Υπερβάλλουσα θνησιμότητα και COVID

Άλλη μία επι­τυ­χία της ΦΑΙΑΚΙΑΣ!
Εξα­σφα­λί­σα­με την σχε­δόν κατ’ απο­κλει­στι­κό­τη­τα δημο­σιο­ποί­η­ση ενός εξαιρετικά
ενδια­φέ­ρο­ντος κει­μέ­νου του πρά­κτο­ρα ΘΠ.
Ανα­φέ­ρε­ται στην υπερ­βάλ­λου­σα θνη­σι­μό­τη­τα λόγω COVID και την …δια­χεί­ρι­σή της… Αφο­ρά όλους και
ιδιαί­τε­ρα του σχε­τι­κά ή πολύ “ευχα­ρι­στη­μέ­νους”. Τους σίγου­ρους, τους βέβαιους, τους
από­λυ­τους. Απευ­θύ­νε­ται επί­σης σε αυτούς, που όταν τους χτυ­πούν την πόρ­τα δεν
ανοί­γουν για­τί …λεί­πει η θεία τους…

Υπερ­βάλ­λου­σα
θνη­σι­μό­τη­τα και COVID

Ακο­λου­θούν δύο
δια­γράμ­μα­τα που αφο­ρούν την υπερ­βάλ­λου­σα θνη­σι­μό­τη­τα (δηλα­δή τον αριθ­μό των επι­πλέ­ον θανά­των στη διάρ­κεια της
παν­δη­μί­ας σε σχέ­ση με το μέσο όρο των τελευ­ταί­ων πέντε ετών) από το site του Economist. https://www.economist.com/graphic-detail/coronavirus-excess-deaths-tracker.

Φυσι­κά δεν περιμένει
κανείς μόνο από αυτά τα δυο δια­γράμ­μα­τα να αντι­λη­φθεί ότι κάτι τρέ­χει με το
ζήτη­μα αυτό.

Θα υπεν­θυ­μί­σω ότι το
2020 επί μήνες, σύμ­φω­να με την επί­ση­μη ενη­μέ­ρω­ση, στη χώρα (υπο­τί­θε­ται ότι) δεν
είχε παρα­τη­ρη­θεί υπερ­βάλ­λου­σα θνη­σι­μό­τη­τα κι αυτό είχε απο­δο­θεί στην
«απο­τε­λε­σμα­τι­κή» διαχείριση.

Μάλι­στα, προς επίρρωση
του ισχυ­ρι­σμού αυτού, έγι­νε για πρώ­τη φορά λόγος περί του Euromomo, (το ευρω­παϊ­κό σύστη­μα κατα­γρα­φής της θνη­σι­μό­τη­τας), την
ύπαρ­ξη του οποί­ου, οι περισ­σό­τε­ροι αγνο­ού­σαν προ­φα­νώς μέχρι τότε.

Έπρε­πε να έρθει το
πλή­ρω­μα του χρό­νου, για να πλη­ρο­φο­ρη­θεί η ελλη­νι­κή κοι­νή γνώ­μη και μάλι­στα με
καθυ­στέ­ρη­ση, (τον Ιανουά­ριο στην επι­τρο­πή δια­φά­νειας στη Βου­λή) δια στόματος
Τσιό­δρα ότι όντως υπήρ­ξε υπερ­βάλ­λου­σα θνη­σι­μό­τη­τα, στη διάρ­κεια του 2020.

Αυτό έγι­νε διό­τι η
κατά­θε­ση των στα­τι­στι­κών στοι­χεί­ων δεν μπο­ρού­σε να καθυ­στε­ρή­σει περισ­σό­τε­ρο από
το τέλος του έτους. Επι­πλέ­ον απο­δό­θη­κε αυστη­ρά στους αυξη­μέ­νους θανά­τους από την
COVID – 19, που είχαν επι­συμ­βεί κυρί­ως το μήνα Νοέμβριο.

Ωστό­σο μέχρι τότε η
διά­χυ­τη αντί­λη­ψη ήταν ότι ακό­μη κι αυτοί οι θάνα­τοι δεν επη­ρέ­α­σαν τη γενική –
συνο­λι­κή θνησιμότητα.

Την ίδια περίοδο
δημο­σιεύ­θη­καν και τα στοι­χεία της ΕΛΣΤΑΤ, τα οποία όμως έδει­χναν ότι η αποδεδειγμένη
και με καθυ­στέ­ρη­ση καθο­μο­λο­γού­με­νη πλέ­ον υπερ­βάλ­λου­σα θνη­σι­μό­τη­τα, δεν
οφεί­λο­νταν απο­κλει­στι­κά και μόνον στη αύξη­ση της θνη­τό­τη­τας από μία και μόνο
νόσο, ακό­μη και σε από­λυ­τους αριθμούς. 

