Aποχαιρετώντας την ΠΟΠΗ!

Η ΦΑΙΑΚΙΑ τιμά την απο­χώ­ρη­ση της Πόπης συζύ­γου του
Κώστα Κάπ­που, που οι δυό τους μαζί με του αγώ­νες τους και το ήθος τους κατάφεραν
να συμ­βο­λί­σουν μία ολό­κλη­ρη επο­χή για την Ελλά­δα, για τον κόσμο…

«Στο Μιρα­μά­ρε κολυ­μπού­σες πάντα μόνη και οι Ματθαίος
έχει χρό­νια να φανεί», που λέει ο ποι­η­τής και ται­ριά­ζει από­λυ­τα σήμε­ρα. Εδώ.

Η Πόπη.

Με βαθύ αίσθη­μα αυτο­γνω­σί­ας από τα πολύ μικρά της
χρόνια. 

Σα να ήξε­ρε και μάλι­στα ολό­κλη­ρη την πορεία της ζωής
της.  Σκλη­ρή και δοτι­κή στον ίδιο
βαθ­μό.  Σπά­νιος και δύσκο­λος συνδυασμός. 

Τον πέτυ­χε όμως στο μέγι­στο δυνα­τό βαθμό. 

Ήταν  άνθρω­πος
που πορεύ­τη­κε μέσα στα δύσκο­λα πολύ δυνα­τά και με μεγά­λο πεί­σμα. Ήξε­ρε και δεν
έκα­νε πίσω. 

Όχι με την έννοια της ισχυ­ρο­γνω­μο­σύ­νης αλλά με την
έννοια της έντα­σης σε αυτό που πίστευε. 

Άλλω­στε η Πόπη την πίστη της σε κάτι την έκα­νε πάντα
δύνα­μη τόσο για εκεί­νη όσο και για τους άλλους. 

Δεν χάλα­γε χατί­ρι σε κανέ­να, για­τί πίστευε στον
άνθρωπο. 

Υπάρ­χει μια φρά­ση που για την Πόπη ήταν τρό­πος και
έκφρα­ση ζωής. «Ο άνθρω­πος χρη­σι­μο­ποιεί μόνο το 1/3 των δυνα­το­τή­των του σε ότι
κάνει». Υπάρ­χει όμως ένα μυστι­κό άνευ σημα­σί­ας στην παρού­σα στιγμή.

Η φρά­ση δεν ήταν δική της αλλά την είχε δανει­στεί από
τον άντρα της.

Ο πατέ­ρας μας.

Μέχρι το τέλος. 

Γνω­ρί­στη­καν στα μέσα της δεκα­ε­τί­ας του 1960 όταν
εκεί­νος ήταν φοι­τη­τής της Βιο­μη­χα­νι­κής Σχο­λής Πει­ραιά και εκεί­νη είχε έλθει στη
Αθή­να προς ανα­ζή­τη­ση μιας καλύ­τε­ρης τύχης. Μάλ­λον την ερω­τεύ­τη­κε και μάλιστα
δυνα­τά, κάτι το οποίο φαί­νε­ται και από την δια­χρο­νι­κή αλλη­λο­γρα­φία ακό­μη και
όταν ήταν εξο­ρία στη Λέρο. 

Η Πόπη στα νιάτα(και πάντα) της ήταν κού­κλα και οι
κομ­μου­νι­στές ξέρε­τε, είναι άτεγ­κτοι στην παρέκ­κλι­ση. Ανθρώ­πι­νες αδυναμίες.

Πορεύ­τη­κε μαζί του στα περισ­σό­τε­ρο δύσκο­λα και τα
λιγό­τε­ρο εύκο­λα σε ολό­κλη­ρη τη ζωή της. Πόσα είχε ζήσει ξέρο­ντας και όχι
γνωρίζοντας.

Κάτι που κάνει μια μονα­δι­κή διαφορά. 

Όταν τον έψα­χνε -ζωντα­νό ή νεκρό- επει­δή είχε να δώσει
σημά­δια ζωής πολύ και­ρό και ο Μάλ­λιος με τον Μπά­μπα­λη δεν απο­κά­λυ­πταν και όχι
μόνο στην ίδια που είναι. 

