Φεύγουν οι βάσεις, που μένουν…

Το πιστεύ­α­με και εξα­κο­λου­θού­με να το πιστεύ­ου­με, ότι ο ΜΕΓΑΛΟΣ δίδα­ξε, διέ­δω­σε και καθιέ­ρω­σε το νέο Ελλη­νι­κό πολι­τι­κό ήθος… Το επέ­βαλ­λε ουσια­στι­κά δια­περ­νώ­ντας τα στε­νά κομ­μα­τι­κά πλαί­σια του κινή­μα­τος… Το έκα­νε απο­δε­κτό, ζηλευ­τό και υιο­θε­τί­σι­μο από το πλή­θος των μικρο­α­στών, που ζού­σαν την αυτα­πά­τη της ανά­δει­ξής τους στο προ­σκή­νιο της ιστο­ρί­ας με όπλο το μοδά­το τους φαί­νε­σθαι σε ενδυ­μα­σία, κατοι­κία και επω­χού­με­νη μετα­φο­ρά… Αυτό το σκη­νι­κό εξαν­δρα­πο­δι­σμού, πιστεύ­α­με (και δυστυ­χώς δικαιω­νό­μα­στε) ότι θα απο­δει­χτεί πολύ πιο ολέ­θριο και μακρο­πρό­θε­σμο από τις συνέ­πεις του ίδιου του εμφύ­λιου για τον τόπο… Ολοι οι κομ­μα­τι­κοί φορείς -κατά την ιδιό­τη­τα και την δυνα­τό­τη­τα ενός εκά­στου- υιο­θέ­τη­σαν το επι­τυ­χη­μέ­νο πρό­τυ­πο του φτη­νού λαϊ­κί­στι­κου εμπαιγ­μού και της πονη­ρό­τα­της εξα­γο­ράς (με δανει­κά) και μετα­τρά­πη­καν σε υπο­κα­τη­γο­ρί­ες του Ενός του Μεγά­λου, του Πρώ­του… Και κατά τον ίδιο τρό­πο οι μαζι­κοί φορείς του συν­δι­κα­λι­σμού της τοπι­κής αυτο­διοί­κη­σης κ.ο.κ. Αυτή η μαζι­κή ηθι­κή πολι­τι­κή αλλοί­ω­ση βρί­σκε­ται κάτω από το θρά­σος των εξου­σια­στών αλλά και το σάστι­σμα και την σύγ­χυ­ση των εξου­σια­ζό­με­νων… Συνε­πι­κου­ρεί τα μέγι­στα η “καθα­ρή” στά­ση των πεντα­κά­θα­ρων, που αρνού­νται να μολυν­θούν από την επα­φή τους “μολυ­σμέ­νους”. Ολοι -λίγο ή πολύ- αισθά­νο­νται εαυ­τούς καθα­ρούς και τους άλλους “ρυπα­ρούς” προς δόξαν της καθε­τη­κυί­ας τάξε­ως, που πολύ, μα πάρα πολύ απο­λαμ­βά­νει την λογι­κή των κλει­στών “καθα­ρών” ομά­δων, που επι­κρα­τεί εις την Πέραν των Αλπε­ων Αρι­στε­ρά…
Τις συνέ­πεις αυτής της πρω­το­φα­νέ­ρω­της για τα Ελλη­νι­κά Πολι­τι­κά πράγ­μα­τα αλλο­τροί­ω­σης τις υπο­ψια­στή­κα­με από την πρώ­τες στιγ­μές του “σοσια­λι­σμού εδώ και τώρα” και εκφρά­ζα­με σε φίλους και γνω­στούς την έντο­νό­τα­τη ανη­συ­χία μας. Οι περισ­σό­τε­ροι όμως μας συνέ­θλι­βαν για την …ηθι­κο­λο­γι­κή πρσέγ­γι­σή μας στα πράγ­μα­τα (αντί­θε­τα από την δική τους, άλλο­τε “δια­λε­κτι­κή”, άλλο­τε “ρεα­λι­στι­κή” και άλλο­τε “μεταρ­ρυθ­μι­στι­κή”)

Σ’ αυτό, λοι­πόν το σκη­νι­κό των ημε­ρών μοιά­ζει σχε­δόν φυσι­κό, ότι κάποιοι …. φεύ­γου­με από την κυβέρ­νη­ση και την στη­ρί­ζου­με κατα­ψη­φί­ζο­ντάς την… Ή πως είμα­στε κατά του μνη­μο­νί­ου αλλά λίγο θέλα­με να την ψηφί­σου­με την παρού­σα κυβέρ­νη­ση εξαι­τί­ας του δογ­μα­τι­κού και φανα­τι­κού μεταρ­ρυθ­μι­στι­κού μας πάθους. Αλλες επο­χές δεν θα τολ­μού­σα­με αλλά τώρα ό,τι θέλου­με χορεύ­ου­με… Και τσά­μι­κο υπό ήχους τσα-τσα… Και του­ΐστ υπό ήχους καλα­μα­τια­νού… Και καλή μας νύχτα…