Εφυγε ο Γιάννης Ιωαννίδης - Φαιακία

Εφυγε ο Γιάννης Ιωαννίδης

Εχου­με γεμά­τη τη
μνή­μη μας από την παρου­σία του ξανθού… 

Τον γνω­ρί­σα­με σαν παί­χτη του Αρη
Θεσ­σα­λο­νί­κης.
Play maker μιας πολύ δυνα­τής ομά­δας με συμπαί­κτες τον
Μπου­σβά­ρο, τον Κατριό, τον Παρί­ση και τον Καλού­δη (αυτούς θυμό­μα­στε)… Και ο
Γιάν­νης ο μαέ­στρος της… Τότε, βέβαια, μεσου­ρα­νού­σαν η ΑΕΚ και ο Παναθηναϊκός
στο Ελλη­νι­κό μπά­σκετ… Η ΑΕΚ με τον θρί­αμ­βο του Πανευ­ρω­παϊ­κού κυπέλ­λου, μέσα στο
Πανα­θη­ναϊ­κό στά­διο, ‘γνώ­ρι­σε’ στους Ελλη­νες το μπάσκετ. 

Ο Γιάν­νης συνεχίζει
την μπα­σκε­τι­κή του πορεία σαν προ­πο­νη­τής στον μεγά­λο Αρη του Γκά­λη και του Γιαν­νά­κη με πολ­λούς άξιους
συμπαί­χτες, που κατα­ξιώ­νε­ται στον Ευρω­παϊ­κό χώρο.

Και ύστε­ρα έρχε­ται στον
Ολυ­μπια­κό, όπου γνώ­ρι­σε τις μεγα­λύ­τε­ρες απο­θε­ώ­σεις τις προ­πο­νη­τι­κής του καριέρας
του.

Μας έβγα­λε από την
αφά­νεια και με την υπο­στή­ρι­ξη του Σωκρά­τη Κόκ­κα­λη ο ξαν­θός έστη­σε μία ομά­δα με
αρχι­κό πυρή­να τον Ζάρ­κο Πάσπα­λιε, που μεγα­λού­ρη­σε στα Ελλη­νι­κά μπασκετικά
δρώμενα… 

Σκαν­δα­λώ­δης ατυχία
του στέ­ρη­σε το πρώ­το πανευ­ρω­παϊ­κό στο Ισρα­ήλ το 1995.

Μονα­δι­κός ο τρόπος
των αντι­δρά­σε­ών του… Τα νεύ­ρα του στην τσί­τα από το πρώ­το μέχρι το τελευταίο
δευ­τε­ρό­λε­πτο… Αλλα­γές επί αλλα­γών αν τα πράγ­μα­τα δεν πήγαι­ναν καλά… Οι παίχτες
άκου­γαν τα …γαλ­λι­κά τους αλλά ήξε­ραν, πως η αγά­πη του και η στή­ρι­ξή του ήταν
από­λυ­τη και μοναδική. 

Κλασ­σι­κός προληπτικός
μπο­ρού­σε να του αλλά­ξει ολό­κλη­ρο το πρό­γραμ­μα της δρά­σης του το πέρα­σμα μίας μαύρης
γάτας! Καθιε­ρω­μέ­νη η δια­δι­κα­σία εισό­δου του μέχρι την άκρη του μπά­γκου: έπρεπε
να κάνει το γύρω του τερ­ραίν μέχρι να καθήσει…

Στα χέρια του
ανα­δεί­χτη­καν παί­χτες, δέθη­κε και ανέ­βα­σε την ποιό­τη­τά του μπά­σκετ του
Ολυ­μπια­κού… Πέρα­σε και από την ΑΕΚ σαν προ­πο­νη­τής. Δεν είναι συλλογικός
φανα­τι­σμός πώς τα καλύ­τε­ρά του χρό­νια τα πέρα­σε στον Ολυ­μπια­κό… Το είχε παραδεχτεί
με κίν­δυ­νο να παρεξηγηθεί.

Η πολι­τι­κή του
ανά­μι­ξη δεν μας ενθου­σί­α­σε, βέβαια… Ισως ούτε και αυτόν…

Μία παρέα φίλων
εξα­κο­λου­θού­σα­με να τον θυμό­μα­στε στις 26 του Φλε­βά­ρη, που ήταν τα γενέ­θλιά του.

Τώρα τον αποχαιρετάμε
και τον κρα­τά­με στην μνή­μη μας με σεβα­σμό και εκτίμηση.

Χαί­ρε Γιάννη

  

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
1 Comment
Oldest
Newest Most Voted
Roussis

Τα καλύ­τε­ρα μας χρόνια