Στα τέλη της δεκα­ε­τί­ας του ΄60 όταν έκα­νε πάνω από
δεκα­πέ­ντε ώρες ταξί­δι για να πάει στη Λέρο να τον δει. Κάποιες φορές και μόνη
της. 

Είχε εκεί­νο το τσα­γα­νό και την έντα­ση στην κάθε της
κίνηση. 

Ήταν εκεί­νο το τσα­γα­νό που έχει ο άνθρω­πος από μικρή
ηλι­κία όταν ξέρει πως συμ­βα­δί­ζει με το δίκιο. 

Ήξε­ρε και για να ακρι­βο­λο­γού­με έμα­θε στην πορεία πως η
ζωή μαζί του ήταν μια περιπέτεια.

Eίχε εκεί­νη τη στό­φα και την ηγε­τι­κή φυσιο­γνω­μία του
ανθρώ­που που αντι­λαμ­βά­νε­ται αυτό που λέμε -επα­νά­στα­ση- ως τρό­πο ζωής, δράσης
και σκέ­ψης. 

Πάρα πολ­λά τα παρα­δείγ­μα­τα σε όλη της την πορεία.
Πέρα­σαν από το δυά­ρι στου Γκύ­ζη εκα­το­ντά­δες, αν όχι χιλιά­δες άνθρω­ποι. Έφαγαν,
ήπια, κοι­μή­θη­καν στο πάτω­μα στρω­μα­τσά­δα όπως συνή­θι­ζε να λέει η Πόπη. 

Δύο μόνο ιστο­ρί­ες που μας έλε­γε πάντα. 

Όταν γύρι­ζε αργά τα βρά­δια από τη Βου­λή από τα
ξενύ­χτια και την ταλαι­πω­ρία περ­νού­σε πάνω από κορ­μιά και παπλώ­μα­τα για να
μπο­ρέ­σει να φτά­σει στο κρεβ­βά­τι του για να κοιμηθεί. 

Υπήρ­χε κάπο­τε ένας τύπος που πολ­λά μεση­μέ­ρια περίπου
μέχρι το 1988 ερχό­ταν στο σπί­τι και ξάπλω­νε στο μικρό παι­δι­κό κρεβ­βά­τι δίπλα
στο κρεβ­βά­τι της Πόπης και συζη­τού­σαν ατέ­λειω­τες ώρες με τον πατέ­ρα μας
πολιτικά. 

Από εκεί­νες τις περι­πτώ­σεις ανθρώ­πων που ήταν σπάνια
ωραί­οι σε όλα τους. 

Δεν έτρω­γε παρά αυγά «μάτια» με ελά­χι­στο ψωμί. Ήταν
έτοι­μα κάθε φορά λίγο πριν φτά­σουν στο σπί­τι. Και η συζή­τη­ση συνε­χί­ζο­νταν με
τις ώρες μετά. 

Για να λέμε και την αλή­θεια υπήρ­χαν παύ­σεις πολιτικής
και μη σιω­πής, για­τί τον πατέ­ρα μας τον έπαιρ­νε ο ύπνος. 

Δεν μπο­ρού­σε χωρίς τη μεση­με­ρια­νή ξεκούραση. 

Ήταν νόμος απαράβατος.

Aυτή ήταν σε γενι­κές γραμ­μές η Πόπη μας. Η Πόπη όλου
και για όλο τον κόσμο. 

Που ήξε­ρε να δίνει και όχι να ζητάει. 

Όπως πολύ εύστο­χα είπε και μια παι­δι­κή φίλη, ΤΕΛΟΣ
επο­χής. Κλεί­νο­ντας ένα κύκλο ανθρώ­πων που σφυ­ρη­λα­τή­θη­καν από «ατσά­λι» μέσα σε
δύσκο­λες επο­χές και το βασι­κό σε δυσκο­λό­τε­ρες συνθήκες. 

Να φτά­σου­με ΟΛΟΙ 
τα χρό­νια της.

Σας ευχα­ρι­στού­με, να είστε πάντα καλά.

Θανά­σης Κάπ­πος ( ο γιος τους)