Η Ελλάδα 66 χρόνια πίσω……………… - Φαιακία

Η Ελλάδα 66 χρόνια πίσω………………

Το λάβα­με από τον της ΦΑΙΑΚΙΑΣ φίλ­τα­το Στέ­φα­νο Πάντο. Και σας το παρου­σιά­ζου­με προ­θυ­μό­τα­τα… Είναι η γνώ­μη των αφε­ντι­κών για τους εγχώ­ριους υπο­τα­κτι­κούς τους εδώ και 66 χρό­νια… Τότε, που χτί­ζα­με νέους παρ­θε­νώ­νες… Κάτι, δηλα­δή σαν την ανά­πτυ­ξη και τον εκσυγ­χρο­νι­σμό, που έρχε­ται… Στα­θε­ρή δια­χρο­νι­κά αξία οι δικοί μας… Δια­βά­στε το, παρα­κα­λού­με, προ­σε­κτι­κά… Πάσα ομοιό­της καθό­λου τυχαία…

 Η Ελλά­δα 66 χρόνια
πίσω………………
Το 1947, ο Πωλ Πόρ­τερ, επι­κε­φα­λής της
Επι­τρο­πής για την Αμε­ρι­κα­νι­κή βοή­θεια στην Ελλά­δα, επι­σκέ­φθη­κε τη χώρα
προ­κει­μέ­νου να υπο­βά­λει τα συμπε­ρά­σμα­τά του. Συνέ­τα­ξε τη γνω­στή έκθε­ση ή
Μνη­μό­νιο Πόρ­τερ. Σε αυτή την έκθε­ση, περι­γρά­φε­ται η Ελλά­δα πριν από 66 χρόνια.
Οι πολι­τι­κοί, οι επι­χει­ρη­μα­τί­ες, οι εφο­πλι­στές και βέβαια ο απλός κόσμος.
Δια­βά­στε τα συμπε­ρά­σμα­τα του Πόρ­τερ και βρεί­τε τις δια­φο­ρές με σήμε­ρα. Η
Ελλά­δα είναι 66 χρό­νια πίσω.
Γρά­φει ο Πόρτερ.
«Απ” ό, τι μπό­ρε­σα να δια­πι­στώ­σω, η ελλη­νι­κή κυβέρ­νη­ση δεν έχει καμιάν άλλη
πολι­τική πρα­κτι­κή από το να εκλι­πα­ρεί για ξένη βοή­θεια ώστε να δια­τη­ρη­θεί στην
εξου­σία απα­ριθ­μώ­ντας θορυ­βω­δώς τις θυσί­ες της Ελλά­δος. […] στό­χος της είναι να χρη­σι­μο­ποι­ή­σει την ξένη βοήθεια
ως μέσο για τη διαιώ­νι­ση των προ­νο­μί­ων μίας μικρής κλί­κας εμπό­ρων και
τρα­πε­ζι­τών, οι οποί­οι απο­τε­λούν την αόρα­τη εξου­σία στην Ελλάδα.
Η κλί­κα αυτή είναι απο­φα­σι­σμέ­νη να
υπε­ρα­σπί­σει με κάθε μέσο τα οι­κονομικά της συμ­φέ­ρο­ντα και δεν ενδιαφέρεται
καθό­λου για το τι μπο­ρεί να στοι­χί­σει αυτό στην οικο­νο­μία της χώρας. Τα μέλη αυτής της κλί­κας επι­θυ­μούν να διατηρήσουν
άθι­κτο ένα φορο­λο­γι­κό σύστη­μα που τους ευνο­εί, με αλη­θι­νά σκαν­δα­λώ­δη τρόπο.

Αντι­τί­θε­νται στον έλεγ­χο συναλ­λάγ­μα­τος, για­τί αυτό θα τους εμπο­δί­σει να εξάγουν
τα κέρ­δη τους στις τρά­πε­ζες του Καΐ­ρου και της Αργε­ντι­νής. Δεν δια­νο­ή­θη­καν ποτέ να επεν­δύ­σουν τα κέρ­δη τους στη
δική τους χώρα για να βοη­θή­σουν στην ανα­στή­λω­ση της εθνι­κής οικονομίας.
Τα συμ­φέ­ρο­ντα των εφοπλιστών
προ­στα­τεύ­ο­νται επί­σης με σκαν­δα­λώ­δη τρό­πο. Η ελλη­νι­κή εμπο­ρι­κή ναυ­τι­λία ανθεί
στην επο­χή μας και οι εφο­πλι­στές κερ­δί­ζουν τερά­στια ποσά, αλλά το χρεοκοπημένο
ελλη­νι­κό κρά­τος δεν απο­κομίζει κανέ­να όφε­λος απ” αυτό. Οι μισθοί των ναυ­τι­κών γυρί­ζουν στην Ελ­λάδα, αλλά οι
εφο­πλι­στές ασφα­λί­ζουν το μεγα­λύ­τε­ρο μέρος των κερ­δών τους στις ξένες χώρες.
Κάθε επι­χεί­ρη­ση θα έπρε­πε να πλη­ρώ­νει μια
σημα­ντι­κή εισφο­ρά στο κρά­τος, κάτω από την προ­στα­σία του οποί­ου λειτουργεί.
Αυτό ισχύ­ει κατά κύριο λόγο για την περί­πτω­ση των εφο­πλι­στών, που τα μεγαλύτερα
κέρ­δη τους προ­έρ­χο­νται από τα «Λίμπερ­τι», τα οποία τους παρα­χώ­ρη­σε η
αμε­ρι­κα­νι­κή Ναυ­τι­κή Απο­στο­λή με την εγγύ­η­ση του ελλη­νι­κού κράτους.
Η ομά­δα πίε­σης της καλής κοι­νω­νί­ας – οι κομ­ψοί κοσμοπολίτες
που έχουν την έδρα τους στις Κάν­νες, στο Σαιν Μόριτς και στην αθη­ναϊ­κή πλατεία
Κολω­να­κί­ου – θα ενερ­γο­ποι­η­θεί. Οι περισ­σό­τε­ροι απ” αυτούς είναι άνθρωποι
πολύ γοη­τευ­τι­κοί, που μιλά­νε πολύ καλά τ” αγγλι­κά. Είναι πάντο­τε πρόθυμοι,
όταν πρό­κει­ται να εξυ­πη­ρε­τή­σουν την αμε­ρι­κα­νι­κή απο­στο­λή για τα δικά τους
συμ­φέ­ρο­ντα. Θυμά­μαι ακό­μα ένα από τα πιο επί­ση­μα γεύ­μα­τα ενός από τους σημαντικότερους
τρα­πε­ζί­τες, που με είχε καλέ­σει στη βίλα του των Αθη­νών. Είχε τρεις σερβιτόρους
με λιβρέα, μια ποι­κι­λία απ” τα πιο φίνα κρα­σιά και φα­γητά διάφορα,
περί­φη­μα γαρ­νι­ρι­σμέ­να. Κατά τη διάρ­κεια του γεύ­μα­τος, ένας από τους
αντι­προ­σώ­πους της κλί­κας που ανέ­φε­ρα άρχι­σε να εξυ­μνεί τις ομορ­φιές της ζωής
κοντά στη θάλασ­σα, καθώς και τις χαρές των αρι­στοκρατικών σπορ.
Η αντί­θε­ση ανά­με­σα στο
γεύ­μα αυτό και στα παι­διά που πεθαί­νουν από την πεί­να στους δρό­μους της Αθήνας
είναι πραγ­μα­τι­κά τρομερή.
Εδώ δεν υφί­στα­ται κρά­τος σύμ­φω­να με τα
δυτι­κά πρό­τυ­πα. Αντ” αυτού υπάρ­χει μια χαλα­ρή
ιεραρ­χία ατο­μι­στών πολι­τι­κών
, μερι­κοί από τους οποί­ους είναι
χει­ρό­τε­ροι από άλλους, που είναι τόσο
απα­σχο­λη­μέ­νοι με τον προ­σω­πι­κό τους αγώ­να για εξου­σία, ώστε δεν έχουν τον χρόνο
να ανα­πτύ­ξουν οικο­νο­μι­κή πολι­τι­κή, ακό­μη κι αν υπο­θέ­σου­με ότι είχαν την
ικανότητα.
Υπάρ­χει μεγά­λη ανο­μοιο­μορ­φία εις το
βιο­τι­κόν επί­πε­δον και τα εισο­δή­μα­τα ανά την Ελλά­δα. Οι κερ­δί­ζο­ντες, δηλα­δή οι
βιο­μή­χα­νοι, οι έμπο­ροι, οι κερδο­σκόποι και οι μαυ­ρα­γο­ρί­ται, διά­γουν εν πλούτω
και χλι­δή, το πρό­βλη­μα δε αυτό ουδε­μία κυβέρ­νη­σις το αντιμετώπισεν
απο­τε­λε­σμα­τι­κώς. Εν τω μετα­ξύ αι λαϊκαί
μάζαι περ­νούν μιαν αθλί­αν ζωή.
Οι κερ­δί­ζο­ντες είναι σχε­τι­κώς ολίγοι
τον αριθ­μόν και ο συνο­λι­κός πλού­τος των, περιερ­χό­με­νος εις τό σύνο­λον του
πλη­θυ­σμού θα επέ­φε­ρεν ελά­χι­στην βελ­τί­ω­σιν των γενι­κών συν­θη­κών διαβιώσεως.
Αλλα
  
ο πολυ­τε­λής τρό­πος ζωής των εν μέσω της πτώ­χειας συντεί­νει εις το να εξοργίζη
τας μάζας και να υπο­γραμ­μί­ζη την δυστυ­χί­αν των πτωχών.

Δύο και ήμι­συ έτη μετά την απελευθέρωσιν
η Ελλάς ευρί­σκε­ται εις μί­αν κατά­στα­σιν νεκρώ­σε­ως παρά την ούσιαστικήν
έξω­τε­ρι­κήν βοή­θειαν και την αρμο­δί­αν εξω­τε­ρι­κήν καθο­δή­γη­σιν. Εις ολό­κλη­ρον την χώρα, απ΄ άκρου εις άκρη, κυριαρχεί
μία γκρί­ζα ανυ­πε­ρά­σπι­στη, βαθιά έλλει­ψη πίστης για το μέλ­λον – μία έλλειψη
πίστης που οδη­γεί σε πλή­ρη απρα­ξία προς το παρόν.
Οι άνθρω­ποι έχουν παρα­λύ­σει από την αβε­βαιό­τη­τα και τον
φόβο, οι επι­χει­ρη­μα­τί­αι δεν επεν­δύ­ουν, οι κατα­στη­μα­τάρ­χαι δεν αποθηκεύουν
προμήθειες.»
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted