Χορωδία ‘γερακιών’

Δεν έχου­με τίπο­τε με το γερά­κι, που
είναι ένα πανέ­ξυ­πνο πτη­νό σαρ­κο­βό­ρο μόνον κατ’ ανά­γκη. Οπως όλα τα σαρκοφάγα,
που τρώ­νε όταν πεινάνε… 

Εχει καθιε­ρω­θεί, όμως να χρησιμοποιείται
ο όρος για διά­φο­ρους πολι­τι­κούς και στρα­τιω­τι­κούς πολε­μο­χα­ρείς και
πολε­μο­κά­πη­λους, που την ‘κατα­βρί­σκουν’ με …παι­γνί­δια πολέμου…

Εχου­με, λοι­πόν δύο τέτοιους λεβέντες
μπρο­στά μας… Ο ένας ήδη γνω­στός… Πρό­κει­ται για τον γνω­στό …φιλέλ­λη­να Γενς
Στόλ­τε­μπεργκ, ΓΓ του ΝΑΤΟ, που σε συνέ­ντευ­ξή του είπε τα ανείπωτα: 

Αυτά είπε ο κύριος ΓΓ, προετοιμάζοντας
το …ποί­μνιο για ακό­μη καλύ­τε­ρες μέρες…

Είπε, λοι­πόν ο Πάτρικ επί τη αναλήψει
των καθη­κό­ντων του, απευ­θυ­νό­με­νος στους Βρε­τα­νούς αξιω­μα­τι­κούς και οπλί­τες: «Είμα­στε
η γενιά που πρέ­πει να προ­ε­τοι­μά­σει τον στρα­τό για να πολε­μή­σει και πάλι στην
Ευρώ­πη. Υπάρ­χει τώρα μια καυ­τή επι­τα­κτι­κή ανά­γκη να σφυ­ρη­λα­τή­σου­με έναν στρατό
ικα­νό να πολε­μή­σει στο πλευ­ρό των συμ­μά­χων μας και να νική­σει τη Ρωσία στη μάχη.

Είμαι ο πρώ­τος αρχη­γός του Γενικού
Επι­τε­λεί­ου Στρα­τού από το 1941 που ανα­λαμ­βά­νει τη διοί­κη­ση του Στρα­τού στη σκιά
ενός χερ­σαί­ου πολέ­μου στην Ευρώ­πη με τη συμ­με­το­χή μιας ηπει­ρω­τι­κής δύναμης.

Η εισβο­λή της Ρωσί­ας στην Ουκρανία
υπο­γραμ­μί­ζει τον βασι­κό μας σκο­πό – να προ­στα­τεύ­σου­με το Ηνω­μέ­νο Βασί­λειο όντας
έτοι­μοι να πολε­μή­σου­με και να κερ­δί­σου­με πολέ­μους στην ξηρά».

Μάλι­στα… Και όλα αυτά την στιγ­μή, που
ακό­μη και ο ίδιος ο Μπό­ρις Τζόν­σον έχει απο­κλεί­σει την συμ­με­το­χή βρετανικών
στρα­τευ­μά­των στο πεδίο της μάχης, έστω και ανα­γνω­ρί­ζει την ανά­γκη παρατεταμένης
στή­ρι­ξης της Ουκρανίας!!! 

Ο ‘αγα­πη­τός’ Πάτρικ μάλ­λον δεν θα
είναι ο μόνος ‘στρα­τό­καυ­λος’, που ονει­ρεύ­ε­ται να πολε­μή­σει στα …Ουκρα­νι­κά πεδία. Θα υπάρ­χουν αρκε­τοί εκπαι­δευ­μέ­νοι στο πνεύ­μα …της δημο­κρα­τί­ας και της ελευθερίας,
που ορα­μα­τί­ζο­νται την …απε­λευ­θέ­ρω­ση της Μόσχας… 

Ο Πάτρικ και οι ‘ομοϊ­δε­ά­τες’ εμπνέ­ο­νται από το όρα­μα του Πάτον, που πριν ακό­μη μπει στην Γερ­μα­νία ονει­ρεύ­ο­νταν να οδη­γή­σει την στρα­τειά του στην Μόσχα. Τον συγκρα­τού­σε, -είναι αλή­θεια – ο Αιζενχάουερ… 

Το αντι­κομ­μου­νι­στι­κό μένος ήταν κομ­μά­τι της Παδεί­ας ανώ­τε­ρων και ανώ­τα­των αξιω­μα­τι­κών στις ΗΠΑ και σε άλλες Δυτι­κές χώρες αλλά τότε ήταν κομ­μα­τά­κι αντι­δη­μο­φι­λές να τα βάλουν με την δύνα­μη, που πήρε στις πλά­τες της την υπό­θε­ση του αντι­να­ζι­στι­κού πολέ­μου… Τότε ο αντι­κομ­μου­νι­σμός, τώρα ο αντι­που­τι­νι­σμός εκτρέ­φουν κάτι ‘γερά­κια’… Αστέρια…

Από πού να φυλα­χτείς !!!