Ντιμπέι ρε! Ή, είδα την Άννα κάποτε…

Το κεί­με­νο αυτό
λοι­πόν ρίχνει μία σατυ­ρι­κή ματιά στα εκλο­γο-αρχη­γι­κά του Πανελ­λη­νί­ου ΣΟΚ, που καταλαμβάνουν
σημα­ντι­κό μέρος της …υπνα­γω­γού ενη­μέ­ρω­σής μας… 

Μέχρι στιγ­μής το debate, προ­βάλ­λε­ται ως πρό­τυ­πο πολι­τι­κής αντι­πα­ρά­θε­σης υψη­λού ήθους και νοηματικής
μεστότητας… 

Ετσι… Για να
μπο­ρού­με να κοι­μό­μα­στε άνε­τα, χωρίς δια­τα­ρα­χές του ύπνου μας… 

Ντι­μπέι ρε! Ή, είδα την Άννα κάποτε…

Και κυρί­ως εννοώ τον ΣΥΡΙΖΑ και τις παρα­φυά­δες του.
Μία αστι­κή ευγέ­νεια βρε αδελ­φέ που τόσο λεί­πει και από την πολι­τι­κή σκη­νή αλλά
και από την καθη­με­ρι­νό­τη­τά μας. Κυρί­ως αυτή. Ήταν, λοι­πόν, φυσι­κό να ξεχωρίσει
η Άννα Δια­μα­ντο­πού­λου και λόγω εμπει­ρί­ας και λόγω επι­πέ­δου και λόγω προσωπικής
γοη­τεί­ας. Τολ­μώ να πω ότι ο Νίκος Ανδρου­λά­κης, εξαρ­χής ακα­τάλ­λη­λος για μία
τέτοια θέση προ­έ­δρου, έχει αρκε­τά βελ­τιω­θεί και μοιά­ζει να γνω­ρί­ζει επαρ­κώς τα
θέμα­τα του­λά­χι­στον της τρέ­χου­σας πολι­τι­κής. Οι Κατρί­νης και Γιαννακοπούλου
εκπρο­σω­πούν ένα παρα­δο­σια­κό, “ηρω­ι­κό” όσο και παλαιο­μο­δί­τι­κο ΠΑΣΟΚ και μόνο το
νεα­ρό της ηλι­κί­ας τους, δικαιο­λο­γεί την τόλ­μη –ή μήπως το θρά­σος;– της
υπο­ψη­φιό­τη­τάς τους. Δεν χρειά­ζε­ται να πω περισσότερα.

Και έρχο­μαι τώρα στη μεγά­λη απο­κά­λυ­ψη της βραδιάς
δηλα­δή τον δήμαρ­χο Αθη­ναί­ων Χάρη Δού­κα. Είναι δυνα­τόν να ‘χει τέτοιο επίπεδο
όχι ο δήμαρ­χος της  πρω­τεύ­ου­σας της
Ελλά­δας, αλλά ο καθη­γη­τής το Εθνι­κού Μετσό­βιου Πολυ­τε­χνεί­ου; Ενός κορυφαίου
δηλα­δή επι­στη­μο­νι­κού ιδρύ­μα­τος σε ευρω­παϊ­κό επί­πε­δο; Πόση έλλει­ψη αυτογνωσίας,
αλλά και συνεί­δη­ση ιστο­ρί­ας μπο­ρούν να χαρα­κτη­ρί­ζουν αυτόν τον τύπο που θέλει
να γίνει βασι­λιάς από το που­θε­νά, μπερ­δεύ­ο­ντας αυγά, καλά­θια αλλά και τις στοιχειώδεις
έννοιες της αξιο­πρέ­πειας και της κοι­νω­νι­κής ευθύνης;

Θα μου πεί­τε ότι ζού­με στην επο­χή της ανό­δου της
αση­μα­ντό­τη­τας και της αφό­ρη­της, πολι­τι­κής banalité. Από τον Κασ­σε­λά­κη και τον Πολά­κη ως την
Λατι­νο­πού­λου και τον Άδω­νι. Άνθρω­ποι από το που­θε­νά που τους ανα­σύ­ρουν, ανάλογα
την συγκυ­ρία ή τη σκο­πι­μό­τη­τα, πολι­τι­κοί ταχυ­δα­κτυ­λουρ­γοί από το καπέ­λο τους
και τους ονο­μά­ζουν είτε Προ­έ­δρους της Δημο­κρα­τί­ας, είτε αρχη­γούς της
αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης, είτε ευρω­βου­λευ­τές και δημάρ­χους της Αθή­νας. Ζούμε,
φευ, στην επο­χή όπου η τυφλή τύχη και η προ­σω­πι­κή ματαιο­δο­ξία καθο­δη­γούν την
εξου­σία. Εξ ου και τα εξο­φθάλ­μως οδυ­νη­ρά απο­τε­λέ­σμα­τα. Ιδιαί­τε­ρα στην Τοπική
Αυτο­διοί­κη­ση. Οφεί­λω πάντως να κατα­θέ­σω εδώ πως έχω γνω­ρί­σει και έχω
συνερ­γα­στεί με φωτει­νές εξαι­ρέ­σεις αυτού του δυσά­ρε­στου κανό­να όπως είναι ο
δήμαρ­χος Αλί­μου Ανδρέ­ας Κον­δύ­λης ή ο δήμαρ­χος Λάρι­σας Θανά­σης Μαμάκος.

Τα défauts της Άννας

Τέλος, ο Παύ­λος Γερου­λά­νος, ευπα­τρί­δης, μετριοπαθής,
γνώ­στης της πολι­τι­κής μας ιδιαι­τε­ρό­τη­τας και ίσως για αυτό χωρίς πιθανότητες
επι­τυ­χί­ας. Το ευρύ κοι­νό, ιδιαί­τε­ρα αυτό που ονο­μά­ζου­με βάση του ΠΑΣΟΚ, θα
προ­τι­μή­σει το παι­δί του κομ­μα­τι­κού σωλή­να που γνω­ρί­ζει τους μηχα­νι­σμούς και
τους κανό­νες του παι­χνι­διού, δηλα­δή τον Νίκο Ανδρου­λά­κη κι όχι τον σαφώς
υπέρ­τε­ρο Γερου­λά­νο. Ο οποί­ος Ανδρου­λά­κης και τελι­κά θα επι­κρα­τή­σει κατά την
εκτί­μη­σή μου. Η Άννα Δια­μα­ντο­πού­λου θα παί­ξει ως αου­τσάι­ντερ ως το τέλος όπως ακριβώς
συνέ­βη και με τον Κυριά­κο Μητσο­τά­κη στην διεκ­δί­κη­ση της αρχη­γί­ας της ΝΔ.

Όμως η Άννα Δια­μα­ντο­πού­λου έχει δύο défauts: Πρώ­τον, ενώ απο­στα­σιο­ποι­ή­θη­κε από το κόμ­μα της εδώ
και χρό­νια, δεν είπε μία λέξη στο debate για τους λόγους που την οδή­γη­σαν σε μία τέτοια
επι­λο­γή, ενώ είχε να επι­κα­λε­σθεί πολ­λούς, που θα της περι­ποιού­σαν τιμή ό,τι κι
αν της κατα­λο­γί­ζουν οι πονη­ροί της σύντρο­φοι. Από την άλλη η Άννα
Δια­μα­ντο­πού­λου απο­στα­σιο­ποι­ή­θη­κε μεν αλλά δεν απο­χώ­ρη­σε, δεν συνερ­γά­στη­κε με
άλλη παρά­τα­ξη, δεν ίδρυ­σε δικό της κόμ­μα όπως συνέ­βη, φερ’ ειπείν, με τον
Γιώρ­γο Παπαν­δρέ­ου παρά το βαρύ επώ­νυ­μό του. Αυτά είναι τα εύση­μα της Άννας
Δια­μα­ντο­πού­λου έστω και αν δεν τα ανα­γνω­ρί­ζουν οι σκλη­ρο­πυ­ρη­νι­κοί πασόκοι
σύντρο­φοι της.

Το άλλο “μειο­νέ­κτη­μα” είναι η μεγά­λη απο­δο­χή και η
προ­βο­λή της από τον Τύπο και τα συστημικά 
ραδιο­τη­λε­ο­πτι­κά Μέσα, τα οποία ο πολύς κόσμος αντι­με­τω­πί­ζει με άκρα
καχυ­πο­ψία – κυρί­ως κωφεύ­ει στην άπο­ψη και την πρό­τα­ση των γνω­στών και επώνυμων
δημο­σιο­γρά­φων. Συνο­ψί­ζο­ντας, προ­βλέ­πω ότι ο νυν πρό­ε­δρος θα νική­σει πάλι –όπως
θα συμ­βεί και στον ΣΥΡΙΖΑ με τον Στέ­φα­νο Κασ­σε­λά­κη που πάλι παί­ζει χωρίς
αντί­πα­λο– εκτός κι αν κινη­θεί μια μεγά­λη, κεντρώα μάζα, εκτός σκληροπυρηνικού
ΠΑΣΟΚ, που θα γεί­ρει την πλά­στιγ­γα υπέρ της Άννας Δια­μα­ντο­πού­λου. Της μόνης,
εδώ που τα λέμε, η οποία μπο­ρεί να αντι­με­τω­πί­σει τον Κυριά­κο, αφού είναι το
πολι­τι­κό alter
ego του.

 ΥΓ. Η Άννα Δια­μα­ντο­πού­λου, αν είχε προ­σχω­ρή­σει στη ΝΔ,
θα ήταν η πιθα­νό­τε­ρη διά­δο­χος του νυν πρω­θυ­πουρ­γού, με τον ίδιο τρό­πο που
δια­δέ­χθη­κε τον Κων­στα­ντί­νο Καρα­μαν­λή και στην αρχη­γία και στην πρω­θυ­πουρ­γία το
τότε “ξένο σώμα” που λεγό­ταν Κων­στα­ντί­νος Μητσο­τά­κης. Αλλά αυτά είναι
πολι­τι­κά σενάρια…