Αιολική ενέργεια από… χαρταετούς…

Η ιδέα ωρι­μά­ζει σε διά­φο­ρα μέρη του κόσμου θεω­ρη­τι­κά και πρα­κτι­κά. Πρω­το­πό­ρος ο Νεο­ζη­λαν­δός Peter Lynn, το 2003. Τα πρώ­τα πρω­τό­τυ­πα έχουν ήδη δοκι­μα­σθεί στην Ιτα­λία και Ολλαν­δία. Βασι­κή αρχή: στα 80 μέτρα μέσου ύψους από το έδα­φος, που λει­τουρ­γούν οι συνή­θεις «ανε­μό­μυ­λοι» των αιο­λι­κών πάρ­κων, η ταχύ­τη­τα του ανέ­μου φτά­νει περί­που 4.6 μέτρα/ δευ­τε­ρό­λε­πτο. Στα 800 μέτρα ύψους από το έδα­φος η ταχύ­τη­τα αυτή φτά­νει στα 7.2 μέτρα/δευτερόλεπτο. Επει­δή η ενέρ­γεια, που απο­δί­δε­ται με αυτό τον τρό­πο εξαρ­τιέ­ται από την τρί­τη δύνα­μη της ταχύ­τη­τας του αέρα, η από­δο­ση ενέρ­γειας με ανε­μο­γεν­νή­τριες μεγά­λου ύψους θα τετρα­πλα­σί­α­ζε την προ­σπο­ρι­ζό­με­νη ενέρ­γεια. Κι’ αν φτά­σου­με στο ύψος των 1000 μέτρων, η ενερ­γεια­κή από­δο­ση θα οκτα­πλα­σια­ζό­νταν. Αρκεί λοι­πόν ένας χαρ­τα­ε­τός με ένα πολύ μακρύ νήμα. Μία πρώ­τη επί­δει­ξη στην Ολλαν­δία το 2007 με έναν χαρ­τα­ε­τό 10 τ.μ. απέ­δω­σε ενέρ­γεια 3kW. Τηλε­χει­ρι­στή­ριο, λογι­σμι­κό και ένας επί­γειος ηλε­κτρο­νι­κός σταθ­μός πλο­ή­γη­σης του αετού ήταν τα υλι­κά μέρη του πρω­το­τύ­που. Παρα­πλή­σια απο­τε­λέ­σμα­τα έδω­σαν οι έρευ­νες του Πολυ­τε­χνεί­ου του Τορί­νο. Πιστεύ­ου­με, ότι οι βασι­κές τεχνι­κές αρχές έδω­σαν θετι­κές απο­δεί­ξεις και το μόνο, που χρειά­ζε­ται είναι η χρη­μα­το­δό­τη­ση, ώστε τα βιο­μη­χα­νι­κά πρω­τό­τυ­πα να παρα­χθούν σε 2-3 έτη, δηλώ­νει ο Μάριο Μιλα­νέ­ζε, του Πολυ­τε­χνεί­ου του Τορί­νο. Ηδη η Google χρη­μα­το­δο­τεί σχε­τι­κό πρό­γραμ­μα στις ΗΠΑ με 10 εκα­τομ­μύ­ρια δολά­ρια.
Πρα­κτι­κά, το νήμα του χαρ­τα­ε­τού, ξετυ­λί­γε­ται και προ­κα­λεί την λει­τουρ­γία των γεν­νη­τριών. Με κατάλ­λη­λους χει­ρι­σμούς από την ηλε­κτρο­νι­κή μονά­δα του εδά­φους προ­κα­λού­νται οι συνε­χείς μετα­κι­νή­σεις του αετού, που συνε­πά­γο­νται τρο­φο­δο­σία των γεν­νη­τριών ενώ το ενερ­γεια­κό κόστος αυτών των μετα­το­πί­σε­ων αντι­στοι­χεί στο 12% της παρα­γό­με­νης ενέρ­γειας.
Παρα­κάμ­πτου­με για προ­φα­νείς λόγους τεχνι­κές λεπτο­μέ­ρειες της όλης ιδέ­ας, που σαν σύλ­λη­ψη αλλά και σαν πρα­κτι­κή εφαρ­μο­γή γνω­ρί­ζει συνε­χή εξέ­λι­ξη. Για παρά­δειγ­μα, βρί­σκε­ται υπό κατα­σκευή μία ολό­κλη­ρη ιπτά­με­νη ρόδα με διά­με­τρο τριών χιλιο­μέ­τρων, που συμπε­ρι­λαμ­βά­νει 60-70 χαρ­τα­ε­τούς, αιω­ρού­με­νους σε υψό­με­τρο 800 μέτρων. Το όλο σύστη­μα ελέγ­χε­ται από μία επι­φά­νεια 500 τ.μ. Η παρα­γω­γή μπο­ρεί έτσι να φτά­σει σε εκα­το­ντά­δες MW. Το σημα­ντι­κό­τε­ρο: το κόστος θα έπε­φτε σε 15 Ευρώ η Κιλο­βα­τώ­ρα, συγκρι­νό­με­νο με τα 100 ευρώ της συμ­βα­τι­κής αιο­λι­κής ενέρ­γειας και τα 60 Ευρώ της πυρη­νι­κής Ενέρ­γειας !!! Εγκα­τα­στη­μέ­νος, λοι­πόν, στον χώρο ενός παλιού πυρη­νι­κού εργο­στα­σί­ου ένας τρο­χός με «χαρ­τα­ε­τούς» θα μπο­ρεί να απο­δί­δει ενέρ­γεια ίση με εκεί­νη του απε­νερ­γο­ποι­η­μέ­νου εργο­στά­σιου!!!
Ο Μάριο Μιλα­νέ­ζε προ­γραμ­μα­τί­ζει την έναρ­ξη λει­τουρ­γί­ας μιας γεν­νή­τριας 100 kW την πρώ­τη χρο­νιά και μίας άλλης 1 MW την δεύ­τε­ρη χρο­νιά.
Δεν υπάρ­χει αμφι­βο­λία, πως ο δρό­μος για την μαζι­κή εφαρ­μο­γή αυτής της μορ­φής εναλ­λα­κτι­κής ενέρ­γειας είναι ακό­μη μακρύς γεμά­τος πολ­λές δυσκο­λί­ες επι­στη­μο­νι­κές, τεχνι­κές και πολι­τι­κές. Σημα­σία, όμως έχει, ότι υπάρ­χει και ανα­πτύσ­σε­ται τώρα έρευ­να, που υπό όρους αλη­θι­νού ενδια­φέ­ρο­ντος για την κοι­νω­νία και γνή­σιας οικο­λο­γι­κής ευαι­σθη­σί­ας έπρε­πε και μπο­ρού­σε να είχε ανα­πτυ­χθεί και εξε­λι­χθεί πριν από αρκε­τές 10ετίες… Σε όφε­λος του πλα­νή­τη, σε όφε­λος του πολίτη…