This is the place, gentlemen!

Μια θάλασ­σα λου­λού­δια, σκέ­πα­ζε ακα­τά­παυ­στα τον Γιώργο
Μαζω­νά­κη, οι σαμπά­νιες έσκα­γαν σαν βαρε­λό­τα, οι καπνοί απ’ τα πού­ρα κάνα­νε τη
νύχτα συν­νε­φια­σμέ­νη, οι Τζά­γκουαρ, τα κάμπριο και οι τζι­πού­ρες συνωστίζονταν
απέ­ξω απ’ το τερά­στιο “Thalassa stage” της Γλυ­φά­δας. Κι όταν
εμφα­νί­στη­κε στην πίστα η Κατε­ρί­να Στα­νί­ση, με αμφί­ε­ση υπε­ρά­νω περιγραφής
“η καψού­ρα χτύ­πη­σε κόκ­κι­νο…“.
Όχι, αυτά δεν συνέ­βη­σαν κάποια μακρι­νή νύχτα της
“ισχυ­ρής Ελλά­δας” του Χρη­μα­τι­στη­ρί­ου και των Ολυ­μπια­κών Αγώνων.
Συνέ­βη­σαν την περα­σμέ­νη Παρα­σκευή και συμ­βαί­νουν τακτι­κό­τα­τα στο παράλληλο
σύμπαν, ακρι­βώς δίπλα μας. Τις εικό­νες που μου μετέ­φε­ραν εμβρό­ντη­τοι δυο φίλοι
που βρέ­θη­καν εκεί, για λόγους επαγ­γελ­μα­τι­κούς, εμπλού­τι­σα με λίγο Ίντερ­νετ. Και
πλη­ρο­φο­ρή­θη­κα ότι αυτό που μου φάνη­κε αδια­νό­η­το, συμ­βαί­νει τακτι­κό­τα­τα και σε
διά­φο­ρα μέρη. Και δεν μιλά­με για τα πρι­βέ ασύλ­λη­πτου κόστους πάρ­τι στη Μύκονο,
ούτε για τα δωμά­τια και τις σουί­τες των πολ­λών εκα­το­ντά­δων ευρώ, του Κόστα
Ναβα­ρί­νο, που τέλη Ιου­λί­ου είχε πλη­ρό­τη­τα κατά 70% από Ελλη­νες. Ούτε, βέβαια,
μιλά­με για τα μπα­ρά­κια του Χαλαν­δρί­ου, όπου γίνε­ται της κακο­μοί­ρας τα βράδια
του Σαβ­βά­του.
Μιλά­με για μια πανά­κρι­βη φτή­νια, που εξαπλώνεται
ακό­μα, σαν την πανού­κλα στο τρα­γού­δι του Λέο­ναρντ Κόεν. Σε στρώ­μα­τα κοινωνικά,
που δεν είναι μεγα­λο­α­στοί, αλλά έχουν δια­σω­θεί ή και κερ­δί­ζουν απ’ την κρίση.
Που δεν κατα­λα­βαί­νουν και δεν ενδια­φέ­ρο­νται να κατα­λά­βουν τη γενι­κή οικονομική
κατά­στα­ση της χώρας. Που δεν κατα­λα­βαί­νουν και δεν θέλουν να κατα­λά­βουν την
από­γνω­ση του διπλα­νού, για­τί δεν έχουν διπλα­νό. Έμα­θαν με εντατικά
“φρο­ντι­στή­ρια”, ότι διπλα­νός σημαί­νει “εκεί­νος που φταί­ει για
όλα”. Διπλα­νός είναι εκεί­νος που πρέ­πει να πατή­σω για να περ­νάω εγώ καλά.
Μιλά­με για μια πανού­κλα που σπον­σο­ρά­ρε­ται χρόνια
τώρα, από τους ελε­ει­νούς “κομι­στές” και κατα­να­λώ­νε­ται με από­λαυ­ση από
τους αδη­φά­γους κακο­μοί­ρη­δες, που δεν μπο­ρούν να δού­νε τη Στα­νί­ση από κοντά.
Αν το life style του Κωστό­που­λου πέθα­νε, το Gucci
φόρε­μα του Μαζω­νά­κη ζει και βασι­λεύ­ει. Το Πρώ­το Θέμα του Θέμου, σκί­ζει σε
πωλή­σεις και σαρώ­νει ιντερ­νε­τι­κώς, ιδιαί­τε­ρα επί πτω­μά­των. Και όλοι αυτοί που
ορμά­νε στην κλει­δα­ρό­τρυ­πα, σα να μην πέρα­σε μια μέρα, έχουν καη­μό μη τυχόν και
γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ νέο ΠΑΣΟΚ. Με την κρυ­φή ελπί­δα να γίνει, για να δικαιω­θούν που
δεν θα τον έχουν ψηφί­σει. Η για να βολευ­τούν που τον ψήφι­σαν.
Κάτι δημο­σκο­πή­σεις που δεί­χνουν πλάι-πλάι τη Ν.Δ.
και τον ΣΥΡΙΖΑ ίσως και να μην είναι φτια­χτές. Η “κοι­νω­νία” ίσως και
να μην είναι μόνο αυτή που υπο­φέ­ρει. Που υπο­φέ­ρει τόσο, ώστε δεν μπο­ρεί να
εξε­γερ­θεί μαζι­κά. Ποιος το ξέρει;

Λου­πά­κη Ευγενία