28.2.2024. Δύσκολα θα ξεχαστεί ο Ηλίας Λογοθέτης…

Ετσι, όπως κάνα­με το flash back στην νμή­μη μας, το θυμη­θή­κα­με έξω από την Νομι­κή σχο­λή την βρα­διά των γεγο­νό­των το 1973.

Κρα­τού­σε και αυτός ένα αναμ­μέ­νο κερί, όπως αρκε­τός κόσμος, που είχε μαζευ­τεί στις στά­σεις των Λεω­φο­ρεί­ων στην οδό ακα­δη­μί­ας και εξέ­φρα­ζε με αυτό τον τρό­πο την συμπα­ρά­στα­σή του στους αγω­νι­ζό­με­νους φοι­τη­τές. Τις κοι­νω­νι­κο-πολι­τι­κές του ευαι­σθη­σί­ες της κρά­τη­σε διαχρονικά.

Ερα­στής της όπε­ρας προ­ό­ρι­ζε τον εαυ­τό του για καλ­λι­τέ­χνη του λυρι­κού τρα­γου­διού αλλά η επα­φή του με το θέα­τρο τον κέρδισε.

Χαρα­κτη­ρι­στι­κή η φυσιο­γνω­μία του, η προ­φο­ρά και η χροιά του λόγου… ‘Περ­σό­να’ από τις λίγες στον χώρο της υπο­κρι­τι­κής. Σε προ­διά­θε­τε στο γέλιο αλλά καθό­λου δεν υστε­ρού­σε σε δρα­μα­τι­κές αποδόσεις.

‘Ο Πρί­γκη­πας’, ‘ο Θησαυ­ρός της Αγγε­λί­νας’,  ‘Το μινό­ρε της Αυγής’, ‘Χαί­ρε Τάσο Καρα­τά­σο’, ‘Ο Κίτρι­νος Φάκε­λος’, ‘ο ιός του πατέ­ρα’ είναι μερι­κές από τις σει­ρές, που σφρα­γί­στη­καν και σημα­δεύ­τη­καν ποιο­τι­κά από την παρου­σία του.

Βρα­βεύ­τη­κε στο φεστι­βάλ Θεσ­σα­λο­νί­κης για τις ται­νί­ες: Βαβυ­λω­νία (1970) και τα Παι­διά της Χελι­δό­νας (1988).

Τελευ­ταία του συμ­με­το­χή στην παρα­γω­γή: Έτε­ρος Εγώ: Νέμεσις

Τον απο­χαι­ρε­τά­με με συγκί­νη­ση. Καλοτάξιδος.