Ο τραμπάκουλας - Φαιακία

Ο τραμπάκουλας

Οι παλιό­τε­ροι θα θυμάστε
πιθα­νό­τα­τα την εμβλη­μα­τι­κή προ­σω­πι­κό­τη­τα του κ. Τρα­μπά­κου­λα στα πρώ­τα έργα του
Χάρ­ρυ Κλύν. Ας την ανα­κα­λέ­σου­με, λοι­πόν… Θα μας χρεια­στεί… Ο Τρα­μπά­κου­λας είναι
τύπος ορε­σί­βιος, λιγά­κι απο­κομ­μέ­νος από τους ανθρώ­πους και με μάλλον
περιο­ρι­σμέ­νη κοι­νω­νι­κή αγω­γή. Όταν, λοι­πόν, τον επι­σκέ­πτε­ται δημο­σιο­γρά­φος και
του απευ­θύ­νε­ται λέγο­ντας: Χαί­ρε­τε !!!, ο Τρα­μπά­κου­λας τσα­ντί­ζε­ται και αντι­δρά: Ποιος
χαί­ρε­ται, ρε μα…. . Είδες κανέ­ναν να χαίρεται ;;; 
Επι­μύ­θιον: το πολύ απλό
καθη­με­ρι­νό και συνη­θι­σμέ­νο «χαί­ρε­τε» ως έκφρα­ση πρώ­της επι­κοι­νω­νί­ας μετα­ξύ δύο
συνα­ντού­με­νων είναι άγνω­στο για τον Τρα­μπά­κου­λα… Εδώ κλεί­νει η παρενθετική
εισα­γω­γή… Την χρη­σι­μό­τη­τά της θα την δια­γνώ­σε­τε παρακάτω…
Η Σπια­νά­δα της Κέρ­κυ­ρας δεν είναι
απλά μία πολύ μεγά­λη και πανέ­μορ­φη Πλα­τεία, κατά γενι­κή ομο­λο­γία, χωρίς
τοπι­κι­στι­κούς ανό­η­τους φανα­τι­σμούς… Είναι ταυ­τό­χρο­να και μνη­μια­κός χώρος αλλά
και τόπος άνε­της και ασφα­λούς ψυχα­γω­γί­ας πολ­λών παι­διών από τις γύρω γειτονιές
και όχι μόνον ενώ είναι παρα­δο­σια­κά συν­δυα­σμέ­νος με τις συναυ­λί­ες των
φιλαρ­μο­νι­κών στο πάλκο… 
Εδώ και μερι­κά δεκα­ε­τί­ες «καθιε­ρώ­θη­κε»
ή καλύ­τε­ρα επι­βλή­θη­κε με την σιω­πη­ρή ανο­χή μας η εγκα­τά­στα­ση εξε­δρών για την
πραγ­μα­το­ποί­η­ση έκτα­των εκδη­λώ­σε­ων πολι­τι­κού και καλ­λι­τε­χνι­κού χαρα­κτή­ρα… Θα
μπο­ρού­σε πολ­λά να πει κανείς εδώ για αυτό το ζήτη­μα, που κατέ­λη­ξε στην εξαιρετικά
μίζε­ρη χρη­σι­μο­ποί­η­ση της Σπια­νά­δας για τα … «πάντα όλα» με ταυ­τό­χρο­νη υποαξιοποίηση
και εγκα­τά­λει­ψη πολ­λών από τις πανέ­μορ­φες και πάμπο­λες Πλα­τεί­ες και χώρους της Πόλης,
που πολ­λές φορές ήταν και πολύ καταλ­λη­λό­τε­ροι και προ­τι­μό­τε­ροι για κάποιες από τις
πολ­λές χρή­σεις της Σπια­νά­δας.  Εν πάσει
περιπτώσει…
Του­λά­χι­στον μέχρι πρό­σφα­τα, όταν
τελεί­ω­νε η εκδή­λω­ση η εξέ­δρα ξηλώ­νο­νταν -κάποιες φορές και το ίδιο βρά­δυ- για
να απο­κα­τα­στα­θεί η φυσι­κή μορ­φή και λει­τουρ­γία της Σπια­νά­δας το συντομότερο
δυνατό…
Στην διάρ­κεια, όμως της παρούσας
Δημο­τι­κής Αρχής μία σημα­ντι­κή, ποιο­τι­κή …αλλα­γή σημειώ­θη­κε στο ζήτη­μα του
ευκαι­ρια­κού στη­σί­μα­τος εξε­δρών στην Πάνω Πλα­τεία. Αντί, λοι­πόν να ξηλώ­νε­ται η
εξέ­δρα άρχι­σε να εγκα­τα­λεί­πε­ται στη θέση της επί μέρες και μήνες… 
Οι συνέ­πειες  πολ­λα­πλές… Καταρ­χήν η προ­κλη­τι­κή και βάρβαρη
βεβή­λω­ση του κατά τα άλλα πολυ­δια­φη­σμι­σμέ­νου χώρου, εμβλη­μα­τι­κού για την
Κέρ­κυ­ρα, την πολι­τι­στι­κή της παρά­δο­ση και το αρχι­τε­κτο­νι­κό της κάλ­λος. Και
ύστε­ρα πρα­κτι­κή, λόγω απο­κλει­σμού αρκε­τών δεκά­δων τετρα­γω­νι­κών μέτρων από τις συνηθισμένες
δρα­στη­ριό­τη­τες (περί­πα­τος, παι­γνί­δι κ.λ.π.). Τέλος, εξαι­ρε­τι­κά επι­κίν­δυ­νη για
την σωμα­τι­κή ακε­ραιό­τη­τα, την υγεία και την ζωή των μικρών παι­διών, που χρησιμοποιούν
 την εξέ­δρα ανε­βαί­νο­ντας πάνω σε αυτή από
την σκά­λα που δια­θέ­τει… Χωρίς καμία προ­στα­σία και σε ύψος πολύ μεγά­λο για το
μέγε­θος μικρών παι­διών ένα σπρώ­ξι­μο, ένα γλί­στρη­μα μπο­ρεί να απο­βεί μοιραίο… 
Είναι τόσο προ­κλη­τι­κά προ­φα­νή τα
παρα­πά­νω, που περι­μέ­να­με ως ανα­με­νό­με­νη την παρέμ­βα­ση της Δημο­τι­κής Αρχής, που
θα «επέ­πλητ­τε» μάλι­στα το αρμό­διο Συνερ­γείο για την καθυ­στέ­ρη­ση μαζέ­μα­τος της
εξέ­δρας. ‘Η και άλλων αρμο­δί­ων και κατάλ­λη­λων φορέ­ων για την προ­στα­σία της Υγείας
και της ασφά­λειας των Πολι­τών ή του μνη­μεια­κού χαρα­κτή­ρα του ιστο­ρι­κού κέντρου
της πόλης… ‘Η και άλλων πνευ­μα­τι­κών φορέ­ων, που θερα­πεύ­ουν τις ιστο­ρι­κές μνήμες
του τόπου ενώ
σφυ­ρί­ζουν αδιά­φο­ρα στις σύγ­χρο­νες βεβη­λώ­σεις. Δυστυ­χώς, όμως,
άκρα σιω­πή από παντού συμπλη­ρώ­νου­σα την δική μας σιω­πη­ρή ανο­χή στην βαρβαρότητα…
Απτό­η­τη, λοι­πόν, η εξέ­δρα μέχρι
να την δια­λύ­σουν κάποιοι από τους βρα­δυ­νούς θαμώ­νες της Σπια­νά­δας, που
ψυχα­γω­γού­νται πετώ­ντας τα κομ­μά­τια της παρα­πέ­ρα… Τελευ­ταία, βρί­σκε­ται στην θέση
της (μισο­δια­λυ­μέ­νη) από τα Χρι­στού­γεν­να, που στή­θη­κε πλάι στο απα­ρά­μιλ­λης κακαισθησίας
«Χρι­στου­γεν­νιά­τι­κο Χωριό» στον απο­λύ­τως ακα­τάλ­λη­λο για την επο­χή (κρύο και δυνατούς
νοτιά­δες) τόπο της Σπια­νά­δας… Το «χωριό» απο­δο­μή­θη­κε αλλά η εξέ­δρα παραμένει…
Το γρά­ψα­με, το ξανα­γρά­ψα­με, το
κοροϊ­δέ­ψα­με αλλά χαμπά­ρι οι αρμό­διοι και οι συν αυτοίς…  Η εξέ­δρα έγι­νε κομ­μά­τι του υπο­βι­βα­σμού της καθημερινότητάς
μας… Κατά δια­στή­μα­τα ξηλώ­νο­νταν ή μετα­φέ­ρο­νταν σε άλλη πλευ­ρά του πάλκου…
Αισί­ως όμως τα τελευ­ταία δύο χρό­νια βρί­σκε­ται στημ­μέ­νη στην Σπια­νά­δα περίπου
στο ένα τέταρ­το του έτους… 
Κάποιος φίλος παρα­τή­ρη­σε, πως αυτοί,
που στή­νουν …αυτού του «κάλ­λους» Χρι­στου­γεν­νιά­τι­κα χωριά σε αυτό το μέρος,
είναι φυσιο­λο­γι­κό να έχουν παρα­τή­σει την εξέ­δρα στην τύχη της.  Και είναι απο­λύ­τως φυσιο­λο­γι­κό να ενοχλούνται
παρα­ξε­νε­μέ­νοι όταν κάποιος επι­μέ­νει να σχο­λιά­ζει και να υποδεικνύει… 
Εδώ κάθε συσχέ­τι­ση με τον πρόλογο
του κει­μέ­νου για τον αγα­πη­τό κ. Τρα­μπά­κου­λα δεν είναι επι­τρε­πτή… Είναι επιβεβλημένη…

Και
καλή μας νύχτα !!!

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted