37 χρόνια χωρίς τον Μενέλαο Λουντέμη… - Φαιακία

37 χρόνια χωρίς τον Μενέλαο Λουντέμη…

Ο Φίλος της ΦΑΙΑΚΙΑΣ Νώντας Φαρ­μά­κης είχε την καλο­σύ­νη να μας θυμί­σει την συμπλή­ρω­ση χρό­νων από την απώ­λεια του με το εξαι­ρε­τι­κό κεί­με­νο, που σας παραθέτουμε:
Ο ΑΕΡΑΣ ΦΥΣΑΓΕ ΣΑΝ ΓΥΦΤΟΣ
Σαν σήμε­ρα πριν 37 χρόνια (
22/1/1977) πέθα­νε ο λογο­τέ­χνης Τάκης Βαλα­σιά­δης γνω­στός με το λογοτεχνικό
ψευ­δώ­νυ­μο Μενέ­λα­ος Λου­ντέ­μης.. Αγω­νι­στής της ζωής, διώ­χθη­κε από το μετεμφυλιακό
κρά­τος της δεξιάς και ακο­λου­θώ­ντας την κοι­νή πορεία της αφρό­κρε­μας της ελληνικής
δια­νό­η­σης εκπα­τρί­ζε­ται στο Βου­κου­ρέ­στι. Από εκεί εγκα­θί­στα­ται στο χωριό Durohoi λίγα χιλιό­με­τρα έξω
από το Ιάσιο της Ρου­μα­νί­ας όπου έζη­σε ως τον επα­να­πα­τρι­σμό του στην Ελλά­δα το
1976.
Πολ­λοί ισχυ­ρί­σθη­καν πως η
γρα­φή του Λου­ντέ­μη είναι ερα­σι­τε­χνι­κή Ο ίδιος όμως μας δια­βε­βαί­ω­νε πως δεν τον
ενδια­φέ­ρει η τέχνη άλλα η ωμή κατα­γρα­φή της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας, εντάσ­σο­ντας έτσι
τον εαυ­τό του στο πάν­θε­ον τω λογο­τε­χνών του σοσια­λι­στι­κού ρεα­λι­σμοί πλάι στον
Γκόρ­κι και τον Χάμσουν.
Είχα την ευκαι­ρία να
επι­σκε­φτώ το σπί­τι του στο Durohoi
το 1983 δια­πι­στώ­νο­ντας πως είχε μετα­τρα­πεί σε ένα αξιό­λο­γο μου­σείο της
ελλη­νι­κής διω­κό­με­νης λογο­τε­χνί­ας. Με έκπλη­ξη πλη­ρο­φο­ρή­θη­κα πως κάποια έργα του
μετα­φρά­στη­καν σε πολ­λές γλώσ­σες αλλά σε τιμη­τι­κή θέση βρί­σκο­νταν το
πολυ­δια­βα­σμέ­νο “ Ένα παι­δί μετρά­ει τ’ άστρα”μεταφρασμένο στα Κινέ­ζι­κα αλλά και
Βιετναμέζικα. 
Ο Μέλιος των παι­δι­κών μας
χρό­νων έγι­νε σε 20 γλώσ­σες η εμβλη­μα­τι­κή μορ­φή μέσα από το ταξί­δι της οποί­ας ο
κόσμος γνώ­ρι­σε τον ταξι­κό χαρα­κτή­ρα της εκπαί­δευ­σης, τον κοι­νω­νι­κό ρατσισμό,
την ανθρώ­πι­νη μονα­ξιά, τον ανεκ­πλή­ρω­το έρω­τα άλλα και τον διαρ­κή και
ασυμ­βί­βα­στο αγώ­να του περι­θω­ρια­κού και του καταπιεσμένου.
Ο Μελιος ενη­λι­κιώ­θη­κε και έσπευ­σε να ακολουθήσει
τον μονό­δρο­μο των επι­λο­γών του κατα­γρά­φο­ντας τους πότες του κρα­σιού των δειλών
και κατο­νο­μά­ζο­ντας τους δυνά­στες του λαού μας που τον κρά­τη­σαν δεσμώ­τη στη οδό
αβύσ­σου αριθ­μό 0 .Δυστυ­χώς ( όχι μόνο για τον Μέλιο) τα πλοία δεν άρα­ξαν. Οι
ελπί­δες όμως έμει­ναν άσβε­στες για­τί οι κερα­σιές θα ανθί­σουν και φέτος
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted