Εφυγε η Μαριανίνα Κριεζή…

Τα τρα­γού­δια της Λιλι­πού­πο­λης ήταν από πολ­λές από­ψεις σταθ­μός στα καλ­λι­τε­χνι­κά και πολι­τι­σμι­κά δρώ­με­να… Λίγο μετά την δικτα­το­ρία, όπου η τέχνη ήταν ακό­μα ο ήχος της αντί­στα­σης ενά­ντια στην χου­ντι­κή βαρ­βα­ρό­τη­τα, η Λιλι­πού­πο­λη έφερ­νε και­νούρ­για δεδο­μέ­να… “Λαϊ­κό δια­νο­ου­με­νι­σμό” θα χαρα­κτη­ρί­ζα­με το στυλ αυτής της μου­σι­κής και της στι­χουρ­γι­κής… Σύντο­μα αυτή η εκπο­μπή του τρί­του στις 10 το πρωί έγι­νε ευρύ­τα­τα αγα­πη­τή. Τα τρα­γού­δια της περά­σα­νε στα χεί­λη νέων και μεγα­λύ­τε­ρων, απο­τε­λώ­ντας πηγή χαράς και κεφιού.

Για­τί τα θυμη­θή­κα­με όλα αυτά;;; Για­τί σήμε­ρα, η δημιουρ­γός, η στι­χουρ­γός της Λιλι­πού­λης μας άφη­σε… Φυσι­κά δεν ήταν μόνον αυτή η δημιουρ­γία της Μαρια­νί­νας Κριε­ζή. Αν τα ξεχά­σα­τε και σας τα θυμί­σου­με θα πεί­τε: α! ναι!!! «τα ήσυ­χα βρα­διά», «Σερε­νά­τα», «Ένα λεπτό περι­πτε­ρά», «Batida de Coco», «Δεν έχω χρό­νο» είναι κάποια από αυτά…

Απο­χαι­ρε­τά­με την Μαρια­νί­να κρα­τώ­ντας την κατά­θε­ση του έργου της περι­βλη­μέ­νου με την σεμνό­τη­τα, που την διέ­κρι­νε και που οφεί­λει να συνο­δεύ­ει την γνή­σια, ανε­πι­τή­δευ­τη δημιουρ­γία… Ας ακού­σου­με την “Σερε­νά­τα”, τρα­γου­δι­σμέ­νη εξαί­σια από την Αρλέττα.