Νέλσον Μαντέλα: άσκηση μνήμης…

Για την παγκό­σμια ανθρώ­πι­νη κοι­νό­τη­τα τα 91 γενέ­θλια του Νέλ­σον Μαντέ­λα είναι ισχυ­ρό ερέ­θι­σμα ανά­μνη­σης αγώ­νων, πίστης, αφο­σί­ω­σης, ανθρώ­πι­νης αξιο­πρέ­πειας ενά­ντια στην ανθρώ­πι­νη αθλιό­τη­τα, όπως ήταν το Απαρτχάιντ.

Η ανθρώ­πι­νη ιδιό­τη­τα της εξοι­κί­ω­σης είναι κατά περί­πτω­ση πλε­ο­νέ­κτη­μα ή μειο­νέ­κτη­μα. Θα ήταν καλύ­τε­ρο για μας να κρα­τά­με με καθα­ρό­τη­τα και ζωντά­νια στη μνή­μη μας το μιση­τό ρατσι­στι­κό καθε­στώς των ομο­φύ­λων μας (λευ­κών) εισβο­λέ­ων στην Ν. Αφρι­κή, που μετα­χει­ρι­ζό­ταν τους ντό­πιους έγχρω­μους ιθα­γε­νείς ως φτη­νό ανα­λώ­σι­μο υλι­κό.
Απέ­να­ντι στην «πολι­τι­σμέ­νη» βαρ­βα­ρό­τη­τα των «ανώ­τε­ρων», ο Νέλ­σον Μαντέ­λα ύψω­σε την αντι­στα­σια­κή του άρνη­ση στο καθε­στώς των δια­κρί­σε­ων με βάση το χρώ­μα του δέρ­μα­τος με τίμη­μα 27 χρό­νια βασα­νι­στη­ρί­ων και φυλα­κής.
Ηταν 11 Φεβρουα­ρί­ου του 1990 η μέρα του Μαντέ­λα, όταν η ανθρω­πό­τη­τα έβλε­πε τον κου­ρα­σμέ­νο ηγέ­τη των βασα­νι­σμέ­νων Αφρι­κα­νών να βαδί­ζει αργά, κου­ρα­σμέ­να μα στα­θε­ρά τα βήμα­τα από τον περί­βο­λο της φυλα­κής του προς την ελευ­θε­ρία.
Σήμε­ρα, 91 χρο­νών, με ταλαι­πω­ρη­μέ­νη την υγεία του και εξα­σθε­νη­μέ­νη τη μνή­μη του, μας κοι­τά­ζει με το ίδιο νηφά­λιο χαμό­γε­λο της σοφής ανω­τε­ρό­τη­τάς του. Μορ­φή-μνή­μη του χρέ­ους για τις γενιές, που υπάρ­χουν και που έρχο­νται…
Ο Μαντέ­λα, θα είναι με την στά­ση του, με το ήθος του, αιώ­νιο αντε­πι­χεί­ρη­μα σε κάθε «ιδεολογία»-αποθέωση της ηλι­θιό­τη­τας των φυλε­τι­κών διακρίσεων…