Όσοι ασχο­λού­μα­στε με
τα ζητή­μα­τα αυτά αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε ότι δεν πρό­κει­ται απλώς για τυπικές
καθυ­στε­ρή­σεις που οφεί­λο­νται σε γρα­φειο­κρα­τι­κές δια­δι­κα­σί­ες ή σε ατέ­λειες των
μηχα­νι­σμών κατα­γρα­φής των δημο­γρα­φι­κών στοι­χεί­ων, από τα ληξιαρ­χεία μέχρι την
ΕΛΣΤΑΤ και τους διε­θνείς οργα­νι­σμούς στη συνέχεια.

Είναι κάτι πέρα από
αυτό, που έτσι κι αλλιώς συμ­βαί­νει και σε πολ­λές άλλες προηγ­μέ­νες χώρες, πχ στη
Μ. Βρε­τα­νία και πολύ περισ­σό­τε­ρο σε λιγό­τε­ρο προηγ­μέ­νες με χαρακτηριστικό
παρά­δειγ­μα το Περού.

Πρό­κει­ται για ένα
μαγεί­ρε­μα, με στό­χο την βελ­τί­ω­ση της γενι­κό­τε­ρης εικό­νας που στήνεται
επι­κοι­νω­νια­κά, αλλά που στη προ­κει­μέ­νη περί­πτω­ση απο­κτά ιδιαί­τε­ρη σημα­σία και
σκο­πι­μό­τη­τα, δεδο­μέ­νου ότι αφο­ρά αφε­νός μεν υπερ­βο­λι­κά αυξη­μέ­νους θανά­τους από
την παν­δη­μία και αφε­τέ­ρου συνο­λι­κά θανά­τους, όταν αυτοί τελευ­ταί­οι καθιστούν
τους προη­γού­με­νους πολύ πιο δυσβάστακτους.

Στα δια­γράμ­μα­τα λοιπόν
εμφα­νί­ζε­ται το μονα­δι­κό φαι­νό­με­νο για μια χώρα, όπου παρά το γεγο­νός ότι τα
νοσο­κο­μεία έχουν φτά­σει πλέ­ον στο ορια­κό σημείο να αντι­με­τω­πί­ζουν μια και μόνο
νόσο, δεν κατα­γρά­φο­νται – περιέρ­γως πως – άλλοι θάνα­τοι, που έτσι κι αλλιώς θα
ήταν φυσι­κό να συμ­βαί­νουν, παρά την παν­δη­μία, σε οποιο­δή­πο­τε μέρος του κόσμου.

Αφή­νω φυσικά
ασχο­λί­α­στο το γεγο­νός ότι είναι πλέ­ον παν­κοί­νως γνω­στό, ότι είναι λογι­κό να
υπάρ­χει υπερ­βάλ­λου­σα θνη­σι­μό­τη­τα, όταν υπάρ­χει συν­δυα­σμός πίε­σης των συστημάτων
υγεί­ας, αδυ­να­μία ή απο­φυ­γή της πρό­σβα­σης άλλων πασχό­ντων στα νοσο­κο­μεία και
γενι­κό­τε­ρα στο σύνο­λο των δομών και των υπη­ρε­σιών υγείας.

Κατό­πιν όλων αυτών
φαντά­ζο­μαι ότι δεν μπο­ρεί κανείς να εξη­γή­σει – ΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΤΡOΠΟ – τους
επί δίμη­νο προ­κλη­τι­κά αρνη­τι­κούς δεί­κτες, από τις αρχές Ιανουα­ρί­ου  έως τα τέλη Φεβρουα­ρί­ου του 2021. Δεν
μερί­μνη­σαν ούτε καν να παρου­σιά­σουν την γενι­κή θνη­σι­μό­τη­τα, έστω στα όρια
εκεί­νης από την COVID – 19, αλλά όπως φαί­νε­ται, στην υπερβολή
δεν υπάρ­χουν όρια Βέβαια στο μετέ­πει­τα διά­στη­μα ο αυξη­μέ­νος αριθ­μός των
ημε­ρή­σιων θανά­των, δεν επέ­τρε­ψε τη συνέ­χι­ση της 
ίδιας τακτι­κής.

Ωστό­σο εξήγηση
υπάρ­χει, φτά­νει να θέλει κανείς να συζη­τή­σου­με το πρόβλημα.