Διαχρονικά αντιφατικός - Φαιακία

Διαχρονικά αντιφατικός

Μόλις είχα έλθει στην Αθή­να, πρω­τά­κι και απολάμβανα
αυτά, που η επαρ­χία δεν μπο­ρού­σε να μου προ­σφέ­ρει. Αυτά που δεν είχα γνωρίσει…

Και ένα από αυτά ήταν οι μπουάτ στην πλά­κα και τα
ακού­σμα­τα του νέου κύμα­τος… ‘
Συν­νε­φού­λα, συν­νε­φού­λα να γυρί­σεις σου ζητώ
ή ‘
δυό – δυό πέρα­σαν – πέρα­σαν τα κορί­τσια’ ή ‘στο ‘Βιετ­νάμ
πυρ­πό­λη­σαν το ρύζι, στην Σαϊ­γκόν δεν σού­φτα­νε ο αέρας για να ζήσεις
’.

Περί­ερ­γα ακού­σμα­τα για αυτιά συνη­θι­σμέ­να στο ‘καθώς
πρέ­πει’ Ελλη­νι­κό τρα­γού­δι, με απελ­πι­σμέ­νους έρω­τες με άδο­ξο ή ήρε­μο τέλος…
Ακό­μη και τα τρα­γού­δια του Μίκη έφτα­ναν ελά­χι­στα μέχρι τα αυτιά μας…

Εδώ, λοι­πόν, στο μισο­σκό­τει­νο περι­βάλ­λον, το απλό και
απέ­ριτ­το νεα­νι­κές φιγού­ρες ήταν στραμ­μέ­νες προς το κέντρο της αίθου­σας, όπου
ένα πιά­νο συνό­δευε τον κιθα­ρί­στα και τρα­γου­δι­στή Νιό­νιο. Πιο πέρα, ο Γιώργος
Ζωγρά­φος και η Πετρή Σαλ­πέα με τον Λίνο Κόκο­το…
 
Και μετά η Πόπη Αστε­ριά­δη, η Καί­τη Χωμα­τά, ο Γιά­νης Αργύ­ρης, ο Λάκης
Παπάς. Αυτό το μου­σι­κό σύμπαν συνό­δευ­σε τις πρώ­τες ανα­τρε­πτι­κές μας σκέψεις…

Αυτές διέ­κο­ψε βίαια η ‘εθνο­σω­τή­ριος’ με τα παρα­τα­τζούμ και
εν τη εννοία της εννοί­ας της εννοί­ας και ούτως ειπείν.

Το ‘Διέ­κο­ψε’ είναι σχή­μα λόγου. Το πέρα­σε στην
ημι­πα­ρα­νο­μία… Ή στην νόμι­μη ανοχή. 

Το ‘Φορ­τη­γό’, το ‘Περι­βό­λι του τρελ­λού’, ο ‘Μπά­λος’,
το ‘Βρώ­μι­κο Ψωμί’ μερι­κά από τα έργα, που έχουν σημα­δέ­ψει την μονα­δι­κή επαφή
του Νιό­νιου με το ευρύ κοι­νό… Τότε, επι χού­ντας κυκλο­φό­ρη­σε το ‘ντιρ­λά­ντα­ντα’, το
παρα­δο­σια­κό νησιώ­τι­κο, που τον έκα­νε γνω­στό στα πέρα­τα του κόσμου.

Ποι­η­τής και στι­χουρ­γός, ‘προ­στά­της’ ταλέ­ντων βοήθησε
στην ανά­δει­ξη πλεί­στων αστέ­ρων της σύγ­χρο­νης Ελλη­νι­κής μου­σι­κής. Ιδιαί­τε­ρα μέσα
από την μνη­μειώ­δη εκπο­μπή του, ‘Ζήτω το Ελλη­νι­κό τραγούδι’…

Ο Νιό­νιος, -όπως όλοι- είχε καλές και λιγό­τε­ρο καλές
στιγ­μές. Στις τελευ­ταί­ες εντάσ­σου­με τις πολι­τι­κές πιρου­έ­τες, της ώρι­μης ηλικίας
του…
 Δεν πρέ­πει να είναι τυχαία η
απο­μά­κρυν­σή του από τους μου­σι­κούς και τρα­γου­δο­ποιούς της γενιάς του… Κάποιες ατάκες
του θα επι­βάλ­λου­με στην μνή­μη μας να τις δια­γρά­ψει. Θα ήταν ωραίο να μπορούσαμε
να κρα­τή­σου­με τον πρώ­το Νιό­νιο των μπουάτ… Τον ταυ­τι­σμέ­νο με το όνει­ρο και την
ελπίδα…

 

 

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted