Στην στάση του λωτού…

Η αγω­νία όλων των κυβερ­νη­τι­κών επι­τε­λεί­ων για την
επι­τυ­χία της του­ρι­στι­κής σαι­ζόν είναι ανε­πα­νά­λη­πτη… Βλέ­πε­τε, με τέτοιο κύμα
ακρί­βειας που ορα­τό ορί­ζο­ντα έχει την επι­δεί­νω­σή του, γεν­νιώ­νται μαύ­ρες σκέψεις
στον πολυ­χρο­νε­μέ­νο και τους βεζύ­ρη­δες σχε­τι­κά με τις επερ­χό­με­νες (κάποια
στιγ­μή) εκλογές… 

Υστε­ρα, είναι βέβαιο ότι τα Ρωσι­κά αντί­ποι­να θα μας συμπεριλάβουν
από τους πρώ­τους αφού από τους πρώ­τους κατα­δι­κά­σα­με την Ρωσι­κή επιχείρηση,
στεί­λα­με όπλα στην Ουκρα­νία -όχι μία φορά, απ’ ό,τι φαί­νε­ται- και ξεκα­θα­ρί­σα­με ότι δεν ανή­κου­με εις την δύση,
ΕΙΜΑΣΤΕ Η ΔΥΣΗ!!!

Η χώρα μας θα μπο­ρού­σε να έχει ενερ­γεια­κή αυτάρκεια
εδώ και πολ­λές δεκα­ε­τί­ες αφού δια­θέ­τει μεγά­λο πλού­το ενερ­γεια­κών πηγών, ορυκτών
και εναλ­λα­κτι­κών αντιρ­ρυ­πα­ντι­κών. Δυστυ­χώς, όμως μας χαρα­κτη­ρί­ζει η τυφλή και αδιαμφισβήτητη
υπο­τα­γή στις βου­λές των κυρί­ων μας, στις δύο ακτές του Ατλα­ντι­κού… Και αυτή η
μεγά­λη μας ‘αρε­τή’ έχει και κάποιες …μικρές συνέ­πειες. Δηλα­δή από­λυ­τη εξάρ­τη­ση της
χώρας σε κατα­να­λω­τι­κά αγα­θά, ενερ­γεια­κές πηγές και είδη υψη­λής τεχνολογίας… 

Όμως, σε αυτό το σημεί­ω­μα ας στα­θού­με σε μία άλλη αλλά
εξαι­ρε­τι­κά σημα­ντι­κή πλευ­ρά της πολι­τι­κής που ορί­ζει την χώρα… 

Μιλά­με για την παν­δη­μία,
που προ­κλη­τι­κά πια την έχου­με γρά­ψει στα παλιό­τε­ρα των υπο­δη­μά­των μας. Σαν εξουσία
και δυστυ­χώς και σαν λαός. Ετσι, η περι­βό­η­τη ανο­σία της αγέ­λης, που προκαλούσε
ρίγη πανι­κού ως ιδέα στις αρχές της παν­δη­μί­ας και η κυβέρ­νη­σή μας της καταδίκαζε
μετά βδε­λυγ­μί­ας είναι αυτή την στιγ­μή η πραγ­μα­τι­κή κυβερ­νη­τι­κή πολιτική
αντι­με­τώ­πι­σης του κορο­νοϊ­ού… Δεν το λέμε, βέβαια ανοι­χτά αλλά τι άλλο είναι η
γενι­κή χαλά­ρω­ση των μέτρων προ­στα­σί­ας, που ήδη εφαρ­μό­στη­καν στις δια­κο­πές του
Πάσχα και θα ισχύ­σουν σε μεγα­λύ­τε­ρη κλί­μα­κα κατά την θερι­νή περίοδο.

Όλα αυτά έχουν μία βέβαιη προ­ο­πτι­κή… Την εμφά­νι­ση νέου
κύμα­τος κατά το φθινόπωρο… 

Και πάλι θα τρέ­χου­με για κλί­νες που ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ, για ΜΕΘ
που ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ για για­τρούς που ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ, για νοση­λευ­τι­κούς που ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ
κ.ο.κ.

Τώρα, όμως πια έχου­με …ωρι­μά­σει κυβέρ­νη­ση και λαός… Εχουμε
αφή­σει στην άκρη τα μπλα-μπλα του πρώ­του και­ρού, για… προ­τε­ραιό­τη­τα της ανθρώπινης
ζωής συγκρι­τι­κά με τα νού­με­ρα κ.λ.π. Αυτά τα ρομα­ντι­κά δεν έχουν τόπο τώρα
που θα τρέ­ξου­με να υπο­δε­χτού­με μετά Βαΐ­ων και κλά­δων τους φέρο­ντες τα …δώρα.

Φυσι­κά η συντή­ρη­ση του ιού μέσα στο περι­βάλ­λον και η
δυνα­τό­τη­τα ανα­ζω­πύ­ρω­σης της παν­δη­μί­ας με νεώ­τε­ρα στε­λέ­χη του ιού θα ανεβάσει
τόσο τον αριθ­μό των νεκρών όσο και των βαρέ­ως νοσού­ντων και εκεί­νων με απώτερες
συνέ­πειες της νόσου (long
COVID syndrome).

Το σημα­ντι­κό όμως είναι η εξοι­κί­ω­σή μας με την αρρώ­στια, τις βασα­νι­στι­κές ταλαι­πω­ρί­ες, που
συνε­πά­γε­ται αλλά και την ίδια την απώ­λεια ζωής… Οι περί­που σαρά­ντα νεκροί την
ημέ­ρα κατά το τελευ­ταίο διά­στη­μα γεν­νούν χαμό­γε­λα ικα­νο­ποί­η­σης αφού δεν έχουν …καμία
σχέ­ση με τα τρι­ψή­φια νού­με­ρα πριν από λίγο και­ρό…  Όλα κατ’ ευχήν… 

Ο πολυ­χρο­νε­μέ­νος μας κηρύσ­σει πανη­γυ­ρι­κά την
ουσια­στι­κή ΄λήξη’ της παν­δη­μί­ας και εμείς ετοι­μα­ζό­μα­στε στην …‘κατάλ­λη­λη’ στάση
π.χ. στην στά­ση του λωτού* να υπο­δε­χτού­με την μόνην ενα­πο­μέ­νου­σα πηγή του
εισο­δή­μα­τός μας, μετά την επί 10ετίες …’ορθο­λο­γι­κή΄΄ ανά­πτυ­ξη της χώρας

Αντε, να μπο­ρέ­σει κι’ αυτός ο χρι­στια­νός να πάει σε εκλογές…

ΥΓ για την στά­ση του λωτού, που περι­γρά­φε­ται και στο καμασούτρα:
Περί­πλο­κη στά­ση, αλλά ταυ­τό­χρο­να μία από τις πιο απο­λαυ­στι­κές. Ο σύντροφός
σας είναι καθι­στός με τα πόδια ανοι­χτά και εσείς ξαπλώ­νε­τε ανά­σκε­λα μπροστά
του, φέρ­νο­ντας τα πόδια πίσω από τη μέση του. Για ακό­μη μεγα­λύ­τε­ρη απόλαυση
επι­χει­ρή­στε να ανα­ση­κώ­σε­τε τον κορ­μό σας και να αφή­σε­τε το κεφά­λι σας να πέσει
προς τα πίσω, ενώ κρατιέστε…