Περάσανε κάπου 40 χρόνια από τότε, που ο Θανάσης Παπαγεωργίου και ο Θίασος του στην ΣΤΟΑ, μετά από την παράσταση του έργου του Πέτερ Βάϊς: “Ασμα για το σκιάχτρο της Λουζιτανίας” και μετά από έντονη καλλιτεχνικοπολιτική συζήτηση, μας υποδείκνηυε ένα άλλον τρόπο να βγούμε από το θέατρο, γιατί στην κανονική έξοδο μας περίμεναν οι ασφαλίτες… Σαράντα χρόνια λοιπόν αργότερα, που ο Θανάσης Παπαγεωργίου έχει κάνει την σεμνή και αξιολογότατη καλλιτεχνική διαδρομή του τον συναντάμε ηλκετρονικά σ’ αυτό το σημείωμα, που είχε την καλοσύνη ο φίλτατος Στέφανος Πάντος να μας στείλει. Δημοσιευμένο την Κυριακή 3/6/2012, αντανακλά το ήθος, που πιστεύαμε, ότι διαθέτει. Δεν τον γνωρίζουμε καθόλου προσωπικά και κατά συνέπεια η άποψή μας στηρίζεται στην έξωθεν καλή μαρτυρία, του λόγου του και του έργου του… Κοίτα να δείς, που όλο και περισσότεροι ξανανταμώνουμε…
Διαβάστε τον Θανάση Παγεωργίου
Εν τέλει: Μπάου, βρε, μπάου!
Δεν εντυπωσιάζει αυτή η λυσσαλέα επίθεση, από τις πιο χυδαίες που έχουμε συναντήσει ποτέ.
Δεν είναι που καθημερινά αηδιάζεις με τα τρομολαγνικά επιχειρήματα και τις τοποθετήσεις. Ούτε αναρωτιέσαι για το γιατί. Ξέρεις. Έχεις αποκτήσει λίγο μυαλό και καταλαβαίνεις το φόβο που κρύβεται πίσω από την επίθεση όπως και τα μέσα που χρησιμοποιούνται. Τα ψέματα, οι ειρωνείες, οι εμπάθειες, οι προβοκάτσιες, τα αίσχη, ο εξευτελισμός, οι γελοιότητες, οι αθλιότητες, τα χτυπήματα κάτω από τη μέση, είναι τα όπλα των αθλίων. Μεγαλωμένος μέσα στην εποχή του Ψυχρού Πολέμου έχεις ακούσει κι έχεις ακούσει προπαγάνδες. Δεν σε εντυπωσιάζει ούτε το μένος. Άλλο σε τρελαίνει. Είναι το από πού. Ακόμα κι αν παραμερίσεις, που δεν παραμερίζεται με τίποτα, το γεγονός ότι υπερασπίζονται τους προδότες της πατρίδας, ακόμα κι αν δεχτείς ότι τους παρασέρνει ο επιθανάτιος ρόγχος, δεν μπορείς να μην ασχοληθείς με το από πού.
Ανοίξτε λογαριασμό και καταγράψτε ονόματα, blogs και sites. Θυμηθείτε τίτλους, επαγγέλματα και παρελθόν. Και μην τα ξεχάσετε όπως κι αν έρθουν τα πράγματα. Θα τα συναντήσετε πολύ σύντομα μπροστά σας σε λίγο καιρό. Όλα προέρχονται από τα κλασικά εκείνα πρόσωπα παντός καιρού, που αύριο, αν το καθαρό μυαλό βοηθήσει και πάρουμε μια ανάσα, θα τρέξουν να προσκυνήσουν με περισσή ευκαμψία προσφέροντας υπηρεσίες και υπακοή, αναζητώντας ένα καινούργιο απάγκιο για να στεγάσουν τη βρομιά και τη λίγδα τους. Συγκρατήστε ονόματα. Επικίνδυνα, μέσα στην κακομοιριά τους, πλάσματα χωρίς ήθος, χωρίς ηθική και δίχως αιδώ θα συνωθούνται και θα σπρώχνονται σε λίγο καιρό για ένα ξεροκόμματο εύνοιας που θα τους βοηθήσει να συνεχίσουν την περιφορά του άχρηστου σαρκίου τους. Δημοσιογραφούντες παντός επαγγέλματος, ηλικίας και φύλου, επιστήμονες της διαφθοράς και της απάτης, εργολάβοι της κολακείας και του λιβανίσματος, νιώθοντας τον αέρα να φυσάει ανάποδα, εξακοντίζουν την πνευματική τους λέρα σε μια απέλπιδα προσπάθεια να διατηρήσουν ό,τι κατακτήσανε τόσα χρόνια με την ευλυγισία της σακατεμένης μέσης τους.
Γίνετε παρατηρητικοί και συγκρατήστε ονόματα. Θα εκπλαγεί ο νους από τη μεταστροφή. Θα συναντήσετε τους ίδιους που σήμερα υπερασπίζονται εκείνους που υπέγραψαν το ξεπούλημα και την υποδούλωσή μας, να «αναφέρουν ευπειθώς ότι αποκηρύσσουν μετά βδελυγμίας». Διαβάζω και αγανακτώ. Ανάμεσά τους και διάφοροι «συνάδελφοί» μου, αιφνιδίως ευαισθητοποιημένοι για τα κοινά, αισθάνθηκαν την ανάγκη να τοποθετηθούν πολιτικά. Αφού σακάτεψαν την αισθητική του κόσμου με τις κατά ριπάς θεατρικές και τηλεοπτικές αηδίες τους, με τις ανόητες και επηρμένες συνεντεύξεις τους, με τα κατασκευασμένα σκανδαλάκια και τα αποκαλυπτικά εξώφυλλα που τους απέφεραν αναγνωρισιμότητα και πλούτη, αφού ξεπέρασαν κάθε όριο αλαζονείας, ένιωσαν ξαφνικά πόνο για τον «τόπο» και το «συνάνθρωπο», για τον εργαζόμενο και τον συνταξιούχο, για το αύριο των παιδιών μας, για το μέλλον της πατρίδας. Αυτό το αύριο που δεν τους απασχόλησε όταν έπρεπε, όταν με την επιστήμη και την τέχνη του χαβαλέ αποκοιμίζανε τις μάζες. Αυτοί, ξαφνικά τώρα, αισθάνθηκαν ντροπή που προσεβλήθη ο ηγεμών των Φράγκων μέσα στο ίδιο του το σπίτι, απαράδεκτη συμπεριφορά, έλλειψη savoir vivre! Ευθυγραμμίστηκαν ακαριαίως με τους φαύλους της πολιτικής του εξευτελισμού – θα μου μείνει αξέχαστο το ύφος του Σαμαρά, αυτού του καλού και ευγενικού παιδιού, όταν το σχολίαζε, που μιλούσε και λίγο χαμηλόφωνα μη μας ακούσουν οι Γάλλοι και τι θα πουν, ίδια η θεία μου που θα απορούσε «πώς μπόρεσες Θανασάκη και έκανες τέτοιο πράγμα»! Τους θίχτηκε το φιλότιμο για το αν μιλάει ή δεν μιλάει σωστά τα αγγλικά και μας έκανε διεθνώς ρεζίλι, τώρα που είδαμε και πάθαμε να μάθουμε το concept και το deal. Ειρωνεύονται για το αν υπάρχει ή δεν υπάρχει plan A και plan B και άλλα εμετικά.
Δεν έχω τίποτα με κάποιον που διαφωνεί. Δεν είναι εκεί το θέμα. Αλλά τόση κατάντια; Ούτε καν λίγη αυτοσυγκράτηση μη και φανεί η ημιμάθεια και η βλακεία; Μπάου βρε, μπάου, που λένε και στην Ήπειρο!