­δι­κα, μεση­με­ρια­νά­δι­κα, βρα­δυ­νά­δι­κα και πάει λέγο­ντας… Σε ένα κλί­μα μαζι­κής βαρ­βα­ρο­ποί­η­σης με στό­χο την χει­ρα­γώ­γη­ση… τα ΔΗΠΕΘΕ πρέ­πει να πεθάνουν…