Ο Τόλης έφυγε!

Είμα­στε φοι­τη­τές της Ιατρι­κής, όταν ο Τόλης
δια­γνώ­σθη­κε με νόσο του Hodgkin. Τυχαία
με την ακτι­νο­γρα­φία της εισα­γω­γής στην Νομική… 

Επι­βε­βαιώ­θη­κε μετά από θωρα­κο­το­μή, που έγι­νε με βάση
την έντο­νη υπό­νοια του Αντώ­νη Ποντι­κά­κη. Ηταν η επο­χή, που το Hodgkin λέμ­φω­μα
είχε αρχί­σει να μετα­πί­πτει στην κατη­γο­ρία του ιάσιμου… 

Δύσκο­λα, όμως και βασανιστικά…Βάρβαρες θερα­πεί­ες με
εκτε­τα­μέ­νη ακτι­νο­βό­λη­ση και με τεχνι­κές πολύ λιγό­τε­ρο φιλι­κές προς τον πάσχοντα
απ’ ό,τι σήμερα… 

Ο Τόλης πήγε στο Λον­δί­νο και γύρι­σε νικη­τής. Σεμνός και πιο
σοβα­ρός από την περι­πέ­τεια… Ταυ­τό­χρο­να νικη­τής σε όλες τις εκφρά­σεις της ζωής
του… Υπάρ­χουν φωτο­γρα­φί­ες από την ταρά­τσα της Νομι­κής και από την είσο­δο του Πολυτεχνείου,
που ο Τόλης ξεχω­ρί­ζει με την χαρα­κτη­ρι­στι­κή ψιλό­λι­γνη φιγού­ρα του και το μούσι
του… Στέ­λε­χος στην αντι­δι­κτα­το­ρι­κή πάλη. Στέ­λε­χος στην πολι­τι­κή δρά­ση μετά την
μεταπολίτευση…

Ετσι δόθη­κε στην ζωή του ο Τόλης αλλά μία υπο­τρο­πή τον
περί­με­νε στην γωνία. Βαριά χημειο­θε­ρα­πεία με τερα­τώ­δεις παρε­νέρ­γειες η μόνη
ελπί­δα… Την πέρα­σε και αυτή την δοκι­μα­σία. Και ξανα­βγή­κε στον στί­βο σαν νικητής
και τρο­παιού­χος… Χωρίς ίχνος ανα­στο­λής για …λόγους υγεί­ας… Πέρα από την εργώδη
επαγ­γελ­μα­τι­κή-επι­στη­μο­νι­κή του απα­σχό­λη­ση, στην πρώ­τη γραμ­μή των κοι­νω­νι­κών του
ενδια­φε­ρό­ντων αλλά και στην επα­φή του με την φύση. Περι­πα­τη­τής και ορειβάτης
από τους λίγους… 

Τίπο­τε δεν στα­μά­τη­σε, όταν άλλη κακο­ή­θεια ήλθε να τον
συνα­ντή­σει… Χει­ρουρ­γεία, θερα­πεί­ες, νοση­λεί­ες, που έμοια­ζαν με διά­λειμ­μα στην
καθη­με­ρι­νό­τη­τά του… 

Κάποια στιγ­μή τα όργα­να του σώμα­τός του κουράστηκαν
από τις πολύ­χρο­νες και απα­νω­τές κακου­χί­ες. Ετσι, μπή­κε στην τελευταία
περι­πέ­τεια και από εκεί στην έξοδο…

Ούτε με τους πιο στε­νούς του ανθρώ­πους δεν ήθε­λε να
συζη­τά­ει για προ­βλή­μα­τα υγεί­ας… Δεν άφη­νε τίπο­τε να δια­τα­ρά­ξει την κανονικότητά
του, όπως αυτός την είχε αυστη­ρά ορί­σει. Δημιουρ­γι­κό­τη­τα, επι­στη­μο­νι­κή και
επαγ­γελ­μα­τι­κή προ­α­γω­γή, κοι­νω­νι­κοί προ­βλη­μα­τι­σμοί, ψυχα­γω­γία με τους φίλους και
τους αγα­πη­μέ­νους του…  

Όλα αυτά ήταν, που ενέ­πνε­αν την σιγου­ριά στην
επι­κοι­νω­νία μαζί του… Ο Τόλης διέ­θε­τε με από­λυ­τη φυσι­κό­τη­τα το κύρος της
αυθε­ντί­ας. Το εισέ­πρατ­τες και σε σιγού­ρευε… Σε καθησύχαζε …

Είναι δύσκο­λες οι ώρες για την Γιάν­να, τον Δημή­τρη, τον Κώστα, τον Βλάσ­ση, τον Δημή­τρη, την Μαρί­να και τόσους ακό­μη οικεί­ους του… 

Εχου­με, όμως, όλοι οι φίλοι του, το προ­νό­μιο να δια­θέ­του­με τεράστιες
παρα­κα­τα­θή­κες  μνή­μης, που ο Τόλης μας
έχει αφήσει…

Ο Από­στο­λος Τομα­ράς έχει κερ­δί­σει την αθα­να­σία, που
είναι η μνή­μη των ζωντα­νών… Αυτό, δυστυ­χώς, μπο­ρού­με να τα απο­λαμ­βά­νου­με μόνον
εμείς. Αυτός έκα­νε μέχρι τώρα ό,τι μπο­ρού­σε για να μας δώσει απλό­χε­ρα  το υλι­κό…